δημιουργική βόλτα

1 (Τζακ)

Μερικές φορές νομίζω ότι η λογοτεχνία γεννήθηκε για να προσφέρει παρηγοριά στους αποτυχημένους. Εγώ σίγουρα ανήκω σε αυτό το μεγάλο κλαμπ. Αλλά σήμερα απλά δεν έπιανε, αφού λοιπόν έφαγα τρεις ώρες από το απόγευμα του σαββάτου γράφοντας κάτι εντελώς άχρηστο και μηδενικής λογοτεχνικής αξίας, κάποια στιγμή απλά φρικάρω… Help! αέρα! Πρέπει να βγω έξω, στο αμάξι γρήγορα και όπου με βγάλει. Πάω να αναζητήσω την έμπνευση… Είναι μεγάλη καταδίκη να έχεις κάνει μια εκδοτική επιτυχία και μετά να σε κυνηγάει ο εκδότης σου να ξαναπαράξεις, λες και είσαι καμιά μηχανή. Ευτυχώς γράφω με ψευδώνυμο και απολαμβάνω την μυστική μου ταυτότητα, φαντάζομαι με αποστροφή πως θα ήταν να ξέραν όλοι το πρόσωπό μου. Θα ήθελα να ξεφύγω από την ενοχλητική αυθόρμητη σύγκριση μου με τους ήρωές μου. Επειδή θεωρώ ότι είμαι σχετικά εμφανίσιμος πιθανόν να είχα πηδήξει και την μισή Θεσσαλονίκη, μια ζωή φαιδρή δηλαδή.. Εγώ όμως προστατεύτηκα, προτίμησα το αποτυχημένο παρελθόν και την πικρή γεύση του ανικανοποίητου, ίσως όμως εκεί να θρέφεται η λογοτεχνία μου. Όπως και να έχει μπαίνω στο αυτοκίνητο και κινώ, μετά από λίγες στιγμές εσωτερικού διαλόγου, ανοίγω το ραδιόφωνο, είναι μια συνέντευξη. Κάποιος μιλάει για μια εκδήλωση: πολλά δημιουργικά γραφεία στο κέντρο, αρχιτέκτονες, γραφίστες, φωτογράφοι κτλ ανοίγουν τις πόρτες τους και εκθέτουν τις δουλειές τους. Ότι πρέπει, στο επόμενο φανάρι στρίβω και κατευθύνομαι χωρίς δεύτερη σκέψη προς την περιοχή. Ας περιπλανηθώ χωρίς σκοπό λοιπόν και ποιος ξέρει, ας αφήσω επιτέλους τον εαυτό μου ελεύθερο…

situationnists

2 (Τζολίν)

…ένα δίκτυο γραφείων και καταστημάτων που ανοίγουν τις πόρτες τους για να εκθέσουν την δημιουργικότητά τους σε περιπατητές «ανήσυχα πνεύματα», στο πρότζεκτ του «δημιουργικού περιπάτου»… Με είχε μόλις πάρει τηλέφωνο μια φίλη από ένα άλλο τεράστιο γραφείο για να ακούσω τον Τόλη στο rainbow fm, τον οργανωτή όλης αυτής της μπαρούφας, τον κύριο «ΑΥΤΟΠΡΟΒΟΛΗ&ΜΑΪΝΤΑΝΟΣ.Ο.Ε.» όπως τον αποκάλεσε προχθές σατυρικά η Τασούλα· πετάει φοβερές ατάκες αυτό το κορίτσι ώρες ώρες… Εγώ είμαι η Τζολίν· ξέρω το μυαλό μου σας παραπέμπει σίγουρα στο τραγούδι “Jolene” της Dolly Parton, αλλά καμία σχέση δεν έχω -δυστυχώς- με την πανίσχυρη γοητεία της Jolene στο τραγούδι (που μπορεί λέει να έχει όποιον άνδρα γουστάρει…) και ακόμη πιο «καμία σχέση» το στήθος μου με της Dolly Parton… παρόλο που το όνομά μου, που μου φόρεσαν τα ψώνια οι γονείς μου από την γιαγιά μου την Ευαγγελία, παραπέμπει συχνότερα σε αμερικάνα αγρότισσα ή κομμώτρια, αντίθετα εγώ έγινα αρχιτεκτόνισσα, και είδαμε τα χαΐρια μας… Και τώρα το απόγευμα, πρέπει να υποστώ και όλη αυτήν την ανοησία· δημιουργικός περίπατος και μπαρούφες, μη χέσω… Καθόμαστε με την Τασούλα εδώ να υποδεχτούμε το κάθε φυτό που θα σκάσει μύτη για το δημιουργικό του σουλατσάρισμα. Η βλακεία είναι ότι οι φίλοι μου θεωρούν ότι δεν καταβάλω καμία προσπάθεια να φαίνομαι συμπαθητική και επικοινωνιακή, ότι είναι και καλά piece of cake» και ότι απλά το έχω, πόσο μεγάλο λάθος κάνουν…

