συστημική…

– Έλα ρε Βαγγέλη

– Έλα Τατιάνα τι κάνεις;

– Ρε συ πάλι αντιμίλησες στη μαμά;

– Γιατί; Η αλήθεια είναι ότι είχαμε ένα μικρό καυγαδάκι… Πως το κατάλαβες;

– Ανήκω στο ίδιο οικογενειακό σύστημα ξέρεις…

Θυμάμαι όταν είχαμε πάει πρώτη φορά για οικογενειακή συστημική ψυχοθεραπεία ήμουν μόλις 16 χρονών. Δεν είχα καταλάβει και πολλά από αυτά που μας εξηγούσε ο Δόκτορ Βασλάβικ για το τι είναι η συστημική προσέγγιση και ψυχοθεραπεία. Θα τα καταλάβαινα όμως βαθιά στην πράξη τα επόμενα χρόνια…

«Για να ξεκινήσουμε αγαπητοί μου θα πρέπει να ορίσουμε τι εννοούμε με την έννοια σύστημα. Σύστημα λοιπόν είναι ένα σύμπλεγμα αλληλοεπηρεαζομένων και αλληλοεξαρτώμενων μεταξύ τους στοιχείων. Κάθε αλλαγή σε κάποιο στοιχείο του συστήματος επιφέρει αλλαγές σε ολόκληρο το σύστημα. Το σύστημα δεν είναι απλά το άθροισμα των μερών του, αλλά μια οργανική ενότητα που διαφέρει ποιοτικά από τα επιμέρους κομμάτια που την απαρτίζουν. Κάθε οικογένεια είναι ένα σύστημα. Το βασικό ανθρώπινο κοινωνικό σύστημα της οικογένειας, κατά την συστημική προσέγγιση, δεν είναι απλά μια ομάδα ανθρώπων που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Είναι μια σύνθετη ολότητα με δική της δομή, κανόνες και στόχους, στην οποία οι αλληλεπιδράσεις των μελών είναι εξίσου – αν όχι περισσότερο- σημαντικές από τα δρώντα μέλη. Γι’ αυτόν το λόγο, είναι άσκοπη και αδύνατη η κατανόηση της συμπεριφοράς ενός μέλους της οικογένειας, ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά των άλλων μελών. Με άλλα λόγια, αντικείμενο και στόχος της θεραπευτικής παρέμβασης στην συστημική οικογενειακή ψυχοθεραπεία δεν είναι πλέον το μεμονωμένο άτομο και η ψυχοσωματική του υγεία, αλλά το σύστημα των σχέσεων στο οποίο ανήκει το άτομο. Σε κάθε σύστημα κάθε μέλος συνδέεται με όλα τα άλλα μέλη με ένα πλέγμα σχέσεων που υπερβαίνει τα μέλη και καθορίζει την πορεία και την εξέλιξη όλων. Τα μέλη μιας οικογένειας αλληλοεπηρεάζονται και αλληλο-προσδιορίζονται έτσι ώστε να γίνεται  ανέφικτη η εξέταση και η κατανόηση της συμπεριφοράς του ενός ανεξάρτητα από την συμπεριφορά του άλλου.»

 (…)

– Πως το κατάλαβες λοιπόν;

– Πονούσε το κεφάλι του μπαμπά για αυτό, πέρασα χθες να τους δω λιγουλάκι…

– Πονούσε το κεφάλι του μπαμπά; Α για αυτό ο μικρός Πέτρος του ζήτησε παγωτό βανίλια όταν πήγαν χθες βόλτα στο πάρκο, έπρεπε να το φανταστώ, ποτέ δεν παίρνει βανίλια

– Είναι λογικό, ζήτησε βανίλια γιατί ήταν η γεύση τούρτας παγωτού που είχαν οι γονείς μας στην επέτειό τους πέρσι το καλοκαίρι. Η επιθυμία του γεννήθηκε ως κλασσική ασυνείδητη συμβολική πράξη διατήρησης της ισορροπίας του συστήματος με μια συμβολική χειρονομία. Αλήθεια γιατί μαλώσατε με τη μαμά;

