ο εαυτός

superman-punching-self

Είχα την ανάγκη να πάω όσο πιο μακριά γινόταν, λες και η χωρική απόσταση να σήμαινε και συναισθηματική αποφόρτιση. Ο καυγάς με την Στέλλα και τα προσβλητικά της λόγια στριφογύριζαν συνέχεια μεσ’ το μυαλό μου σαν ποπ κορν που σκάνε και πετάγονται σαν παλαβά. Έπρεπε να αποσπαστώ από όλες αυτές τις σκέψεις, να προσπαθήσω να ηρεμήσω, να σκεφτώ καθαρά. Το ίδιο δίλλημα ανέτειλε ξανά: ένα μέρος μου (το οργισμένο) ήθελε να χωρίσω οριστικά και να απεμπλακώ από αυτή την συμπλεγματική νευρωτική σχέση, να δώσω το οριστικό της τέλος, ενώ ένα άλλο να μείνω και να παλέψω για μια θετική αλλαγή, να τα βρω πρώτα με τον εαυτό μου, μετά να αποσβέσω την ασυναρτησία, την άσκοπη βία και το ψεύτικο δράμα, να ξαναβάλω αγάπη στον κινητήρα της σχέσης… ως τον επόμενο καυγά όμως; μπορεί…

Κάπως έτσι πήρα την φωτογραφική μηχανή και τράβηξα προς την λίμνη του Αγ. Βασιλείου να φωτογραφίσω κανα πτηνό. Προχώρησα αρκετά με την μοτοσυκλέτα εκτός δρόμου αρκετά κοντά στην όχθη, έσβησα και ξεκαβαλίκεψα. Είναι πανέμορφα αυτή την εποχή, έρχονται διάφορα είδη αποδημητικά, τα θέματα μου για κάποιες καλλιτεχνικές φωτογραφίες. Προχωρούσα χωρίς να το καταλάβω για πάνω από σαράντα λεπτά όταν βγήκα σε ένα ξέφωτο που τελείωνε ένας μικρός χωματόδρομος. Μια ομάδα από αγριόπαπιες πλησίαζε την όχθη από τα αριστερά μου, κρύφτηκα πίσω από έναν θάμνο και περίμενα με το δάκτυλο στο κουμπί και το χέρι στο ζουμ του φακού για την πιο αριστουργηματική φωτογραφία της μέρας…

Όταν είχα πλέον την ασύλληπτη ομορφιά της φύσης τέλεια εστιασμένη στο κάδρο μου ένας ξαφνικός θόρυβος από αμάξι που έρχονταν με μεγάλη ταχύτητα τάραξε την ηρεμία του τοπίου, οι πάπιες τρόμαξαν και πέταξαν μακριά. Έμεινα εκεί να κοιτάζω αποσβολωμένος καθώς από ένα ασημί τζιπάκι έβγαινε ένας τύπος σαραντάρης, μαυρισμένος, με λευκά λινά ρούχα. Άνοιγε ένα μικρό χαλάκι, αρκετά μέτρα πιο κάτω, και κάθονταν οκλαδόν με κλειστά μάτια… γιόγκα στο ηλιοβασίλεμα!… ευτυχώς που δεν ήταν  γκάνγκστερς που ανταλλάσουν ναρκωτικά δε λες σε τέτοια ερημιά…

Σηκώθηκα και περπάτησα λίγα μέτρα χωρίς να έχω πρόθεση προφανώς να χαλάσω την περισυλλογή και τον διαλογισμό του τύπου, έβγαλα μια δυο φωτογραφίες την λίμνη, αυτός αμέσως με αντιλήφθηκε:

–Καλησπέρα φίλε μου,

-Καλησπέρα, συγνώμη αν σε τρόμαξα, βγάζω καμιά φωτογραφία έτσι, τα πουλιά και το τοπίο…

-όχι μη στενοχωριέσαι

-κάνεις διαλογισμό; Ρώτησα νιώθοντας την σκέψη «ωχ θα μας πρήξει ο μαλάκας» που θα μπορούσα να του προκαλέσω, και τι δεν θα έδινα να διώξω κάποιες σκέψεις από το μυαλό μου…

-ε λοιπόν έλα. Σηκώνεται και φέρνει ένα άλλο χαλάκι, το στρώνει διαγωνίως μπροστά του. Έλα θα σου δείξω.