Έχω κρυολογήσει και λίγο αυτές τις μέρες και απλά ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΠΙΤΙ!… και τα πόδια μου κρυώνουν, σιγά σιγά λοιπόν δεν αργεί να με κυριεύσει μια γκρίζα μελαγχολία που επιτείνεται καθώς οι ανόητες επισκέψεις του κάθε άσχετου την εμποδίζει να ξεσπάσει, ενώ αυτή φουντώνει υπογείως έτσι που φαίνεται ότι τελικά θα πάω μετά σπίτι να κλάψω… Πάντως, αν το φιλοσοφήσουμε λιγάκι, πέρα από την χαζομάρα και το σπάσιμο των «ανοιχτών γραφείων» δεν έχω και πολλές δικαιολογίες να μην είμαι ευτυχισμένη: μετά από πολύ καιρό στην μοναξιά είμαι πλέον καβατζωμένη με γκόμενο και στα οικονομικά μου έχει έρθει μια δουλίτσα στο γραφείο οπότε και για κανα τετράμηνο είμαι κυριλέ. Από πού προκύπτει η τόση υπαρξιακή μελαγχολία λοιπόν; ουφ… Μήπως δεν έχω καλές χειμωνιάτικες μπότες; καλά άμα πω στην Τασούλα ότι θέλω να πάω βόλτα στην Τσιμισκή, θα με σκοτώσει σίγουρα…

3 (Τζακ)

