μητέρα

Και τότε σκέφτηκε κάτι τρελό! Την Ιερή της Σκασίλα! Να μην σκεφτεί για τις ανάγκες των άλλων, να σκεφτεί μόνο τον εαυτό της. Να τους γράψει, να πάψει απλά να ανησυχεί όλη την ώρα. Να πάψει να σκέφτεται πως θα φροντίσει καλύτερα τον άνδρα της, πως θα προβλέψει και θα ικανοποιήσει και τη παραμικρή ανάγκη από τα μυξιάρικά της. Πως θα τους έχει όλους ευχαριστημένους, χορτάτους, ντυμένους, χαρούμενους. Ο εαυτός την την τρόμαζε με αυτές τις νέες απρόσμενες σκέψεις, αλλά και την γοήτευε ταυτόχρονα με μια άγρια γοητεία. Μα τι είδους μάνα θα ήταν; Κάτι τέτοιο απλά δεν την ένοιαζε, δεν την τρομοκρατούσε η απείθεια σε όλα τα πρέπει που την κινητοποιούσαν ως τώρα, όπως συνέβαινε τόσα χρόνια που ήταν μητέρα. Ήταν απευαισθητοποιημένη σε τέτοιες σκέψεις καθήκοντος. Ήταν σαν το λογισμικό που έχει προεγκατεστημένο κάθε μητέρα στον κόσμο ξαφνικά να κράσαρε στον συνειδησιακό υπολογιστή της ελεύθερης βούλησής της. Δεν ήταν υπηρέτρια κανενός πια. Ελευθερία! στρίγγλισε μια εσωτερική φωνή μέσα της. Την ίδια στιγμή ένα κρακ ακούστηκε στην κοντινή βουνοκορφή και ένας βράχος 68 κιλών κύλησε προς την πεδιάδα. Λίγοι αντιλήφθηκαν την μικρή δόνηση και ακόμη λιγότεροι άκουσαν τον κρότο. Ήταν μόνο η αρχή.

Το σύμπαν βασίζεται σε κάποιες ευαίσθητες ισορροπίες. Η ζωή στον πλανήτη, που έκανε εκατομμύρια χρόνια για να φτάσει στην σημερινή της ανώτερη στιγμή οικοσυστημικής συνθετότητας, βασίζεται σε κάποιους κανόνες και νόμους. Η εξελικτική πορεία από τους μονοκύτταρους οργανισμούς ως τα ανώτερα θηλαστικά και τον άνθρωπο έγινε με μικρά βήματα ανά διαστήματα ακόμη και εκατοντάδων χιλιάδων ετών, με δοκιμές μεταλλάξεων των ειδών και φυσικά με την διαδικασία της φυσικής επιλογής. Και ένας από τους πιο σημαντικότερους ιερούς κανόνες που συντρόφευε διαρκώς αυτή την μοναδική πορεία εξέλιξης ήταν και αυτός: Η μάνα φροντίζει πάντα τα μικρά της. Η μάνα είναι από την φύση της γενετικά προγραμματισμένη να φροντίζει τα μικρά της και τα κάνει ικανά να επιβιώσουν από μόνα τους, να ακμάσουν και με την σειρά τους να αναπαραχθούν.

Ήταν τώρα 7:23 π.μ. και η Κάτια, η Ελένη και ο Νίκος, 12, 16 και 22 χρονών, τα παιδιά της Δωροθέας είχαν ξυπνήσει -παραδόξως από μόνα τους- και κατέβαιναν για πρωινό. Την ίδια στιγμή και ο πατέρας τους, ο Παναγιώτης, είχε μόλις ντυθεί και βρίσκονταν στην κουζίνα για το σύντομο πρωινό του και τον καφέ που θα του είχε ετοιμάσει η γυναικούλα του. Μόνο που κάτι ήταν διαφορετικό σήμερα. Όλα τα μέλη της οικογένειας είχαν προαισθανθεί αυτή την περίεργη ενέργεια που είχε εκείνο το πρωινό το σπίτι. Μπαίνοντας στην κουζίνα είδαν ότι δεν βρίσκονταν τίποτε από το σύνηθες πρωινό γεύμα στο τραπέζι, μόνο η Δωροθέα που καταβρόχθιζε ένα προφιτερόλ αναλογιζόμενη τόσες φορές που στερήθηκε κάτι για να το δώσει στα παιδιά της, όπως το τελευταίο κομμάτι πίτσας, την καρδιά από το καρπούζι και τόσα άλλα. Καλό κορόιδο ήταν, σκεφτόταν τώρα…

