όλα θα πάνε καλά

      Τους είχα πει όλους ότι δεν θα χαθούμε. Θα τους προστάτευα εγώ όλους. Τους έδινα κουράγιο με τον τρόπο μου. Αυτοί μου χαμογελούσαν. Ακόμη και η φύση θα ήταν καλή με εμάς αλλά και η τύχη θα μας βοηθούσε. Ήμουν σίγουρος, σίγουρα θα μας βοηθούσε. Γιατί; Μα δεν έχετε δει ποτέ ταινίες με σούπερ ήρωες; Η τύχη είναι πάντα με το μέρος τους. Ακόμη και όταν δεν αρκεί η απίστευτη τόλμη και γενναιότητά τους και τα πάντα κρέμονται από μια κλωστή, η τύχη πάντα τους βοηθά. Είχα αυτή τη σιγουριά, τη σιγουριά του καλού τέλους. Δεν ήμουν τυχαία άλλωστε ένας σούπερ ήρωας, είχα κατακτήσει αυτόν τον τίτλο μέσα από αμέτρητες περιπέτειες, είχα αναμετρηθεί με πολλούς κακούς και ήμουν πάντα δίκαια νικητής. Ήξερα ότι όταν έρχεται εκείνη η δύσκολη στιγμή σε κάθε περιπέτεια όπου τα πράγματα είναι τόσο μαύρα που καταπίνουν κάθε ελπίδα για σωτηρία, ένας πραγματικός ήρωας ποτέ δεν απελπίζεται. Βάζει όλες του τις δυνάμεις και πολεμά γενναία. Αυτό είναι και το καθήκον μου τώρα, αυτό είναι το καθήκον κάθε καλού ήρωα που πολεμά για το καλό και που προστατεύει τους αδύναμους.

Έτσι σκεφτόμουν όταν έβαζα την στολή μου. Τη στολή μου με τις τόσες δυνατότητες που με έκανε άτρωτο, οι σύντροφοί μου στην περιπέτεια έπαιρναν θάρρος βλέποντας με με την στολή μου. Φορώντας τη στολή μου μπορούσα να τους εμψυχώσω πολύ πιο εύκολα. Η αλήθεια είναι ότι είχαν ανάγκη έναν ήρωα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες για να κρατηθούν από την ελπίδα. Δεν τους αδικώ, δεν είμαστε όλοι ήρωες, τους καταλαβαίνω και τους συμπονώ. Εγώ έπαιρνα τον ρόλο του ήρωα με πολύ χαρά, άλλωστε είχα τη στολή του ήρωα που με ξεχώριζαν από όλους τους άλλους.

Η περιπέτειά μας δεν είχε κάποιον συγκεκριμένο κακό που έπρεπε να κατατροπώσω, όμως δεν έπαυε να είναι θανάσιμα επικίνδυνη. Το κρησφύγετο μου είχε καταστραφεί ολοσχερώς από τους κακούς και έπρεπε να οδηγήσω τους συντρόφους μου τώρα με ασφάλεια προς τη σωτηρία. Είχε πέσει το σκοτάδι της νύχτας, όμως αυτό δεν με πείραζε καθόλου καθώς είμαι από τους ήρωες που αγαπούν να πολεμούν στο σκοτάδι. Πήρα το όνομά μου άλλωστε από ένα νυχτόβιο πλάσμα. Σωστά καταλάβατε, με λένε Μπάτμαν και είμαι ο πιο ατρόμητος ήρωας. Αγαπώ τη δικαιοσύνη και πολεμώ όσους πάνε να κάνουν κακό στους άλλους.