Δεν είναι ότι δεν έχω γυναικεία συντροφιά αυτόν τον καιρό, ούτε ότι δεν έχω περιστασιακά τις κατακτήσεις μου στις γυναίκες, ούτε ότι στην ζωή μου είναι σπάνιες οι περιπέτειες, αυτό που θεωρώ ότι μου έχει μπλοκάρει το λογοτεχνικό μου ταπεραμέντο είναι ότι έχω ξεμείνει από εμμονές. Οφείλω να το παραδεχτώ· ο καλός λογοτέχνης για μένα πρέπει να έχει εμμονές, σκαλώματα, απωθημένα, νευρώσεις, κόμπλεξ, φετίχ και να είναι γενικά βιδάτος, κατεστραμμένος και φεύγα… Πως αλλιώς δηλαδή; για να κάθεται σε ένα δωμάτιο να γράφει για φανταστικά πρόσωπα ενώ έξω είναι η ζωή, εκεί υπάρχουν οι πραγματικές υλικές δυνατότητες και τα πραγματικά πρόσωπα που φλερτάρουν και ερωτεύονται, πονάνε κτλ; αν είναι λοιπόν να προχωρήσω στην συγγραφή θα πρέπει να βρω ένα καινούριο σκάλωμα, ένα καινούριο φάρο γύρω από τον οποίο θα τσακίζω με επιδεξιότητα τα λογοτεχνικά μου πλεούμενα, να προσφέρω εικόνες συντριβής και αποτυχίας υψηλής αισθητικής για να συγκινήσω τους αναγνώστες μου. Και δε λέω «φάρο» μόνο για χάρη μιας χαριτωμένης μεταφοράς, λέω φάρο γιατί αντίθετα με το αστέρι που το φως του τρεμοπαίζει, του φάρου το φως αναβοσβήνει, που σημαίνει ότι σε στιγμές σε αφήνει εντελώς στο σκοτάδι και χωρίς ίχνος προσανατολισμού, πέρα από αυτό που εσύ θυμάσαι ότι είναι η κατεύθυνσή του. Είναι λίγο σπαστικό αν το καλοσκεφτείς… Κάπως έτσι μπαίνω στο γραφείο της Τζολίν και την παρατηρώ για λίγο να μιλάει σε μια παρέα, μάλλον φοιτητές. Ήταν τόσο γοητευτική, τόσο θηλυκή, αλλά και τόσο «δεν γουστάρω που βρίσκομαι εδώ»… Αφηρημένος παίρνω στα χέρια μου την κάρτα του γραφείου, έχει δροσερή μοντέρνα γραφιστική· άλλες δύο κοπέλες, πολιτικός μηχανικός και αρχιτεκτόνισσα, με ευσεβείς πόθους για δημιουργία· σκέφτομαι. σε άλλες περιπτώσεις θα ήθελα να κλάψω από την πλήξη… Επειδή δεν μοιάζω πλέον καθόλου για φοιτητής ή τρεντοεναλλακτικός θα υποδυθώ ότι τάχαμουδήθεν βολτάρω στην γειτονιά γιατί σκέφτομαι να μετακομίσω το γραφείο μου στην περιοχή και απλά τσεκάρω και ερευνώ.  Ρίχνω μια φευγαλέα ματιά στην κάρτα την στιγμή που η άλλη κοπέλα συμπληρώνει κάτι ανούσιο στην ανούσια όλη κουβέντα ωστόσο από αυτό αρπάζω το όνομά: Τζολίν. Ο συνειρμός με το τραγούδι της Ντόλι Πάρτον, για την υπέροχη «Τζολίν Τζολίν Τζολίν σε παρακαλώ μη μου παίρνεις τον άνδρα» είναι αναπόφευκτος. Μόνο την στιγμή που σχηματίστηκε η ηχητική εικόνα του ονόματος Ντόλι Πάρτον στο μυαλό μου ξεπήδησαν νέες κατηγορίες συνειρμικών ροών, καταλαβαίνετε φαντάζομαι, και βλέποντας την ενσάρκωση της τραγουδιακής φαντασιακής κουκλάρας Τζολίν ένιωσα κάτι εκεί κάτω να σκιρτάει…

4 (Τζολίν)