– Συζητούσαμε ήρεμα για την πρόοδο του Πέτρου όταν η μαμά σχολίασε αρνητικά μια μπλούζα που φορούσε ο Πέτρος την προηγούμενη βδομάδα στην σχολική γιορτή. Δεν ξέρω τι με έπιασε αλλά θυμήθηκα ξέρεις τι, η μπλούζα έμοιαζε με ένα παλιό μου πουκάμισο… και ξαφνικά θύμωσα πολύ…

– Η ιστορία πάλι με το καρώ σου πουκάμισο; Που στο μίκρυνε στο πλύσιμο, εντάξει ήταν για εσένα πολύ σημαντικό στη ψυχολογία σου, θα έβγαινες και το πρώτο σου ραντεβού… όμως δε στο έκανε και επίτηδες και μετά από δυο μήνες σου είχε ζητήσει συγνώμη δωρίζοντάς μια καρώ πιτζάμα απ΄ ότι θυμάμαι

– Και εγώ νόμιζα ότι το είχαμε ξεπεράσει, ιδίως μετά την απόφασή μας με την Μπριτζίτ να ονομάσουμε συμβολικά το δεύτερο παιδί μας Αλέξια, το όνομα της αγαπημένης γιαγιάς της μαμάς θεωρούσα ότι το σύστημά μας είχε ξαναισορροπήσει σε συμβολικές συναλλαγές… μετά όμως αυτό το σχόλιο της μαμάς με εξαγρίωσε σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, με αποτέλεσμα να της φωνάξω…

– Νομίζω ότι οφείλεις να της πεις συγνώμη όχι όμως λεκτικά, θα είναι ευαίσθητη να ακούσει οτιδήποτε

– Χθες όμως εσύ ήσουν εκεί; Πες μου τι παρατήρησες; Σε κέρασε η μαμά κάτι;

– Ναι είχε φτιάξει κερασόπιτα και μου έβαλε ένα κομμάτι

– Ωωω κερασόπιτα, είναι λυπημένη η καημενούλα, κερασόπιτα είχε φτιάξει όταν θα έφευγα για μεταπτυχιακό στην Αγγλία και δεν ήθελε να πάω

– Δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να κάνεις, νομίζω χρειάζεται να είναι μια έμπρακτη χειρονομία αγάπης όπως τότε που της είχες φτιάξει την βρύση του νεροχύτη της κουζίνας

– Ναι αλλά δεν είναι χαλασμένη τώρα

– Λοιπόν άσε το σκέφτηκα, θα μας καλέσεις όλους για μεσημεριανό την Κυριακή, θα βάλεις τον μικρό Πέτρο να φορέσει ένα καρώ κόκκινο άσπρο όπως οι ρόμβοι της κερασόπιτας και θα τον βάλεις να κάτσει απέναντι από τη μητέρα, θα σερβίρεις πρώτα τον πατέρα πάπια πορτοκάλι και μετά όλους τους άλλους μετά θα τον παρακαλέσεις να ανοίξει ένα κρασί με μια ετικέτα που δείχνει ένα αμπέλι καθώς αυτός ξέρει να το κάνει καλύτερα, έπειτα θα έχεις αφήσει κάτι που θα πρέπει να φανεί στην μητέρα ως παραδρομή από αφηρημάδα όπως να της έχεις αφήσει δυο κουτάλια για να της δείξεις ότι έχεις λίγο αγχωθεί να την ευχαριστήσεις. Όταν τσουγκρίσουμε τα ποτήρια κοίτα την μητέρα και χαμογέλασέ της διακριτικά και πες της στην υγειά σου. Για επιδόρπιο θα μας βγάλεις παγωτό βανίλια με σιρόπι κεράσι, νομίζω αυτά θα φτάσουν σε γενικές γραμμές…

