φλερτ, τοπογραφία και error 404

Τα τηλέφωνα άρχισαν κατά τις 15:30, σκέψου δηλαδή τι χαγκ όβερ είχαμε όλες μας μετά την χθεσινή κραιπάλη… Ξύπνησα με πονοκέφαλο κατά τις 13:30 και είχα πιει 2 λίτρα νερό και ένα δυνατό καφέ για να αρχίσω να συνέρχομαι όταν έπεσε το πρώτο τηλεφώνημα:

– έλα ρε, άνοιξες το κινητό; γιατί η άλλη η Μαργαρίτα ακόμη κλειστό το έχει… – α οκ, μιλάμε όλες μέσα στη συνέπεια είμαστε… τι ώρα είχαμε πει; στις δώδεκα; ας γελάσω… – ε μετά από το χθεσινό κάψιμο δεν υπήρχε καμία ελπίδα, λοιπόν το κανονίζουμε σίγουρα για 17:30; – αναγκαστικά, δεν γίνεται και αλλιώς, αύριο τελευταία μέρα αλλιώς πάει το εξάμηνο… – λοιπόν άντε πάρε Μαργαρίτα όταν το ανοίξει και τα λέμε στην κεντρική βιβλιοθήκη, μην ξεχάσεις τα γουόκι τόκι, οκ; – έγινε, μην με στήσετε τρεις ώρες πάλι να περιμένω σα το βλάκα – όχι ρε μην ανησυχείς, την άλλη πες της ραντεβού 17:00, αφού αργεί πάντα, άντε τα λέμε

Τελικά ήταν κατά τις 18:00 που ξεκινήσαμε, Κυριακή απόγευμα… Τελευταία άσκηση υπαίθρου, 8ο εξάμηνο, Τμήμα Αγρονόμων Τοπογράφων Μηχανικών, 16 ώρες πριν τη λήξη της προθεσμίας παράδοσης της εργασίας. Εργασία ‘πεδίου’ και υπολογιστική διαδικασία ‘γραφείου’: εκπόνηση ενός πλήρους τοπογραφικού διαγράμματος περιοχής… άντε και καλό μας ξενύχτι… Είναι μεγάλος φιλόσοφος αυτός που είπε ότι «αν δεν υπήρχε η τελευταία στιγμή, τίποτε δεν θα ολοκληρωνόταν», ε και εμείς οι φοιτητές στην Ελλάδα τις τηρούμε τέτοιες φιλοσοφίες…  Χώρος: τα πανεπιστήμια εννοείται, αναρωτιέμαι πόσες φορές να έχουν αποτυπωθεί…

– έλα ακούγομαι; όβερ – καθαρά και δυνατά, βρήκες το σημείο; όβερ – ναι το βρήκα, στήνω τη σταδία, χτυπήστε σημείο, όβερ

Τα γουόκι τόκι είναι αναγκαίο κακό όταν έχεις να αποτυπώσεις μεγάλη περιοχή και δεν μπορείς να φωνάζεις και επίσης δεν θες να φας όλες τις μονάδες σου στο κινητό για τις αναγκαίες συνεννοήσεις. Το όβερ ακούγεται λίγο χαζομάρα, σαν σε ταινία δράσης, αλλά είναι απαραίτητο γιατί δεν γίνεται να μιλάει ο ένας πάνω στον άλλο. Σε παλιότερη εργασία βγάζαμε γέλιο με κωδικά ονόματα: «μεθυσμένη αλεπού» καλεί «αραχτό τσακάλι», όβερ κτλ… αλλά τώρα αποφεύγαμε τις πολλές πλάκες για να τελειώνουμε.

Δουλεύαμε συγκεντρωμένες και αποτελεσματικά για αρκετή ώρα. Εγώ και η Μαργαρίτα ήμασταν στο τοπογραφικό μηχάνημα (ηλεκτρονικό γεωδαιτικό σταθμό) και παίρναμε μετρήσεις και η Σταματίνα μετακινούταν σε όλα τα σημεία με την σταδία, αυτό το ειδικό παλούκι που κρατιέται εντελώς κατακόρυφα πάνω από τα σημεία στο έδαφος για να στοχεύει και μετράει το τοπογραφικό όργανο. Και τότε δυο αγόρια, που περπατούσαν προς τα εμάς, μας μίλησαν… Ήταν δυο παλικάρια, κάπως μικρο-ετά, αρκετά νόστιμα θα έλεγα αν και λίγο χίπστερ για τα γούστα μου.