Πολλοί μου μιλούν για την γοητεία και την ομορφιά μου αλλά μερικές φορές πραγματικά θα μπορούσα να τους πω ότι την ανταλλάσω εύκολα με το να ήμουν ένας ντεκαντάνς τριαντάρης λαπάς που παίζει pro με τους φίλους του και τρώει πίτσες και μπύρες και δεν τον νοιάζει τίποτε άλλο. Όταν όμως μου μίλησε αυτός ο μυστήριος τύπος που είχε μπει στο γραφείο λίγο μετά τους φοιτητές, άρχισα να αναρωτιέμαι ταυτόχρονα: πως είναι τα μαλλιά μου; φαίνομαι αρκετά ποθητή; ταιριάζει η μπλούζα μου με την φούστα, τι χαζομάρα που δεν φοράω το αγαπημένο μου φουστάνι, άραγε είμαι γοητευτική; άραγε φαίνομαι καταβεβλημένη και απεριποίητη; και άλλα τέτοια. Του πιάνω κουβέντα αμέσως, υπάρχει απίστευτη έλξη από το πρώτο δευτερόλεπτο, σχεδόν έχω ερεθιστεί, τον παρατηρώ προσπαθώντας το βλέμμα μου να μη καρφωθεί στο επίμαχο σημείο. Είναι σχεδόν αδύνατο βέβαια αυτό, (μη το προσπαθήσετε στο σπίτι, ή μάλλον μόνο στο σπίτι προσπαθήστε το…) οπότε τσεκάρω και… ένα εργαλείο Νά! με το συμπάθειο (μπαρντόν για την έκφραση· μπορεί να είμαι αρχιτεκτόνισσα αλλά οι λαϊκές καταβολές και η καγκουριά στην εφηβεία δεν κρύβονται…) ο χρόνος όμως τελειώνει… Διστάζω να ζητήσω επικοινωνία και έτσι ο άγνωστος χάνεται… Έτσι όπως εμφανίστηκε… Από την πόρτα δηλαδή…

5 (Τζακ)

Όταν γράφω είμαι σαν ένας μικρός θεός, κάνω τα πρόσωπά μου ότι θέλω, τους βάζω μορφή, συναισθήματα, τους οδηγώ σε πράξεις, σε παρορμήσεις, σε πάθη… Η ζωή όμως δεν είναι καθόλου όπως τα διηγήματα μου… Παρόλο που ο ήρωας μου είναι παράτολμος και γενναίος εγώ είμαι ένας παθητικός, βαρετός ανθρωπάκος, δείτε με τώρα: έχω γνωρίσει την Τζολίν, την πιο ποθητή γυναίκα εδώ και καιρό. Μόλις πριν δυο ώρες μου έχει κάνει «αποδοχή φιλίας» στο φέισμπουκ και εγώ έχω καθίσει και έχω γράψει ένα ολόκληρο διηγηματάκι των 4 σελίδων με αλληγορίες και υπονοούμενα… Εκεί γίνεται αυτό που δεν μπορεί να γίνει στην πραγματικότητα… Τι ανοησία, τι φλωριά και δειλία… Η σιχαμένη πνευματικότητα του ερωτισμού ενός άνδρα που φτάνει ως τα μύχια της ύπαρξής του αλλά τελικά αυτό που βγαίνει στην επιφάνεια είναι ένα άοσμο μικρό χαμομήλι… Επιλέγω όλο το κείμενο και χωρίς δεύτερη σκέψη το σβήνω… Στα τσακίδια, στα τσακίδια, καταραμένη δειλία… Πρέπει να αφήσω το πρωτόγονο, το αδιαμεσολάβητο, το ωμό, αυτό έχω ανάγκη, θα πρέπει να ρισκάρω μια όλα για όλα και ότι γίνει… το ξαναλέω να το ακούσω: αδιαμεσολάβητο, πρωτόγονο, ωμό, πρωτογενές… έτσι γράφω το μήνυμα, και μετά ender…

6 (Τζολίν)

Άραγε θα μου μιλήσει; Πώς με βλέπει; Αναρωτιόμουν όλη την ώρα σαν κανα σχολιαροκόριτσο… Εγώ που έχω και γκόμενο.. Ντροπή!… Σκεφτόμουν όλη την ώρα να του γράψω, αν και θα βγω κάρτα… Κάτι χιουμοριστικό ίσως ταίριαζε… Όταν ξαφνικά          ακούγεται αυτό το χαρακτηριστικό μπλίκ του μηνύματος… Διαβάζω, ενώ όλο το κορμί μου έχει ανατριχιάσει:

-Τζολίν, σε ποθώ! θέλω να σου κάνω έρωτα σαν ερεθισμένος θεός Πάνας… (συμπλ: που συναντά στο δάσος τυχαία όλα τα κορίτσια του Τζέιμς Μποντ…)