-γιατί όχι. Προχωρώ και κάθομαι οκλαδόν όπως αυτός, έχει δυο υπέροχα απίστευτα γαλήνια πράσινα μάτια.

-με λένε Χρήστο, Λέει

-εγώ είμαι ο Άρης

-στάσου έτσι όπως εγώ. Σε νιώθω να έχεις πολύ ένταση, νιώθω πολύ αρνητική ενέργεια, ίσως θυμό

-ε ναι η ζωή μου δεν είναι και ότι καλύτερο…

-τι σε δυσαρεστεί;

-θα άλλαζα πολλά πράγματα αν γίνονταν

-είσαι τόσο σίγουρος;

-ναι, απολύτως

-θα ήθελες να σου δινόταν η ευκαιρία να αλλάξεις κάτι;

-εννοείται αλλά δυστυχώς αυτά δεν γίνονται…

-ε λοιπόν μπορώ να σου δώσω την ευκαιρία να το κάνεις. Σηκώνεται και βγάζει κάτι σαν κιμωλία. Σου φαίνεται εντελώς απίστευτο αλλά θα πρέπει να με πιστέψεις. Θα σου ανοίξω μια πύλη που θα μπορέσεις να συναντήσεις τον εαυτό σου σε μια κρίσιμη στιγμή και να τον συμβουλέψεις, όμως οι συνέπειες θα είναι ολέθριες αν αλλάξεις κάτι στο παρελθόν, πρέπει να είσαι ιδιαίτερα προσεκτικός μπορεί ακόμη και να πάψεις ολότελα να υπάρχεις στο σήμερα. Η δεύτερη επιλογή λοιπόν που σου δίνεται είναι να περάσει από την πύλη ο μελλοντικός εαυτός σου και να σε συμβουλέψει αυτός για το μέλλον. Σχεδιάζει στον αέρα με μια κιμωλία μια πύλη, η γραμμή αποκτά μια αλλόκοτη λάμψη, μια πόρτα που κάνει την γύρω εικόνα σαν ένα ψεύτικο σκηνικό, μια εικόνα που μόνο στο Photoshop θα μπορούσε να χρεωθεί και ποτέ στην πραγματικότητα…

-θα προσκαλέσω στον μελλοντικό εαυτό μου καλύτερα…

-όμως να ξέρεις ότι θα είναι για τρία λεπτά μόνο… οκ; Ωραία, θα πάω να τον προετοιμάσω και να στον φέρω, θα χρειαστώ μόνο τρία λεπτά του εδώ χρόνου. Βγαίνει και η πύλη κλείνει, έπειτα σε περίπου τρία λεπτά η πύλη ξανανοίγει, ο εαυτός μου προβάλει γκριζομάλλης και ταλαιπωρημένος… του χαμογελώ αμήχανα. Για μια στιγμή  με κοιτάζει ανέκφραστος. Ξαφνικά ορμάει πάνω μου και με σηκώνει από τον γιακά:

-γιατί ρε μαλακισμένο πίνεις συνέχεια; Το ξέρεις ότι καταστρέφεις το συκώτι μου; ούτε γυμναστική, ούτε υγιεινή διατροφή που νομίζεις ότι θα βγάλει;

-ξέρεις έχω καιρό τώρα σκοπό να γραφτώ σε ένα γυμναστήριο…

-σκάσε ρε, σιγά να που θα γραφτείς δέκα χρόνια, που καπνίζεις δυο πακέτα την μέρα… σταμάτα και άκου με καθυστερημένε, μη τολμήσεις και ξαναπάς στο καζίνο, μην τολμήσεις, κάθεσαι σαν βλάκας και χάνεις τα λεφτά σου; τα λεφτά μου είναι, δε μου έχεις αφήσει τίποτε, μου έχεις καταστρέψει την ζωή, βλαμμένε!