– Μισό λεπτό να κάνω τους υπολογισμούς, αν η θέση της μητέρας στο υποσύστημα των γονιών είναι στο -27 και ο πατέρας με τον πονοκέφαλο μείωσε την εντροπία 9 βαθμούς, τότε θα… προσθέτωντας… πολλαπλασιάζοντας… (…) …που σημαίνει με όλα αυτά και αν όλοι οι υπολογισμοί για το σύστημά μας είναι σωστοί το σύστημα μας ισορροπεί στην θέση -7, κάτι χρειάζεται ακόμη… Πολύ φοβάμαι ότι θα πρέπει να πάω μια Κυριακή πριν για ψάρεμα με τον πατέρα φορώντας καρώ κάλτσες και να πιάσουμε ένα κόκκινο ψάρι…

– Να είδες; Μπράβο! Βρήκες την λύση, μου φαίνεται πολύ σωστό αυτό που σκέφτηκες. Μην πεις σε κανέναν ότι σου μίλησα όμως

– Εννοείται όχι. Περίπλοκο και περίεργο σύστημα η οικογένειά μας ε;…

– Που να δεις πως είναι και τα πεθερικά μου…

Συστημική ψυχοθεραπεία

το ερωτηματολόγιο

Δεν υπήρχε αρκετός χρόνος, κοίταξα το ρολόι μου και το αίμα μου πάγωσε, ένα κύμα κρύου ιδρώτα με έλουσε, το άχαρο μούδιασμα του άμορφου αρχέγονου άγχους με κυρίεψε, ίδιος δύτης στα 60μ βάθος που του τελείωσε το οξυγόνο… Δεν είναι η πρώτη φορά που δίνω εξετάσεις, ούτε και η πρώτη φορά που πρέπει να λειτουργήσω σε τόσο στρεσσογόνες καταστάσεις. Άλλωστε ένα ζητούμενο από αυτά που μας εξετάζουν για την δουλειά είναι η αντοχή και η λειτουργικότητα κάτω από ισχυρή πίεση. Και τα είχα πάει καλά σε διάφορα αγωνίσματα και διαγωνίσματα, όμως αυτή την φορά τα πράγματα ήταν σκούρα, όλοι ένιωθα ότι με είχαν προσπεράσει. Γύρισα και κοίταξα τον μπροστινό μου στα διαγωνίως δεξιά. Απαντούσε στο ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο του σταθερά και με αμείωτο ρυθμό. Την επόμενη στιγμή οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν,  ένα παράθυρο στο touch screen του πετάχτηκε, «Συγχαρητήρια! Ολοκληρώσατε το ερωτηματολόγιο νο26 και συνεχίζετε στο νο27»… ω συμφορά μου, δες που έχει φτάσει αυτός ο βλαμμένος, εγώ είμαι ακόμη στο 18…

Μόνο ένα θαύμα με έσωζε… και ίσως αυτό το θαύμα να ήταν στο παπούτσι μου, αλλά το θέμα είναι πώς να το βγάλει κανείς;… για επιτήρηση περιβαλλόμασταν πέρα από τους επιτηρητές ρομπότ και από 5 κάμερες που σάρωναν όλη την αίθουσα για τις 6 ώρες που διαρκούσε η εξέταση. Δεν είχα και πολλές ελπίδες. Έκλεισα τα μάτια και πήρα τρεις βαθιές ανάσες, όταν τα ξανάνοιξα χαμογελούσα διακριτικά, το σχέδιο είχε χαραχθεί στο μυαλό μου… λίγες πιθανότητες να πετύχει αλλά μόνο που το σκέφτηκα άξιζα τον έπαινο και τον θαυμασμό, ήταν ένα ανώτερης καλλιτεχνικής δημιουργίας σχέδιο… τι και αν ήταν οι πιο αδιάβλητες εξετάσεις…