– Μητέρα που είναι το κακάο μου; Ήταν η αφελής, για την κατάσταση, ερώτηση της Κάτιας

Δεν έχει, το σούπερ μάρκετ είναι στην γωνία, αν θες τράβα αγόρασε

Μια νεκρική σιγή ήχησε στην κουζίνα. Όλοι κοιτάχτηκαν μουδιασμένοι. Ένας κρότος ακούστηκε και το δοκάρι πάνω από το σαλόνι άρχισε να ρηγματώνει και να ραγίζει.

– Αγάπη μου είσαι καλά; ήταν η διπλωματική διερευνητική ερώτηση του Παναγιώτη

– Πιο καλά από ποτέ! σήμερα δεν θα μαγειρέψω, φροντίστε μόνοι σας, φάτε ότι γουστάρετε, δε με νοιάζει

Ένας μικρός σεισμός ξεκίνησε εκείνη την στιγμή με ένα υπόκωφο βουητό και όλο και μεγάλωνε, το σπίτι σείστηκε, από όλη την γειτονιά φωνές αγωνίας ακούστηκαν. Η ανταρσία της Δωροθέας άλλαζε το ενεργειακό πεδίο της φυσικής ισορροπίας και προκαλούσε ρωγμές… Το wifi έκλεισε απότομα. Ο Νίκος ήταν ο πρώτος που το αντιλήφθηκε καθώς εκείνη την στιγμή επιχειρούσε να κάνει ένα like. Πήγε να ανοίξει τα δεδομένα αλλά και το σήμα είχε χαθεί. Μα τι συνέβαινε;…

Η Δωροθέα άνοιξε το ψυγείο αμίλητη και έβγαλε ένα δροσερό μπουκάλι μπύρα. Το άνοιξε με τα δόντια της, έφτυσε μακριά το καπάκι και ήπιε τέσσερις μεγάλες ρουφηξιές. Έβγαλε ένα αναστεναγμό απόλαυσης και ένα δυνατό ρέψιμο. Τότε ένας σεισμός ξανάρχισε να κουνάει τα πάντα. Ένα αεροπλάνο που περνούσε πάνω από την πόλη και σε λίγο και όλα τα υπόλοιπα που πετούσαν στο βόρειο ημισφαίριο της γης έχασαν όλες τις ενδείξεις πλοήγησης από τα όργανά τους. Το μαγνητικό πεδίο της γης είχε αναστραφεί… Οι δορυφόροι χάλασαν και σταμάτησαν να μεταδίδουν, όλα τα gps ήταν πλέον άχρηστα…

Η Δωροθέα έστεκε εκεί, χωρίς καμία ανησυχία, ατάραχη κατανάλωνε την μπιρίτσα της, δεν την ένοιαζε τίποτε, δεν είχε καμία σκέψη για μελήματα της ημέρας, δεν είχε κανέναν προγραμματισμό για φροντίδες, δεν ενδιαφερόταν για κανέναν. Ήταν η Σκασίλα η ίδια, δεν ήταν σκλάβα κανενός, η απόλυτη Ιεροσυλία για κάποια που είναι μητέρα! Δεν ξέρουμε με ποιον τρόπο αλλά ένα πυροσβεστικό, ένα ασθενοφόρο με έναν ψυχίατρο και δύο περιπολικά της αστυνομίας είχαν μόλις σταθμεύσει μπροστά από το σπίτι. Το σύστημα, το μάτριξ της ύπαρξής μας όλης είχε μυριστεί την ανωμαλία… Η αστυνομία χτύπησε πρώτη το κουδούνι. Η οικογένεια κοιτάχτηκε τρομαγμένη.