7 (Επίλογος)

Ας κάνουμε μια παύση εδώ: Τι σημασία έχει τι γίνεται μετά; Αν του είπε «δυστυχώς είμαι δεσμευμένη» ή «βρε άι στο διάολο» ή «πως τολμάς;» ή «3 με 5 δεν είναι κανείς στο γραφείο, έλα» ή «γουστάρω πάνω στο γραφείο… γουστάρω spanking»; Πόση σημασία έχει πως καταλήγει η ιστορία; γιατί θα πρέπει δηλαδή πάντα να κρίνουμε από το αποτέλεσμα και την κατάληξη; Μια προσπάθεια που αποτυχαίνει γιατί έχει δηλαδή κάτι το λιγότερο βλακωδώς ηρωικό από μια που επιτυγχάνει; Όχι όχι σημασία έχει ότι τόλμησε το παλικάρι, ότι τόλμησε και για μια στιγμή είναι σαν από ήρωα σε διήγημα, ότι ορίζει την μοίρα του, χαράζει τις γραμμές, βρίσκει την φωνή του μέσα στον θόρυβο και στις εντυπώσεις, στα κείμενα και στις αναλογίες… διεκδικεί και αγωνίζεται…                                                          και αυτό είναι πάντα απλά respect!

Όλα τα φιλοσοφικά συστήματα, η σκέψη, όλες οι εφευρέσεις, οι ανακαλύψεις, οι εξερευνήσεις, οι αγώνες, τα άστρα, το σύμπαν, η ζωή, ο πολιτισμός και η λογοτεχνία σμικραίνουν και χωράνε σε μια πιθαμή, όλος ο χώρος μικραίνει και όλο το σύμπαν γίνεται μια χούφτα, όλες οι κινήσεις σταματούν και παγώνουν… είναι εκεί που ο ήρωας κρατά την αναπνοή του και περιμένει σαν πατέρας να ακούσει το πρώτο κλάμα από το νεογέννητο σύμπαν… (που γεννιέται με το πρώτο υγρό φιλί… )

Ησυχία ησυχία ακούστε… Είναι οι στιγμές που γεννιούνται, τα βλέμματα και οι φωνές, τα σκηνικά, τα χαμόγελα, οι αγκαλιές, τα μικρά θαύματα των ψιθύρων στο σκοτάδι, η μαγική μουσική της ευτυχίας του «μαζί»… ή πάλι μπορεί να είναι το κομπιούτερ που κατεβάζει κωμωδία ή τσόντα για το μοναχικό βράδυ…

Τι να πεις;… Δημιουργία θα υπάρχει όπως και να χει…

Advertisements

το τατού του αλλουνού

Χαμογέλασα ανοίγοντας τα μάτια μου και κοίταξα την Ανέτ. Όλο αυτό το πάθος του έρωτα που ζήσαμε λίγες στιγμές πριν ήταν κάτι τόσο συγκλονιστικό, μια εμπειρία που υπερέβαινε σχεδόν την πραγματικότητα, στιγμιαία και παροδική αλλά και αιώνια ταυτόχρονα…

Με την Ανέτ φλερτάραμε πολύ καιρό. Δουλεύουμε στο ίδιο καφέ μπαρ. Θυμάμαι την πρώτη στιγμή που την είχα δει, ήμουν στο μπαρ και αυτή είχε μπει για να ζητήσει το πόστο της σερβιτόρας. Πέρα από την φυσική ομορφιά της, είχε έναν αέρα που σε ξεσήκωνε, σε μάγευε. Όταν έπιασε δουλειά, η ασυγκράτητη επιθυμία μου να την φλερτάρω τσακίστηκε άτυχα όταν έμαθα ότι έχει δεσμό, έκοψα απότομα τα πολλά πολλά και ήμουν πάντα τυπικός. Έτσι κι αλλιώς η δουλειά του μπάρμαν έχει τα τυχερά της, οπότε ποτέ δεν είχα πρόβλημα να βρίσκω γυναίκες. Μετά από μήνες όμως, δεν ξέρω πότε ακριβώς, η Ανέτ χώρισε και ήταν ελεύθερη. Ο πρώην της ήταν εντελώς σάπιος οπότε ο χωρισμός ήταν μια λύτρωση για αυτήν, ήταν εύκολο να παρατηρήσεις ότι είχε ανέβει και η διάθεσή της… και έτσι άρχισα σιγά σιγά την προσέγγιση, δυστυχώς όμως στην αρχή δεν έβρισκα τόση ανταπόκριση όση θα ήλπιζα, ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα…

