φανουρόπιτα

-Ε κορίτσι, εσύ του Κουρσουμιάδη η εγγονή δεν είσαι;

cebaceb1cf80cebdceb9cf83cebcceb11

-Ναι, γνωρίζεστε με τον παππού μου;

-Με τον Γρηγόρη; Φσσσσς ήμασταν τρελά κολλητάρια παλιά! μεγάλο αλάνι στα νιάτα του. Τι κάνει; Πως είναι;

-Καλά, στην Αθήνα βρίσκεται, συνταξιούχος πολλά χρόνια τώρα. Εγώ βρήκα δουλειά Θεσσαλονίκη οπότε και γύρισα.

-Έχω καμιά δεκαπενταριά χρόνια να τον δω. Να του δώσεις του φλώρου τα χαιρετίσματά μου και όταν ανέβει καμιά φορά να τσακιστεί από εδώ καμιά βόλτα μην τον χέσω πες του, εντάξει; χα χα γκουχ γκουχ

-Εντάξει ναι, θα του δώσω τα χαιρετίσματά σας, από ποια να του πω;…

-Από την Μπέμπα, πες του και θα καταλάβει… δε μου λες δε με βγάζεις και μια φωτό με το κινητό σου να δει πόσο μανάρι διατηρούμαι; Χαχα χαχα γκουχ γκουχ γκουχουγκουχ

-Εντάξει μια στιγμή… ωραία. (…) Λοιπόν θα πάρω αυτά (είναι χαρτομάντιλα, ένα σαχλοπεριοδικό με δώρο ταινία και μια σοκολάτα λάκτα), πόσο είναι;

-5 και 30 κουκλίτσα μου, άντε καλό σαββατόβραδο, για που θα πάτε με την παρέα σου;

-Ε μπα, δε θα βγω

-Γιατί βρε; νέα κοπέλα έτσι Σαββατιάτικα;

-Ε να δεν έχω και πολύ παρέα, θα κάτσω να ξεκουραστώ, ήταν κουραστική βδομάδα, μάλλον θα βάλω καμιά ταινία και θα αράξω

-Ω ρε να πούμε μιζέρια… καλά ρε πως τη βγάζεις έτσι; Τουλάχιστον παίζει κανας γκόμενος ή είσαι μπακούρω;

-Εεεε; Αφήστε κυρία Μπέμπα δεν είμαι και πολύ τυχερή σε αυτά τα θέματα…

-Λοιπόν απ’ ότι φαίνεται χρειάζεσαι βοήθεια… άκουσε τι θα κάνεις και δε θα χάσεις στο υπόσχομαι… θα δεις… (πηγαίνει μέσα στο πίσω μέρος του ψιλικατζίδικου που υπάρχει κάτι σαν μικρή κουζινίτσα και γυρνάει με ένα κομμάτι πίτας που μοιάζει με κομμάτι από κέικ).

-Κέικ; Αχ όχι ευχαριστώ, κάνω και δίαιτα

-Κάτσε βρε να πούμ’, δεν είναι κέικ, είναι φανουρόπιτα και μάλιστα διαβασμένη από τον παπά Μιχάλη, είναι θαυματουργή, θα σου φανερώσει αυτό που επιθυμείς…

-Φανουρόπιτα;  (…)

Δύσκολα μπορούσες να διαφωνήσεις ή να πας κόντρα με αυτή την γριά. Είχε μια αλλόκοτη δύναμη πειθούς και έναν τσαμπουκά νταλικέρη. Μπορεί και να δούλευε και νταλικέρης παλιότερα· η αλήθεια είναι ότι δε ρώτησα. Πάντως δεν έπαιρνε άρνηση το θέμα, και φαινόταν να την ευχαριστούσε τόσο πολύ αυτή η προσφορά της που δε θέλησα να την προσβάλω…

-δε τα πολυπιστεύω κυρία Μπέμπα αλλά σας ευχαριστώ… και βουρ για σπίτι… πιτζάμες και καναπές…. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τότε δεν είχα ιδέα για το χριστιανικό έθιμο της φανουρόπιτας. Μου έκανε αρκετή εντύπωση. Αυτές τις νεότερες λαϊκές παραδόσεις των χριστιανών, αν και χαριτωμένες τις βρίσκω εντελώς παιδαριώδεις και νηπιακές, κάπως όπως τα ζώδια. Στο Θεό πιστεύω βέβαια, αλλά δεν πατάω εκκλησία, πιστεύω με τον δικό μου τρόπο· παπάδες και εκκλησίες δε τα γουστάρω καθόλου.