Άρχισα να απαντάω μανιασμένα το α) σε κάθε ερώτηση που μου εμφανίζονταν… γρήγορα ο κεντρικός υπολογιστής θα επεσήμανε αυτή την σημαντική αλλαγή στην συμπεριφορά μου, γεγονός που θα γεννούσε ερωτηματικά για το αν είμαι καλά ή έχω πάθει καμιά σπάνια διαταραχή άγχους. Το πρωτόκολλο διεξαγωγής των εξετάσεων μετά από επέμβαση των ασφαλιστικών εταιριών είναι αναγκασμένο να εξασφαλίζει την καλή υγεία όλων των διαγωνιζομένων, οι καρδιακοί χτύποι, η εφίδρωση αλλά και η εγκεφαλική λειτουργία ελέγχονταν από ένα τερματικό… σε λίγο άρχισα να αναπνέω άρρυθμα και γρήγορα… η τεχνική μου «κρίση» είχε πιάσει, το σύστημα το έχαψε…. Σε λίγο παρατήρησα επιτέλους ένα από τα ρομπότ cyborg να με πλησιάζει…

Ήταν δύο τα ρομπότ επιτηρητές στην τάξη, το ένα ήταν μοντέλο γυναίκας με όνομα Knoc 986, παλιότερα είχε κάνει θραύση στις αγορές και μιμούνταν την μορφή της Kelly Minogue –ποπ σταρ-, το άλλο ήταν μοντέλο Cyb 2987, ένα σχετικά παλιό μοντέλο αλλά πολύ δυνατό και ανθεκτικό που αντέγραφε σε μορφή έναν επιβλητικό άνδρα –παλιό σταρ ταινιών δράσης- τον Chuck Noris. Και τα δύο μοντέλα cyborg χειρίζονταν γύρω στις 17 πολεμικές τέχνες, έπαιζαν καλό σκάκι, τραγουδούσαν και είχαν εντελώς κάτασπρα δόντια.

Το ρομπότ Kelly με πλησίασε και με χαμηλή –λάγνα- φωνή μου είπε: «Είστε καλά Κύριε Χαχλεμιάδη; Πως αισθάνεστε;». Εκείνη την στιγμή έσκυψα, σαν ψέμα ότι πάω να καταρρεύσω, και εκεί που ούτε και το πιο παμπόνηρο ρομπότ δεν θα μπορούσε να με υποπτευθεί, έβγαλα επιδέξια το μικροσκοπικό usb από το ένα παπούτσι μου και το έκρυψα στην παλάμη μου.. (αυτό το ζευγάρι παπούτσια το είχα αγοράσει από το ίντερνετ και είχε και στα δυο παπούτσια μια μυστική θέση για μικρο-usb) Έπειτα χωρίς να αφήσω κανέναν χρόνο να αντιληφθεί τίποτε, γύρισα προς το μέρος της και φώναξα: «ανάθεμα το, το touch screen μου κόλλησε, κόλλησε σου λέω και χάνω τις εξετάσεις, θα κοπώ, θα αποτύχω, συμφορά!». «Μην ανησυχείτε θα το ελέγξω αμέσως και θα σας δοθεί αμέσως άλλο» έκανε το ρομπότ Kelly και σκύβοντας πήρε το touch screen στα χέρια της, στο μεσαίο δάκτυλο του δεξιού χεριού αποκαλύφθηκε ένα usb και αφού το σύνδεσε άρχισε να τρέχει το πρόγραμμα ελέγχου λειτουργιών του touch screen…