-ε θα ήθελα να…

-και την άλλη την ηλίθια την γκόμενα τι την ήθελες ρε; Την είδες και γόης; Το ξέρεις ότι πληρώνω τα λάθη σου ρε; Τα ποτά και τα ξενύχτια σου… δεν μπορείς να διανοηθείς πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν δεν ήσουν τόσο παλιομαλάκας!

(…)

-Τα τρία λεπτά τελείωσαν (μέσα στα ασταμάτητα μπινελίκια) είπε ο γιόγκα τύπος και μάζεψε τον εαυτό μου, πρέπει να πηγαίνεις, και τον έστειλε από την πύλη ξανά πίσω στο μέλλον (back to the future ναι, κλεμμένη ατάκα αλλά εγώ την απογείωσα…).

Μετά ο τυπάς γιόγκα γυρνάει προς εμένα:

-είσαι καλά;

-ναι, εντάξει…

Όμως δεν ήμουν και πολύ εντάξει, τι να του έλεγα όμως; …τον πούστη τον εαυτό μου με τάραξε στην σφαλιάρα… με ζαμπάκιασε στο ξύλο και στο βρίσιμο… είναι αυτοί τρόποι; καμία αίσθηση συνεργασίας και ομάδας με τον παλιό του εαυτό… λες και για όλα θα φταίω πια εγώ,  τι να πεις όμως…  μαλάκες παιδί μου…

δακτυλογραφώς

Ήμουν στις μαύρες μου θυμάμαι, δυσκολευόμουν μέχρι και να σηκωθώ από το κρεβάτι. Είχα παρατήσει για αρκετές βδομάδες τη σχολή και ζούσα μια θλιβερή μοναχική ζωή τρώγοντας απ’ έξω ή παραγγέλνοντας πίτσες και ντελίβερι. Δεν έβρισκα πραγματικά νόημα πουθενά. Μου είχαν απομείνει για να βγάλω τη σχολή μόνο ένα μάθημα και η διπλωματική, μια εργασία έκτασης 20.000 λέξεων και αναρωτιόμουν πως θα βρω την ενέργεια να κάνω οτιδήποτε. Ήξερα μέσα μου ότι κάποια στιγμή θα περνούσε όλη αυτή η φάση αλλά προς το παρόν δεν έβλεπα κανένα φως στο τούνελ.

Κάποιο απόγευμα καθώς βαριόμουν άσκοπα στο ίντερνετ μη βρίσκοντας κανένα ενδιαφέρον σε ότι και αν έβλεπα, διάβαζα ή παρακολουθούσα μου ήρθε άξαφνα μια ιδέα… χρειαζόμουν να ασχοληθώ με κάτι που να γίνεται μηχανικά, κάτι που να μην χρειάζεται σκέψη ίσως κάποια συγκέντρωση αλλά όχι σκέψη, μια αυτοματοποιημένη σωματική επαναλαμβανόμενη εξάσκηση. Κάτι τέτοιο θα ήταν να μαθαίνω μια κλίμακα σε κάποιο μουσικό όργανο προσπαθώντας να παίζω όλο και πιο γρήγορα μέχρι να γίνω απίστευτα γρήγορος όπως έχω δει να παίζουν κάποια φρικιά στο youtube… Όμως δυστυχώς δεν είχα ιδέα από μουσική ούτε και είχα κάποιο μουσικό όργανο στο σπίτι. Μόνο αν υπήρχε ένα υποκατάστατο… και τότε μου ήρθε! Δακτυλογράφηση, πληκτρολόγηση like crazy, μέχρι τότε δεν είχα ιδέα από τυφλό σύστημα δακτυλογράφησης όμως τι πιο χρήσιμο όταν τελικά βγω από την φάση της σπαρίλας και αρχίσω να γράφω την διπλωματική μου να γνωρίζω να δακτυλογραφώ γρήγορα, άσε θα μπορούσα να γίνω ακόμη και συγγραφέας αν είχα καλές ιδέες… Ήταν αυτό που μου ταίριαζε πραγματικά σε εκείνη τη φάση.