– Αφήστε θα ανοίξω εγώ ή μάλλον βγαίνω καλύτερα στο μπαλκόνι, είπε η Δωροθέα

– Καλημέρα κυρία μου, αισθάνεστε καλά; είστε καλά; ανησυχείτε για τους άλλους;

– Όχι είμαι σκασίλα μου όλα! ΣΚΑΣΙΛΑ ΜΟΥ ΟΛΑΑΑΑ…

φώναξε η Δωροθέα με φωνή απίθανης έντασης ντεσιμπέλ, ενώ από την αναπνοή της ένας πανίσχυρος άνεμος δημιουργήθηκε και ένας ανεμοστρόβιλος που ξεσήκωσε τα περιπολικά και όλα τα αμάξια και όλο δυνάμωνε, σε λίγο άρχισε να ξεριζώνει τις οικοδομές και τα οικοδομικά τετράγωνα να κάνει σκόνη και να διαλύει τα πάντα, παλιρροϊκά κύματα και πανύψηλα τσουνάμι άρχισαν να δημιουργούνται σε όλο τον κόσμο, σεισμοί και ηφαίστεια να εκρήγνυνται, φωτιές άρχισαν να πέφτουν από τον ουρανό, είχε έρθει λοιπόν το τέλος του κόσμου; Μια σφαίρα μπλε ηλεκτρικής ενέργειας άρχισε να κυκλώνει την Δωροθέα, μια σφαίρα που διογκώνονταν κάθε δευτερόλεπτο μια ενεργειακή εκκένωση μιας υπερδύναμης υπερήρωα που ούτε τα πιο προηγμένα γραφικά υπολογιστή σε ταινία x-men δεν θα μπορούσαν να φανταστούν και να δημιουργήσουν. Η καταστροφή θα ήταν ολοκληρωτική και αναπόφευκτη… τίποτε δεν θα σταματούσε αυτή την ενέργεια που θα εκλύονταν, ίδια βόμβα από σύντηξη υδρογόνου, ίδια χιλιάδες ατομικές βόμβες… Ίσως η ζωή, μετά από αυτή την μαζική εξαφάνιση, να αναβλάστανε στον ταλαίπωρο αυτό πλανήτη μετά από αρκετά εκατομμύρια χρόνια, ποιος ξέρει…

– Αγάπη μου;

– Τι θες;

– Σου έφτιαξα ένα φραπεδάκι, πιες το να χαλαρώσεις με την ησυχία σου, εμείς θα φροντίσουμε τα πάντα…

Ο Παναγιώτης πλησίαζε την Δωροθέα με όλη την δύναμή που είχε καθώς φυσούσε ανάποδος άνεμος. Ο αφρός του φραπέ άρχισε να πετάγεται στα γυαλιά του, όμως αυτός επέμενε, κράτησε το καλαμάκι και το έβαλε στα χείλη της γυναίκας του…

– Έλα ρούφα μια…

– Είναι πολύ αργά πια…

– Όχι πιες, έλα… σου έφτιαξα ένα καφεδάκι μόνο για εσένα, σου έβαλα και γάλα…

Η Δωροθέα ρούφηξε μια γουλιά, ο άνεμος κόπασε, το ενεργειακό πεδίο έσβησε, δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά της καθώς έπινε το καφεδάκι…

XMEN3

Πολλές μητέρες νιώθουν ότι αν δεν φροντίσουν τους άλλους, αν δεν εκπληρώσουν την ιερή φυσική αποστολή τους να ανησυχούν διαρκώς, να νοιάζονται και να υπολογίζουν για όλες τις δουλειές και όλα τα μελήματα που έχουν να γίνουν, τίποτε δεν θα γίνεται, ή μάλλον κάτι κακό θα συμβεί, ίσως κάτι τραγικό, ίσως και όλο το σύμπαν να καταρρεύσει… Κορίτσια σε όλες εσάς που νιώθετε έτσι, έχουμε να πούμε ότι έτσι είναι, το σύμπαν θα καταρρεύσει δυστυχώς, δείτε το παράδειγμα της κυριολεκτικής και όχι αλληγορικής μας αφήγησης. Λοιπόν νιώστε υποχρέωση να ανησυχείτε όλη την ώρα για όλα και όλες τις στιγμές ανεξαιρέτως και όλα μπορεί και να πάνε καλά, δεν μπορείτε να το ελέγξετε αυτό αλλά μπορείτε να ανησυχείτε…