-Συγνώμη κοπελιές, καθώς ερχόμασταν προς τα εδώ η συνεργάτιδά σας εκεί μας είπε να σας πούμε ότι οι μπαταρίες του κινητού και του ασυρμάτου της τα έφτυσαν και μας παρακάλεσε να σας δώσουμε αυτό το χαρτί...

Τι σκάρωσε πάλι αυτή η τρελιάρα η Σταματίνα; σκέφτομαι καθώς ανοίγω το διπλωμένο σημείωμα: «Χαμογελάστε αν θέλετε να σας κεράσουμε ένα ποτάκι να γνωριστούμε!». Το έδειξα και στη Μαργαρίτα και χαμογελάσαμε αυθόρμητα…  αυτοί μας κοίταξαν και μας χαμογέλασαν και αυτοί, κάτι δεν πήγαινε καλά όμως… είχα παρατηρήσει τη Σταματίνα που τους είχε σταματήσει και τους μίλησε αλλά δεν έδωσα σημασία…

– παιδιά αυτό σας το έδωσε η φίλη μας; – ναι. – εννοώ δεν το γράψατε εσείς έτσι; – μπα όχι, γιατί τι γράφει; – χαζομάρες, έχει γράψει σημείωμα (όπως κάναμε μικροί στην τάξη) σαν να το έχετε γράψει εσείς… – και τι γράφει δηλαδή; – να ότι θέλετε να βγούμε να γνωριστούμε και τέτοια, σόρι μας κάνει πλάκα και μας προξενεύει – τέλεια ιδέα θα ήταν, όμως πολύ κρίμα, είμαστε από Βόλο και ήρθαμε μόνο για μια συναυλία και φεύγουμε σε μια ώρα, πολύ βλακεία… (…) 

– τι έγινε ρε, φάγατε χυλόπιτες; χα χα χα, εγώ σας τους σερβίρισα στο πιάτο σας πάντως δεν μπορώ να κάνω κάτι περισσότερο που είστε σαν μπάζα χα χα χα… όβερ – είσαι εντελώς χαζό, άντε κράτα τη σταδία να τελειώνουμε, όβερ -εντάξει οκ μια πλακίτσα κάναμε, που ξέρεις μπορεί να έβγαινε σε καλό… όβερ  (…)

Κάτσε θα της σκαρώσω και εγώ φάρσα, έκανε δήλωση σε λίγο η Μαργαρίτα χαμογελώντας… Έτσι μετά από λιγάκι η σωστή ευκαιρία εμφανίστηκε. Ένας αμέριμνος τυπάς, γύρω στο 1,90 μελαχρινός με πράσινα μάτια, πολύ ψαρωτικό στυλάκι και τατουάζ περνούσε αμέριμνος όταν η Μαργαρίτα του σφύριξε: -ε συγνώμη… βλέπεις εκείνη την κοπέλα εκεί με το κοντάρι; την λένε Σταματίνα και είσαι ο τύπος της, θα ήθελε πολύ να ξέρει αν την βρίσκεις ελκυστική, είναι χωρισμένη εδώ και καιρό, πολύ κελεπούρι μιλάμε… -ουάου! πλάκα κάνεις τώρα (ξαφνιασμένος), από εδώ δεν φαίνεται καλά βέβαια…

Η Μαργαρίτα γύρισε και μου έκανε ένα νεύμα περιέργειας και αγωνίας για το πως θα πάει η φάση. Της έκλεισα το μάτι ως επιβράβευση. Όταν ο τύπος έφτασε στη Σταματίνα της μίλησε, μακάρι να ακούγαμε τι της έλεγε, είδαμε όμως την Σταματίνα να πειράζει τα μαλλιά της, κίνηση που ξέραμε ότι έδειχνε αμηχανία και ενδιαφέρον… Μίλησαν για πάνω από 10 λεπτά. Έπειτα ο τύπος απομακρύνθηκε. Η Σταματίνα στάθηκε ακίνητη για αρκετή ώρα. Δεν μίλησα πρώτη, περίμενα αυτήν να ανοίξει τον ασύρματό της… Σε λίγο ο τύπος ούτε που φαινόταν πίσω της, η Σταματίνα γύρισε και κοίταξε προς τα εμάς χοροπηδώντας σα χαζό και κάνοντας χαζές φιγούρες πανηγυρίζοντας!