Και έτσι ξεκίνησα, αρχικά μπήκα σε μια σελίδα που υποσχόταν να μου μάθει την τεχνική του τυφλού συστήματος δακτυλογράφησης, την πρώτη μέρα κάθισα για έξι ώρες, τις επόμενες μέρες όλο και περισσότερες ώρες, τα δάκτυλά μου σιγά σιγά έβρισκαν όλο και πιο γρήγορα τα πλήκτρα. Έπρεπε όμως να εξασκηθώ σε κείμενα. Πήγα στη βιβλιοθήκη της σχολής και δανείστηκα ένα βιβλίο σχετικό με την διπλωματική μου, και ναι! το δακτυλογράφισα όλο, ήταν 273 σελίδες. Άλλωστε δεν ήταν κάτι εντελώς άσκοπο αυτό που έκανα, ίσως μου χρειαζόταν όταν θα έπαιρνα αποσπάσματα για να γράψω την εργασία μου. Όμως η όρεξή μου για δακτυλογράφηση δεν είχε κορεστεί. Ενώ ο μέσος όρος δακτυλογράφησης που είναι σύμφωνα με στατιστικές 42 λέξεις ανά λεπτό, εγώ είχα φτάσει στις 176 και ανέβαινα συνεχώς. Καθώς άρχισα να δακτυλογραφώ όλο και πιο γρήγορα άρχισα να σκέφτομαι και πιο γρήγορα. Η δακτυλογράφηση με είχε τραβήξει από τον λήθαργο της βαρεμάρας και είχα μια ιδιαίτερη εγρήγορση σε ότι έκανα.

%cf%84%cf%85%cf%86%ce%bb%cf%8c-%cf%83%cf%8d%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1

Μετά από τέσσερα ακόμη βιβλία που δακτυλογράφησα με αυξανόμενη ταχύτητα έπρεπε να βρω κάτι άλλο για να διατηρήσω αυτή την μονομανία μου. Και μετά είδα την Yuja Wang να παίζει στο πιάνο… μαγεύτηκα ειλικρινά. Κρίμα που τα δάκτυλά μου είχαν τόση ταχύτητα αλλά όχι σε πλήκτρα πιάνου. Μπορεί να πληκτρολογούσα πολύ γρήγορα αλλά σίγουρα δεν μπορούσα να συγκριθώ με μια ιδιοφυία σε ένα πιάνο 88 πλήκτρων… ή μήπως μπορούσα; Μπορούσα να χρησιμοποιήσω τα 36 πλήκτρα για δακτυλογράφηση και με shift να προσθέσω άλλα τόσα δηλαδή να φτάσω στα 72, ενώ αν έβαζα και τα πλήκτρα των νούμερων ανέβαινα κι άλλο. Όμως έπρεπε να μεταφράσω το πληκτρολόγιο σε πλήκτρα πιάνου. Καθώς οτιδήποτε βλακεία και αν σκεφτεί κανείς και την ψάξει στο ίντερνετ σίγουρα κάποιος άλλος την έχει ήδη σκεφτεί και υπάρχει, έτσι έφτασα σε μια σελίδα που μπορούσες να παίξεις πιάνο πληκτρολογώντας. Το επόμενο βήμα ήταν να βρω τις νότες από γρήγορα κομμάτια που μου άρεσαν αλλά δεν ήξερα τίποτε από νότες, ούτε θα μπορούσα να καθίσω να μεταφέρω νότες σε γράμματα σε τόσο μεγάλα μουσικά κομμάτια, όμως πάλι το ιντερνετ είχε τη λύση: νότες μεταφρασμένες και έτοιμες σε γράμματα. Βέβαια μετά ήρθε μια επιπλέον δυσκολία που δεν είχα σκεφτεί: είναι πολύ πιο εύκολο να πληκτρολογείς λέξεις παρά μόνα τους γράμματα και αυτό γιατί τις λέξεις τις έχεις ήδη οπτικά στο μυαλό σου αλλά το ΤΘΟ ας πούμε που χρειάζεσαι για να παίξεις την Λα μινόρε το πληκτρολογείς γράμμα γράμμα. Ωστόσο γρήγορα ανέβηκα σε ταχύτητα και μετά από τρεις μήνες έπαιζα αρκετά καλά μέχρι και Ραχμάνινοφ! Και εννοείται ανέβασα ένα βιντεάκι στο Youtube και δεν πήρα και λίγες προβολές…