Μόλις φτάνω σπίτι, και επειδή την είδα τη γριά ολίγον τζαζ, λέω κάτσε να τσεκάρω μια στο ίντερνετ αν υπάρχει όντως μια τέτοια πίστη ή το τσακάλι η Μπέμπα μου κάνει χαβαλέ και διασκεδάζει με τον πόνο μου… Η παράδοση είχε να κάνει με τον Άγιο Φανούριο, όπως ανακάλυψα, έναν κάπως μυστήριο άγιο. Αυτά που βρήκα συγκεκριμένα για την φανουρόπιτα ήταν:

Οι χρΟ_άγιος_Φανούριοςιστιανοί φτιάχνουν μια νηστίσιμη πίτα την εορταστική του ημέρα, την φανουρόπιτα, για να τους φανερώσει ο άγιος απολεσθέντα αντικείμενα, την τύχη των ανύπανδρων γυναικών για ένα καλό γαμπρό ακόμα και εργασία στους ανέργους και διάφορα άλλα. Η πίτα είναι μικρή και στρογγυλή, καθώς και όσο την φτιάχνουν έχουν μια λαμπάδα αναμμένη. Γίνεται με εννέα υλικά, νηστίσιμα και αφού διαβαστεί και κοπεί σε σαράντα κομμάτια μοιράζεται σε πιστούς. Μολονότι ο βίος του Αγίου Φανουρίου δεν έχει καμία σχέση με τη θεατρική τέχνη, ο Άγιος Φανούριος είναι ο Άγιος Προστάτης των καραγκιοζοπαιχτών, ακριβώς επειδή τους «φανερώνει» δουλειές. Υπήρχε και λάβαρο του Πανελλήνιου Σωματείου Θεάτρου Σκιών με τον Άγιο Φανούριο, το οποίο λάβαρο δυστυχώς δεν διασώζεται σήμερα, παρά μόνο σε μεταπολεμικό ασπρόμαυρο φωτογραφικό υλικό με τους παλιούς καραγκιοζοπαίχτες.

 Πάντως όπως και να έχει η πίτα μύριζε υπέροχα και προφανώς η γριά μου την είχε προσφέρει για να μου φανερωθεί ο κατάλληλος γκόμενος. Όχι ότι το πίστευα, αλλά δοκίμασα. Έτσι κι αλλιώς χειρότερα τα πράγματα δε γίνονταν, single από αμνημονεύτων χρόνων είχα απελπιστεί εντελώς τελευταία. Φανουρόπιτα… χαζομάρες αλλά δεν χάνουμε και τίποτε…

«Άσε Μπέμπα; η τύχη μου τόσο καιρό με ταΐζει μάλλον την «αφανουρόπιτα» εξού και όλοι οι γκόμενοι άφαντοι…» θα έλεγα στην γριά. Δεν ήταν μεγάλο το κομμάτι, εβέβαια σε 40 κομμάτια μια μικρή πίτα πόσο να βγει; Ήταν μούρλια όμως, δε ξέρω αν είναι αγιασμένη, σκέφτηκα καθώς την τσάκιζα, σίγουρα όμως είναι κολασμένη (από γεύση). Έβαλα ευχαριστημένη το dvd και άραξα στον καναπέ. Θα έβλεπα μια ρομαντική κωμωδία… (η πεινασμένη καρβέλια ονειρεύεται…)