Η ζωή είναι πολλές φορές δύσκολη όμως αν το καλοσκεφτούμε η ζωή είναι σαν ένα παιχνίδι. Ναι, η ζωή είναι παιχνίδι! Πολλές φορές δεν πρέπει να την παίρνουμε πολύ στα σοβαρά. Και πάντα πρέπει να έχουμε κουράγιο και εμπιστοσύνη ότι όλα θα πάνε στο τέλος καλά, το καλό και η αγάπη θα νικήσουν. Έτσι γίνεται σε κάθε ιστορία. Όταν τα πράγματα είναι δύσκολα πάντα υπάρχει κάπου μια βοήθεια. Στην περιπέτειά μας εγώ ήμουν η βοήθεια για όλους τους υπόλοιπους. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε να παίζουμε ακόμη και αν όλα τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Εμείς θα πρέπει να αποφασίσουμε πως θα τα βλέπουμε. Πάντα ο ήρωας πρέπει να έχει μια δόση τρέλας, πως αλλιώς θα έκανε τόσο παράτολμα πράγματα; Αν καθόταν να υπολογίζει τις πιθανότητες επιτυχίας και αποτυχίας δεν θα αποτολμούσε τίποτε στο τέλος…

Εμείς είχαμε πάρει ένα δύσκολο δρόμο, έπρεπε να κάνουμε ένα ταξίδι, ένα πολύ επικίνδυνο ταξίδι μέσα από την θάλασσα και δυστυχώς είχε αρχίσει να φουρτουνιάζει και η βάρκα μας ήταν για τα κλάματα. Τότε ήταν που πήρα τον λόγο, όταν κανένας δεν μιλούσε και όλοι κοιτούσαν με αγωνία να διακρίνουν τη στεριά. Όταν είχε αρχίσει να εξαπλώνεται η ανησυχία και η απελπισία, τότε άρχισα να τους εξιστορώ τις περιπέτειές του ήρωά μου! Τους είπα για την περιπέτεια στο «Τα ζόμπι δεν κάνουν πασαρέλα» όπου ο κακός είχε δηλητηριάσει όλη την πόλη και όλοι οι κάτοικοι είχαν γίνει ζόμπι, τους διηγήθηκα πως βρήκα την φόρμουλα για να τους γιατρέψω όλους και πως έβαλα τον κακό στη φυλακή. Ή ακόμη για μια άλλη περιπέτεια μου όπου ο κακός με είχε αιχμαλωτίσει και με είχε προσδέσει σε μια σατανική μηχανή που θα με έπνιγε στο νερό, είχα ξεφύγει τον κίνδυνο την τελευταία στιγμή. Ή μια άλλη φορά που ο κακός θα έκαιγε όλη την πόλη προκαλώντας μια τεράστια πυρκαγιά, τους διηγήθηκα πως την τελευταία στιγμή ο άνεμος άλλαξε κατεύθυνση και μπόρεσα να σβήσω τις φλόγες. Τους έδωσα και άλλα παραδείγματα από άλλες πολλές περιπέτειές μου που πάντα την γλίτωνα και τιμωρούσα τον κακό. Οι σύντροφοί μου με άκουγαν αμίλητοι, πολλές φορές μου έγνεφαν επιδοκιμαστικά. Ξεχνιόντουσαν με τις περιπέτειές μου και τους έδιναν κουράγιο…

Όσο μικρός και αν ήμουν, ο ρόλος μου δεν ήταν τυχαίος, η ελπίδα ποτέ δεν χρειάζεται την λογική και τις πιθανότητες για να βλαστήσει στις καρδιές των ανθρώπων… (…)

Όλοι ήταν χαρούμενοι όταν φτάσαμε τελικά στην στεριά ασφαλείς αλλά εγώ ήξερα ότι θα φτάναμε και τους το υπενθύμισα με καμάρι… Κάποιοι με σήκωσαν ψηλά και με φίλησαν! Ένα μεγαλύτερό μου κοριτσάκι ήρθε και με αγκάλιασε! Σωθήκαμε! Σωθήκαμε!

Δεν ήταν τυχαίο λοιπόν που έβαλα την στολή μου…

Κάποιοι θα το έμαθαν μάλιστα από τις εφημερίδες εκείνης της ημέρας: Προσφυγάκι έφτασε στην Χίο ντυμένο «Μπάτμαν»* (ανάμεσα στους 68 πρόσφυγες που έφτασαν χθες με βάρκα στη Χίο)

 

Advertisements