Εκείνο τον καιρό γνώρισα και την Καίτη, την γλυκιά μου Καιτούλα. Θυμάμαι πόσο είχε εντυπωσιαστεί όταν της είχα παίξει κάποιο μουσικό κομμάτι στον υπολογιστή, με θεωρούσε ιδιοφυία! Έπειτα τα πράγματα κύλισαν όμορφα και μετά από λίγους μήνες βρεθήκαμε να συζούμε, είχα μειώσει αισθητά τις ώρες που δακτυλογραφούσα ή πληκτρο-έπαιζα μουσική καθώς η συντροφιά με τη Καιτούλα καταλάμβανε αρκετό χρόνο. Παρέδωσα την διπλωματική μου που πήρε μάλιστα βαθμό 9 και πήρα πτυχίο. Όλα πήγαιναν θαυμάσια και ήμουν πολύ ευτυχισμένος. Έπειτα έπιασα δουλειά σε εταιρία απομαγνητοφώνησης συνεδρίων και διαλέξεων, έτσι έκανα το πάθος μου, τη δακτυλογράφηση, και κέρδιζα και αρκετά χρήματα σε σχέση με τον χρόνο μου καθώς έγραφα με τέτοιες απίθανες ταχύτητες ώστε έπαιζα τα ηχογραφημένα αρχεία με μεγαλύτερη ταχύτητα από την κανονική!

Και μετά ήταν ένα πρωινό Σαββάτου όταν η Καίτη μου είπε ότι εδώ και αρκετές μέρες είχε παρατηρήσει ότι είχα ανήσυχο ύπνο και ότι συχνά έκανα κινήσεις με τα χέρια μου που την ξυπνούσαν. Και εγώ θυμόμουν τις τελευταίες βραδιές που μισοξυπνούσα κάποιες στιγμές. Το φαινόμενο αυτό αντί να εξαφανιστεί τις επόμενες μέρες άρχισε να χειροτερεύει ώσπου ένα βράδυ που ξύπνησα την Καίτη ενώ κοιμόμουν αυτή άρχισε να με παρατηρεί προσεκτικά. Όταν σηκωθήκαμε το πρωινό μου είπε τα συμπεράσματά της. Πληκτρολογούσα στον ύπνο μου! Πόσο παράξενο αλήθεια! Μια απορία γεννήθηκε: τι ήταν αυτό που πληκτρολογούσα;

Συζητώντας αποφασίσαμε να ράψουμε πάνω στην κουβέρτα το αγαπημένο μου εργονομικό πληκτρολόγιο και να το έχουμε συνδεδεμένο με ένα λάπτοπ και ανοιχτό ένα πρόγραμμα κειμενογράφου. Η αγωνία μου είχε κορυφωθεί. Τι ήταν αυτό που πληκτρολογούσα; Ήταν ασυνάρτητα γράμματα; ήταν γράμματα που αντιστοιχούσαν σε νότες; ήταν διάλογοι που έβλεπα στα όνειρά μου; ήταν περιγραφές των ονείρων μου; ήταν οι απωθημένες μου επιθυμίες; ήταν εικόνες από το μέλλον; ήταν μήπως τα νούμερα που θα κέρδιζαν στο τζόκερ; ήταν μήπως μηνύματα από το υπερπέραν; από κάποιο πνεύμα νεκρού; ήταν μήπως ξόρκια και μαγείες; επικλήσεις ή προσευχές σε κάποια θεότητα; ήταν προτάσεις σε μια ξένη γλώσσα που μιλούσα σε προηγούμενη ζωή μου;