Δε ξέρω πότε αποκοιμήθηκα αλλά ξύπνησα απότομα από χαρακτηριστικούς ήχους πληκτρολόγησης στον υπολογιστή. Γύρισα το βλέμμα μου και πάγωσα ολόκληρη. Ένα ρίγος διαπέρασε όλο μου το κορμί και μια δυσάρεστη ανατριχίλα. Στο γραφείο στον υπολογιστή μου, μόλις ενάμισι μέτρο από εμένα κάθονταν ένας άνδρας. Φορούσε μια κόκκινη μπέρτα, μάλλον χλαμύδα καλύτερα, ρωμαϊκή στρατιωτική στολή, αυτή με την φουστίτσα ως τα γόνατα, και διέκρινες στο κεφάλι του ένα χρυσαφί φωτοστέφανο. Είχε παρατήσει στα αριστερά στο πάτωμα έναν μεγάλο ξύλινο σταυρό. Ωωω ο Άγιος Φανούριος!. Πλάκα με κάνεις! Τον είχα δει στο ίντερνετ λίγο πριν και τον αναγνώρισα αμέσως. Απίστευτο! Πάντως φαίνεται πιο αδύνατος από κοντά είναι αλήθεια. Οι αγιογραφίες τον παχαίνουν λίγο και τον αδικούν. Μόλις με αντιλήφτηκε γύρισε προς το μέρος μου απότομα. Πήγα να τσιρίξω αυθόρμητα, είπαμε άγιος άγιος, αλλά όπως και να το κάνεις ήταν ένα πλάσμα όχι από τον δικό μας κόσμο… Είχε όμως ένα γλυκό καθησυχαστικό χαμόγελο. Ήταν γύρω στα 23 χρονών καστανόξανθος με πράσινα πανέμορφα μάτια.

«Σκάσε μωρή μη τρομάζεις, για εσένα δουλεύω, να σου βρω κανέναν της προκοπής επιτέλους να ξελαμπικάρεις. Το ξέρεις ότι σε έβαλα προτεραιότητα από τα 1357 αιτήματα που είχα σήμερα ως τώρα; Μα τι σκατά κάνετε; Όλα από εμένα τα περιμένετε πια; Είπαμε θαυματουργή η φανουρόπιτα και αποτελεσματικός ο άγιος αλλά μη το παραχέζουμε κιόλας. Ποια να πρωτοπρολάβω δηλαδή; Να πάτε και σε καμιά Παναγιά Φανερωμένη, όλος ο φόρτος πάνω μου έχει πέσει πια… τα ‘χω πάρει φέτος… και αυγουστιάτικα; Καλοκαίρι είναι βρε κορίτσια, μιλήστε και σε κανέναν στο μπαράκι, αμάν πια, δε θα πάθετε και τίποτε…»

Μετά ξαναγύρισε στην οθόνη του υπολογιστή… μα βλέπω καλά; Facebook! (?!) δε πιστεύω να μπήκε από το προφίλ μου; πριν καν προλάβω να το σκεφτώ (σαν να διάβαζε την σκέψη μου) είχε γυρίσει και μου μιλούσε με την απαλή φωνή του…

«Λοιπόν τελικά το facebook είναι τρελό εργαλείο έτσι; Καλά και εγώ έχω γίνει φοβερός με την τεχνολογία. Μήπως να με κάνανε άγιο της τεχνολογίας; προστάτη των ηλεκτρονικών δικτύων; Δε θα ήταν καθόλου κακό. Θα γούσταρα πολύ περισσότερο από προστάτης στους καραγκοζοπαίχτες, έτσι κι αλλιώς τα αντικείμενα είναι συναφή, έτσι δεν είναι; πάλι με καραγκιοζιλίκια έχει να κάνει…. Θα το κάνω και Φάρης! Farris ή με Ph; Pharris; Ε ναι αυτό το Φανούριος δε μου κάθεται για καινούρια καριέρα στο διαδίκτυο… θα είμαι ο πιο τρέντι μεγαλομάρτυρας της ορθοδοξίας, λέμε… (…) εντάξει τελείωσα… Άντε την κάνω τώρα… Φιλιά και «σας ευχαριστούμε που μας προτιμήσατε», χι χι! τα φιλιά μου και στην Μπέμπα, 17 γκόμενους της έχω στείλει μέχρι τώρα, είναι η αδυναμία μου… λοιπόν  μπαίνεις στο προφίλ σου και θα σου φανερωθεί σύντομα! don’t worry… Bye bye!»