Και μετά άρχισε μια σειρά από άβολες καταστάσεις, παρεξηγήσεις, ασυνενοησίες, αισθήματα που δεν εκφράστηκαν και άλλες δυσκολίες που παρακωλούσαν την έλξη που αναπτύσσονταν μεταξύ μας. Την έλξη που έκαιγε τα σώματά μας και τα ηλέκτρισε σαν χιλιάδες βολτ στο πρώτο μας φιλί, πριν από λίγες ώρες. Είχαμε πολλά να πούμε τώρα που ξέραμε ότι ποθούσαμε ο ένας τον άλλο και μάλιστα για τόσο πολύ καιρό! Συζητήσαμε όλα τα μικρά περιστατικά, τις σκέψεις που δεν ομολογήσαμε σε κάθε στιγμή, τις ευκαιρίες που χάσαμε για να είμαστε μαζί, τις χαζομάρες και τις ανασφάλειές μας που δεν μας άφησαν να διεκδικήσουμε την επιθυμία. Έπειτα βρεθήκαμε στο σπίτι μου, αποφασίσαμε να μην βιαστούμε, θέλαμε να χαρούμε τα σώματά μας όσο περισσότερο γίνονταν. Η Ανέτ είχε πανέμορφο σώμα. Το δέρμα της ήταν τόσο απαλό, ω πόσο ήθελα να φιλήσω αυτό το δέρμα, και πόσο αγαπούσα αυτό το όμορφο τατουάζ στον δεξί ώμο και το μπράτσο της, με τα άνθη και τις πεταλουδίτσες… Και αυτή χάιδευε και φιλούσε το δικό μου τατουάζ, έναν άγριο λύκο στο στέρνο μου αριστερά… και έτσι σιγά σιγά με απαλά χάδια παρασυρόμασταν προς ένα άγριο πάθος…

butterfly tattoo

Σηκώθηκα προσπαθώντας να μη ξυπνήσω την Ανέτ που φαινόταν να είχε αποκοιμηθεί αποκαμωμένη από το μαραθώνιο σεξ και κατευθύνθηκα προς τη τουαλέτα. Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, ένιωθα πολύ ωραία. Παρόλο που ήμουν κουρασμένος, ένιωθα γεμάτος από μια πυκνή ευφορία, ένα μοναδικό πανέμορφο  συναίσθημα, σαν να είχα πάρει κάποιο ναρκωτικό. Παρατήρησα το είδωλό μου, είμαι ωραίος σκέφτηκα, ένιωθα τόσο άνδρας, πολύ άνδρας, άνδρακλας λέμε. Έσφιξα τα μπράτσα μου και τους καλογυμνασμένους κοιλιακούς μου μυς σαν να παίρνω πόζα για φωτογραφία. Σαν αρχαίος Κόναν πολεμιστής ή σαν ανίκητος ατρόμητος Βίκινγκ!

Αλλά για μια στιγμή… τι συμβαίνει εδώ; Μια κραυγή μου ξέφυγε… Ααααααααααα!!!