Καλή συνέχεια…

ιππότες και δράκοι

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι από μια εποχή παλιά και μυθική, τότε που υπήρχαν δράκοι και νεράιδες, μάγοι και ξωτικά, δράκοι και ιππότες… Εκείνα τα χρόνια και σε εκείνα τα μέρη ζούσε και ο γενναίος άνδρας που είναι και ο πρωταγωνιστής μας. Ο ήρωάς μας, το καμάρι μας, του οποίου την αποστολή θα περιγράψουμε παρακάτω, ξεκίνησε από τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα και μπορούμε να πούμε ότι ήταν αυτοδημιούργητος. Όλα τα είχε κερδίσει με το σπαθί του (κυριολεκτικά) και κανείς δεν τον βοήθησε στη δύσκολη καριέρα του, μόνο το θάρρος και η απίστευτη τόλμη του. Οι φήμες αναφέρουν ότι είχε έρθει στην χώρα με την μάνα του όταν ήταν έφηβος από ένα μακρινό μέρος στα δυτικά και σαν ανειδίκευτος εργάτης φτυάριζε κοπριά όλη μέρα στους στάβλους του βασιλιά περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία για να πιάσει το ΑμεριΚλάιν Ντρίμ της εποχής, να γίνει δηλαδή ιππότης, να κονομήσει θησαυρούς, να παντρευτεί τη δεσποσύνη την όμορφη και φεγγαρολουσμένη, να αφήσει όνομα με τις περιπέτειές του και άλλα τέτοια…

Η ευκαιρία δεν άργησε να εμφανιστεί. Όταν ένας τεράστιος τρομερός λύκος τρομοκρατούσε την πόλη, έτρωγε και έκανε ζημιές, ο γενναίος μας -μέχρι τώρα ανασφάλιστος χειρωνάκτης- με ένα απλό σπαθί και πολύ κουράγιο κατόρθωσε να κατατροπώσει το τέρας και να ελευθερώσει την πόλη από τα δεινά της. Ο ίδιος ο βασιλιάς τον συγχάρηκε προσωπικά και τον τιτλοφόρησε ιππότη στην αυλή του, δίνοντας του παράλληλα και μια μικρή υποτροφία. Έτσι ο ήρωάς μας ίδρυσε την πρώτη του εταιρία εκμεταλλευόμενος και την χαμηλή φορολογία που απολάμβαναν οι ιππότες. Σαν δραστήριος επιτηδευματίας προσέλαβε έναν βάρδο να του γράψει διαφημιστικά σποτάκια, πλήρωσε να τα τραγουδούν οι πλανόδιοι μουσικοί και έτσι γρήγορα η μεγάλη φήμη του ως εξολοθρευτή τεράτων ταξίδεψε ως μακριά. Αναλάμβανε υπηρεσίες τερατοκτονίας ενώ παράλληλα το επιχειρηματικό του δαιμόνιο τον οδήγησε να ασχολείται και με κτηματομεσιτικές δραστηριότητες, συνοικέσια δεσποσύνων, ένα ζυθοποιείο και μια χιπ μπουτίκ πανοπλιών.

Έτσι απολάμβανε τις θετικές μονάδες ανάπτυξης του επιχειρηματικού ομίλου του, όταν δέχθηκε μια απρόσμενη πρόσκληση από ένα μακρινό βασίλειο. Ως αδίστακτος oppurtunity κυνηγός που ήταν, μια τέτοια χρηματική προσφορά ήταν ευκαιρία που δεν μπορούσε να αρνηθεί. Ετοιμάστηκε για το μακρινό ριψοκίνδυνο ταξίδι του και την δύσκολη θανάσιμα επικίνδυνη απόστολή του, φίλησε τη μαμά του (που ευτυχώς δεν είχε πουλήσει ακόμη) καβάλησε το άλογό του και χάθηκε στον ορίζοντα. Μετά από αρκετές μέρες ταξίδι έφτασε στο μακρινό βασίλειο το οποίο μαστίζονταν από έναν μοχθηρό ζημιάρη δράκο. Στην αρχή κατευθύνθηκε στο παλάτι όπου πήρε μια προκαταβολή και υπέγραψε το ιδιωτικό συμφωνητικό και μετά ξεκίνησε για το Μαύρο Δρυμό όπου κατά τις φήμες είχε τη φωλιά του ο δράκος.