Και μετά ξύπνησα… Αϊ στο καλό, ένα όνειρο ήταν, ωστόσο συνταρακτικά ζωντανό!. Αναρωτήθηκα για ώρα τι να σήμαινε και τι συμβαίνει στο ασυνείδητό μου και βλέπω τέτοια πράγματα; Μετά αναρωτήθηκα αν η γιαγιά είχε βάλει καμιά έξτρα ουσία στην φανουρόπιτα και την είχε κάνει Space-φανουρόπιτα…! Φαινόταν για χίπισσα στα νιάτα της… Σηκώθηκα να συνέλθω λίγο και μετά από λίγο κάθισα στον υπολογιστή. Η τρελή μου αγαμία με είχε κάνει να βλέπω περίεργα όνειρα, σκέφτηκα. Ήταν γύρω στη μία, οπότε είπα να χαζέψω λίγο ίντερνετ και φυσικά έριξα μια ματιά στο facebook… Και ναι! Η οθόνη έγραφε: friend request from Andreas Papakaramitsos. Μα ποιος είναι τούτος πάλι; Ανδρέας; Πατάω accept…

-γεια σου, είμαι ένας γνωστός του Άλκη… μην προσπαθείς να θυμηθείς που με ξέρεις, σε έκανα φίλη γιατί είδα κάτι στην σελίδα σου που με ενδιαφέρει πολύ. Έχεις ασχοληθεί πολύ με φωτισμό σε θέατρο και τέτοια… Ξέρεις είμαι βοηθός καραγκιοζοπαίχτη και σχεδιάζουμε μια λίγο progressive παράσταση και χρειαζόμαστε ιδιαίτερους φωτισμούς και θα ήθελα την γνώμη σου… βλακεία; Μεσάνυχτα Σαββάτου και εγώ σου μιλάω για δουλειά, ε απλά έχω μεγάλο ενθουσιασμό με αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε στην παράσταση με τον Μπαρμπα Πάρη…

Πριν απαντήσω, σκέφτομαι αστραπιαία να κάνω ένα τσεκ, να δω αν με ενδιαφέρει, και πόσο… Μμμ 32 φωτογραφίες του Andreas Papakaramitsos … Φοβερό το γκομενάκι, μιλάμε πολύ τούμπανο!… Σούπερ! Ψυχραιμία, ψυχραιμία…. (…)

Τα πράγματα αισίως κύλησαν απίστευτα εύκολα, ομαλά και συνοπτικά… Μετά από δυο βδομάδες είχε γίνει το κονέ και κινούσαμε για σχέση… φοβερό, απίστευτο… εντελώς μαγεία…

Ήταν ολοφάνερο ότι βοήθησε και μια μεταφυστική δύναμη για να δημιουργηθούν τόσες ευνοϊκές συμπτώσεις και τέτοια φοβερά καλή τύχη… Ήμουν σίγουρη ότι ο θαυματουργός άγιος είχε βάλει το χέρι του…

                                                      Α ρε Φανούριε, είσαι πολύ respect άγιος τελικά…

Υποσημείωση 1: Στην παραπάνω απεικόνιση ο Άγιος έχει καρεδάκι μαλλί, εγώ όμως όταν τον είδα είχε χαίτη και σγουρό μαλλί και του πήγαινε περισσότερο κατά την γνώμη μου…

Και τώρα που 27 Αυγούστου γιορτάζει ο Άγιος!

Η φανουρόπιτα-3

Advertisements