«Τι είναι Κριστόφ;» φώναξε από μέσα τρομαγμένη η Ανέτ που προφανώς ξύπνησε απότομα από την κραυγή μου. Έτρεξα στο υπνοδωμάτιο και άνοιξα το φως… «Δες, δες»… Της έδειξα το στέρνο μου… το τατουάζ μου με τον άγριο λύκο είχε εξαφανιστεί ανεξήγητα… Αντίθετα στο δεξί μου ώμο και μπράτσο ήταν ένα άλλο τατουάζ, αυτό της Ανέτ, άνθη και πεταλουδίτσες… Η Ανέτ, πετάχτηκε από το κρεβάτι και κοίταξε με αγωνία το στέρνο της: ο λύκος του τατουάζ μου ήταν εκεί, ενώ από το δεξί της μπράτσο έλειπαν τα λουλούδια και οι πεταλουδίτσες… «Μα πως μπορεί να είναι δυνατόν;» Κοιταχτήκαμε με τρόμο. Μέσα από το τρελό τυφλό πάθος τα τατουάζ μας άλλαξαν σώμα… Δεν ήξερα πώς να νιώσω, πώς να αντιδράσω, πώς να το εξηγήσω, τι να κάνω… Η Ανέτ φαίνονταν το ίδιο χαμένη, κοιταχτήκαμε με αμηχανία, χαμογελάσαμε καθώς δεν μπορούσαμε να κάνουμε και τίποτε άλλο… Το υπέροχο σώμα της Ανέτ δεν ήταν και τόσο άσχημο με τον λύκο μου…

«Ακόμα και αν είναι έτσι, εγώ θα σε θέλω ακόμη πιο πολύ» είπε η Ανέτ. Αυτό ήταν αρκετό για να την αγκαλιάσω σφιχτά και να αρχίσουμε να φιλιόμαστε παθιασμένα, ο δεύτερος γύρος πάθους αυτής της νύχτας ήταν γεγονός και στην κορύφωση που ήρθε ταυτόχρονα και για τους δυο μας η έκσταση ήταν τόσο έντονη που ένιωσα να εκτοξεύομαι σε απροσμέτρητα ύψη, σε απέραντους ωκεανούς, σε διαγαλαξιακά μήκη και πλάτη. Η υπέρτατη ηδονή, η απόλυτη ύψιστη ερωτική παραφορά, μια εμπειρία υπερβατική, θεϊκή και όχι ανθρώπινη θα είχε αντάξιο επακόλουθο της μόνο τον θάνατο. Από την εκτυφλωτική λάμψη, το υψηλότερο δυνατόν σημείο της ηδονής της ύπαρξης, στην βύθιση στην ανυπαρξία του κενού του θανάτου. Ωστόσο ο ύπνος που ήρθε αντικατέστησε αυτόν τον συγκινησιακό μικρό θάνατο και ικανοποίησε την εξάντληση του κορμιού και του νου…

Ξύπνησα την άλλη μέρα το μεσημέρι από ένα χάδι της Ανέτ, άνοιξα τα μάτια και την είδα να μου χαμογελά γλυκά. Αγκαλιαστήκαμε σφιχτά και χουζουρέψαμε λιγάκι ακόμη. «Έχω να σου δείξω κάτι» μου είπε καθώς σηκώνονταν από το κρεβάτι. Είχε ένα τατουάζ στο δεξί μπούτι… Ήταν δύο πανέμορφοι μικροί λύκοι-κουτάβια σε μια τρυφερή αγκαλιά παιχνιδίσματος… Σηκώθηκα με αγωνία να δω στον καθρέφτη τι τατουάζ έχω εγώ… Στο στέρνο μου αριστερά υπήρχε ο λύκος, ο ίδιος λύκος, απλά τώρα ήταν μέσα σε μια αγκαλιά από λουλούδια, τριγύρω πετούσαν πεταλουδίτσες, φορούσε άνθη στο κεφάλι και μου έκλεινε το ένα μάτι γεμάτος υπονοούμενα…