Τι ήταν λοιπόν; Τι;… Σε λίγες ώρες ευτυχώς θα μάθαινα…

Την επόμενη μέρα μόλις ξυπνήσαμε κοιτάξαμε όλο αγωνία στον υπολογιστή και αντικρίσαμε ένα κείμενο με έκταση 13.257 λέξεις γραμμένο σε άπταιστα ελληνικά… άρχισα να διαβάζω με περιέργεια ενώ πάνω από τον ώμο μου στάθηκε και η Καίτη για να διαβάζει και αυτή το κείμενο που είχα πληκτρολογήσει στον ύπνο μου το προηγούμενο βράδυ:

254 με λαμβάνεις; Ναι λαμβάνω κέντρο. Υπάρχει μια κλήση για οδό Κολοκοτρώνη μπορείς να παραλάβεις επιβάτη; Ναι πηγαίνω κέντρο. Ε για στάσου κέντρο, είμαι το 143 και είμαι και εγώ πολύ κοντά στο σημείο γιατί να πάει το 254 δηλαδή; Το 254 είναι πιο κοντά σύμφωνα με το τζί πί ές. Ίσως αλλά πήρε μια κλήση πριν λίγα λεπτά εμείς δηλαδή τίποτε; 143 το πρωτόκολλο λέει όποιος είναι πιο κοντά. Όποιος είναι πιο κοντά ή όποιος είναι ο γκόμενός σου κέντρο; 143 σου υπενθυμίζω ότι ακούγεσαι σε όλα τα ραδιοταξί που έχουν ανοιχτό τον ασύρματο. Ε λοιπόν να το μάθουν όλοι, ας γίνουμε ξεφτίλα. 143 εδώ δουλεύουμε, συμπεριφέρσου. Κατάλαβα τώρα είμαι απλά το 143 για εσένα, παλιά με έλεγες το τριχωτό αρκουδάκι σου. Σιγή. Παιδιά δεν πειράζει μιλήστε άφοβα, έτσι κι αλλιώς τζάμπα ξενυχτάμε σήμερα, οπότε μας διασκεδάζετε. Συμφωνώ και εγώ. Και εγώ. Σαν κέντρο έχω να δηλώσω ότι παραβιάζεται το πρωτόκολλο, η επικοινωνία οφείλει να είναι μόνο για νέες κλήσεις πελατών, αλλιώς αυστηρά σιγή ασυρμάτου. Ο έρωτας δεν χωράει σε πρωτόκολλο όμως τις νύχτες, κέντρο. Ποιος το είπε αυτό; Κέντρο εγώ το είπα το 078, αφήστε με να σας πω μια ιστορία προσωπική να ‘ούμε. Δεν το πιστεύω, είπαμε δεν έχει καθόλου δουλειά αλλά έτσι θα βγει η νύχτα; Σιγή. Από 195 προτείνω όποιος έχει αντίρρηση να μιλήσει αλλιώς ας ακούσουμε τον 078, οι ταξιτζίδες κουβαλάνε σοφία από το δρόμο. Σιγή. Ωραία ξεκινάω λοιπόν, κέντρο αν έχεις καμιά κλήση με κόβεις και μας λες έτσι; Καλά δεν το πιστεύω αυτό που γίνεται, ευτυχώς που δεν καταγράφεται πουθενά όλο αυτό, θα γινόμασταν ξεφτίλα… (…)