Στον δρόμο έπεσε πάνω σε μια άμαξα ενός ευγενή με τον οδηγό του η οποία είχε δεχθεί την βέβηλη μοχθηρή επίθεση του δράκου: ο δράκος την είχε κουτσουλίσει πατόκορφα. Ο ευγενής με δυσκολία μπόρεσε να απεγκλωβιστεί καθώς είχε φρακάρει η πόρτα και για την δυσοσμία είναι να μη το συζητάς. Το μέγεθος της «κουτσουλιάς» επέτρεψε τον ήρωά μας να εικάσει για το μέγεθος του δράκου: ήταν μάλλον τεράστιος. Σε λίγο ο ήρωάς μας έμπαινε στο σκοτεινό δάσος μόνος του για να αναμετρηθεί με το αδίστακτο τέρας.

Είχε περιπλανηθεί αρκετή ώρα όταν βρέθηκε σε ένα ξέφωτο και άρχισε να φωνάζει απελπισμένος το κτήνος να εμφανιστεί επιτέλους. Οι φυλλωσιές από δυο δένδρα μπροστά του άρχισαν να κινούνται, ο δράκος εμφανίστηκε και με δυο ριπές της ουράς του έριξε δυο δένδρα, ένα μπροστά και ένα πίσω από τον ιππότη, ενώ πετώντας με ταχύτητα ξέρασε φωτιά στα αριστερά και δεξιά του. Έτσι παγίδευσε τον ιππότη και έπειτα προσγειώθηκε λίγα μέτρα μακριά του κοιτάζοντάς τον.

– Ποιος είσαι εσύ πάλι; ρώτησε ο δράκος τον ιππότη

– Είμαι ο ιππότης Κάρβλαχαρ, ο διάσημος σφ… εεε άστο τίποτε…

– Τι τίποτε; Ο διάσημος σφαγέας δράκων ήθελες να πεις;

– Κάτσε περίμενε, έχεις τσακίσει ολόκληρο βασίλειο με τις ζημιές σου, τι περίμενες να σου στείλουν; Σοκοφρέτες; Άκουσέ με και μπορούμε να βγούμε και οι δύο κερδισμένοι. Σκέψου το, αν με φας δεκάδες νέοι ιππότες θα σε κυνηγήσουν να σε σκοτώσουν και να χτίσουν καριέρα.

– Δεν τρώω κρέας, άσχετε, είμαι βίγκαν*. Μπούχτισα με τον κάθε καθυστερημένο που θέλει να με σκοτώσει για να κάνει καριέρα, να βρείτε καμιά κανονική δουλειά βρε ντενεκέδες ιππότες…

– Δεν έχεις άδικο, η γνώμη μου είναι ότι είστε πολύ παρεξηγημένα πλάσματα εσείς οι δράκοι. Και εμένα δεν μου αρέσει έτσι όπως είναι το σύστημα, ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, αλλά και τι μπορώ να κάνω; Η αντικοινωνική σου συμπεριφορά πάντως δεν βοηθάει. Αν δεν θες να σε καθαρίσει κανένας, κάπως πρέπει να σε εντάξουμε στην παραγωγή και να σε ενσωματώσουμε στην κοινωνία, να σταματήσεις τις ζημιές και να κάνεις κάτι χρήσιμο, έτσι και ο κόσμος θα σταματήσει να σε φοβάται και όλοι θα ζούμε σε αρμονία. Άσε με να είμαι ο ατζέντης σου. Θα σε κάνω αγαπητό αστέρι, θα γίνεις διάσημο έμβλημα, θα σε βάλω ως και στα δημητριακά. Αναρωτιέμαι όμως πως θα μπορέσουμε να πάρουμε την κοινή γνώμη μαζί μας… Έχεις κάτι που μπορείς να πουλήσεις; Μια δεξιότητα χρήσιμη; Ίσως κάτι που θα ωφελούσε την κοινωνία;