kelly minogue

Υπολόγιζα ότι έχω μόνο γύρω στα 1 λεπτό και 32 δευτερόλεπτα για να βάλω το δεύτερο μέρος του πλάνου σε εφαρμογή, ήταν ακόμη πιο δύσκολο γιατί υπήρχαν και οι κάμερες, έπρεπε να προσελκύσω τον Chuck κοντά, άρχισα να μιμούμαι τον ήχο μύγας, ήξερα πόσο άρεζε στο μοντέλο Chuck να κυνηγάει μύγες… όταν ήρθε κοντά και πριν αντιληφθεί ότι ήμουν εγώ που έβγαζα τον ήχο, του πέταξα αυστηρά «μην κουνηθείς κάθισε πάνω σου, μείνε ακίνητος, την έχω!» αυτός κάθισε ασάλευτος έτσι σηκώθηκα και κάνοντας ότι προσπαθώ να πετύχω την υποθετική μύγα του κάρφωσα το usb στην θύρα που είχε στο σβέρκο… το πρωτόκολλο της μη-επιτήρησης έτρεξε και το βλοσυρό βλέμμα του έγινε βλέμμα υπάκουου σκύλου… Yes!

Το μόνο που έμενε τώρα να πετύχω ήταν να βάλω το usb μου στον ίδιο χρόνο που η Κέλλυ θα βγάζει το δάκτυλό της… έτσι θα έμπαινα στο σύστημα επιτήρησης και θα έλεγχα τις κάμερες και τα δυο ρομπότ, θα είχα κερδίσει το παιχνίδι… τα cracker προγράμματα που είχα φορτώσει στα usb ήταν από μια περίεργη σελίδα με φάρσες και σκονάκια που είχε ανακαλύψει ένας φίλος… η Kelly έκανε ασφαλή απεγκατάσταση και την ίδια στιγμή που έβγαζε το δάκτυλό της έβαλα το δικό μου, επιτέλους τα κατάφερα!… τώρα ήμουν μέσα στο δίκτυο επιτήρησης αλλά έπρεπε να παρακάμψω και κάποια προγράμματα επιτήρησης της Kelly.. πάγωσα το frame στις κάμερες και φόρτωσα το μόνο αρχείο που είχα πρόχειρο στο usb μου για να απασχολήσω τον Chuck και την Kelly … ήταν ένα αρχείο διαλόγων από μια μεσημεριανή σαπουνόπερα που βλέπω μερικές φορές…

«Γιατί δεν με πήρες τόσες μέρες τηλέφωνο Τζων;» ακούστηκε η φωνή της Kelly, «Ήμουν για ταξίδι στο εξωτερικό μωρό μου, νομίζω στο είχα πει» είπε ο Chuck… «θα μπορούσες να μου τηλεφωνήσεις και πάλι, κάτι άλλο συμβαίνει, μήπως έπαψες να με αγαπάς Τζων;»… γνώριμο το επεισόδιο, «Δεν ήθελα να σου το πω αλλά αναζητούσα τον χαμένο μου πατέρα, στο Παρίσι» ψιθύρισα λίγο πριν ακουστεί η ίδια ατάκα από το ανδρικό ρομπότ…

Τέλεια σκέφτηκα αρκεί να βρω και τις σωστές ερωτήσεις τώρα… το σχέδιό μου ήταν ένα ποίημα, ήταν τέλειο, χαμογέλασα καθώς φανταζόμουν την στιγμή που θα τα αφηγούμαι όλα αυτά στον Στεφανή και στην παρέα… έβγαλα το καλώδιο usb από το πόδι του Chuck και το έχωσα στον υπολογιστή του φυτού ανταγωνιστή μπροστά μου, ούτε που κατάλαβε τι γινόταν (από το άγχος του).

Μεταφορά απαντήσεων από //UserGrigoriadis σε //UserChachlemiadis  ?

OK                           Cancel

Είστε σίγουροι ότι θέλετε να αντιγράψετε όλες τις απαντήσεις του //UserGrigoriadis?

ΝΑΙ                          ΟΧΙ

Γνωρίζετε ότι αυτή η μεταφορά απαντήσεων μπορεί να είναι απαγορευμένη από τον κανονισμό εξετάσεων;

ΓΝΩΡΙΖΩ                 ΧΕΣΤΗΚΑ

Και κάπως έτσι μετά από λιγάκι…

Συγχαρητήρια είστε πρώτος σε βαθμολογία για την θέση του πεντάμηνου εποχιακού κατασκόπου!