– Θεός, Θεός είναι ένας θεός, ω δεν το πιστεύω, ο πιο όμορφος υπεργκόμενος του πλανήτη μου ζήτησε να βγούμε… όβερ…

(…)

Σε λίγο συνεχίζαμε ξανά την αποτύπωση συγκεντρωμένες και είχαμε σχεδόν τελειώσει όταν:

– ωχ κάτι έγινε, για δες εδώ στην οθόνη έβγαλε ένα μήνυμα λάθους: unknown direction location: Εrror 404 – τι πάτησες ρε συ; – τίποτε έτσι στο άσχετο κόλλησε και έβγαλε αυτό το μήνυμα! λοιπόν κάτσε να πατήσω Escape…

Μετά το χαρακτηριστικό μπιπ, το τοπογραφικό όργανο που στηρίζεται σε ένα τρίποδο άρχισε να τραντάζεται… ασυναίσθητα τραβηχτήκαμε προς τα πίσω… Μέσα σε ελάχιστες στιγμές -ανίκανες να αντιδράσουμε τόσο γρήγορα- το είδαμε έντρομες να ζωντανεύει, να περπατάει εμπρός και έπειτα να το βάζει στα πόδια…!   Δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκα, ανίκανη να συλλάβω αυτό που γινόταν μπροστά στα μάτια μας. Έτρεχε προς το μέρος της Σταματίνας. Έπρεπε να αντιδράσουμε άμεσα, φώναξα στη Σταματίνα που φαινόταν να μην καταλαβαίνει ακριβώς τι συνέβαινε, ή ίσως καταλάβαινε αλλά δεν το πίστευε  – Ε Σταματίνα πιάσ’ το, πιάσ’ το! Όμως δυστυχώς της ξέφυγε με ευκολία τρέχοντας σαν τρίποδη αφηνιασμένη στρουθοκάμηλος. Σε ελάχιστο χρόνο είχε χαθεί από τα μάτια μας, αρχίσαμε να φωνάζουμε και να τρέχουμε προς την κατεύθυνση προς την οποία την κοπάνησε, που έκανε δηλαδή Escape

Την επόμενη μέρα βγήκαμε για αφισοκόλληση… Δεν υπήρχε άλλος τρόπος… «ΧΑΘΗΚΕ τοπογραφικό όργανο χρώματος κίτρινου στην περιοχή των πανεπιστημίων, η τελευταία του μέτρηση ήταν Χ:411798.84 και Υ:4498248.124 σε ΕΓΣΑ, αν το βρείτε παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας στο 6959457813»…

ΥΓ:

α) Το τοπογραφικό όργανο δεν ξαναβρέθηκε ποτέ.

β) Η Σταματίνα και ο Γρηγόρης (ο υπεργκόμενος) τα έχουν εδώ και 2 χρόνια και είναι το πιο ευτυχισμένο ζευγάρι που γνωρίζω, μέχρι που τους πάτησε ένα τρένο.

γ) Η Μαργαρίτα τα έφτιαξε με έναν φίλο του Γρηγόρη, τον Σταμάτη και χώρισαν μετά από 7 μήνες, μετά από ένα μήνα όμως τα ξαναβρήκαν… για να τα ξαναχαλάσουν μετά από ενάμιση μήνα τελειωτικά… μετά από έξι μήνες βρέθηκαν τυχαία σε ένα πάρτι και μαντέψτε τι έκαναν; μετά από λίγο καιρό ξαναχώρισαν εννοείται… τώρα περιμένουν ένα όμορφο κοριτσάκι… ας ελπίσουμε να μην κληρονομήσει το μυαλό τους…

δ) Εγώ μετά από το περιστατικό με το τοπογραφικό όργανο που έτρεχε, ίδρυσα μια new age θρησκεία και συγκέντρωσα πιστούς από όλο τον κόσμο…

154451bd6681e5af87933a03fc39bbf7

Advertisements