– Έχω ωραία φωνή, να σου πω ένα δικό μου;

– Όχι άσε, (αν και θα μπορούσες να παίζεις σε βίντεοκλιπ…) κάτι άλλο έχεις;

– Ε δε ξέρω, ξερνάω φωτιές, πετάω, τέτοια, ξέρεις…

– Τι θα έλεγες για τα «δάκρυα του δράκου» (the tears of the dragon);

– Α ναι, λένε ότι έχουν θεραπευτικές ιδιότητες, μπορεί να είναι φήμες όμως

– Μήπως θα μπορούσες να μου δώσεις λίγο να δοκιμάσω

– Μμμ μπορώ να.. ξέρεις εμείς οι δράκοι είμαστε πολύ συναισθηματικοί… έχεις καμιά κούπα;.. λοιπόν εδώ δοκίμασε

– Γκλούγκ γκλουγκ… Ουάου τα μαλλιά μου, δεν το πιστεύω, τα μαλλιά μου ξαναφύτρωσαν! Δεν είμαι πια φαλακρός! Είναι και μπούκλες! Φοβερό και το τραυματισμένο μου γόνατο δεν με πονάει πια! Βλέπω καλύτερα και από το δεξί μου μάτι! Ακούω καλύτερα! Η παλιά ουλή στο στήθος μου εξαφανίστηκε. Ξαναέχω επιτέλους στύση!… Μα για στάσου γιατί σε βλέπω ως μια πανέμορφη κοπέλα;

– Αυτή είναι η κανονική μορφή μου, μεταμορφώθηκα σε δράκο γιατί ήθελα να με ερωτευτούν για τον εσωτερικό μου κόσμο, όχι για την ομορφιά μου…

– Είσαι τόσο όμορφη, είσαι η πιο πανέμορφη, θέλω να είμαστε μαζί, θα κάνω τα πάντα για να με ερωτευτείς, θα σου χαρίσω οτιδήποτε θελήσεις, σου παραδίδω ολόκληρη την ζωή μου, έλα μαζί μου να ζήσουμε ευτυχισμένοι! Εγώ και εσύ…

– Μπα, δε με ψήνεις… Καλά πρώτη σου φορά με βλέπεις, χαλάρωσε… Σου είπα ότι δεν με ενδιαφέρει η εξωτερική ομορφιά… τσ τς τς τι επιφανειακότητα… ούστ από δω βλαχαδερό…

– Όχιιιιι… Όχι, όχι… ε καλά οκ… …μα για στάσου, η πιο επική μου χυλόπιτα και… δεν αισθάνομαι και τόσο χάλια… τα δάκρυα του δράκου; Λες; Φοβερό με θεράπευσαν μετά από μια οδυνηρή ερωτική απογοήτευση… Τα δάκρυα του δράκου θεραπεύουν μετά από μια χυλόπιτα… θεραπεύουν σχεδόν τα πάντα…

– Μόνο την βλακεία δεν θεραπεύουν… αυτή είναι αθεράπευτη…     

 

Ο Κάρβλαχαρ και η Βάνια (η δράκος) τελικά έγιναν συνέταιροι, ίδρυσαν μια εταιρία εμφιαλωμένων δακρύων δράκου, που στην αρχή ήταν μικρή, αλλά γρήγορα αναπτύχθηκε με δεκάδες ευχαριστημένους εργάτες δράκους που έκλαιγαν όλη μέρα για τα κέρδη του αφεντικού τους, που μετεξελίχθηκε γρήγορα σε έναν πολυεθνικό όμιλο επιχειρήσεων και κολοσσιαίο χρηματοπιστωτικό οργανισμό που σήμερα πια φροντίζει για την υγεία και ευτυχία όλων των ανθρώπων, προστατεύει το περιβάλλον, τα δάση και τις θάλασσες, είναι χορηγός σε πολλά κοινωφελή έργα και προπαντός σέβεται τα δικαιώματα των εργαζομένων δράκων και ανθρώπων… α ξέχασα και φέρνει και ανάπτυξη…

      …Και ζήσαν αυτοί «καλά» και εμείς ««καλύτερα»»…

                                          (παραμύθι είναι… τι περιμένατε;)

dragon-tears-karvlahar.jpg