μυστική αποστολή

Είχα περάσει όλα τα προκαταρκτικά τεστ προσωπικότητας που ήταν απαιτούμενα και επιτέλους ήμουν ελεύθερος να εισέλθω στην διεθνή έκθεση προμηθευτών Δ.Ε.Π.Κ ως πελάτης. Η διοργάνωση αυτή υπήρχε πολλά χρόνια τώρα, ήταν όμως αυστηρά κρυφή και μόλις πρόσφατα την είχε ανακαλύψει τυχαία ένας πράκτορας, ο 087. Μας είχε λύσει όμως μια πολύ μεγάλη απορία όλους εμάς που ασχολούμαστε με το πρακτοριλίκι και δουλειά μας είναι να σώζουμε τον κόσμο: πού στον κόρακα οι κακοί προμηθεύονται όπλα και ποιος τους κτίζει τα ψαγμένα κρησφύγετα αρχηγεία στο τέρμα Θεού αλλά και που βρίσκουν οτιδήποτε άλλο χρειάζονται για τα σχέδιά τους να καταστρέψουν τον κόσμο…

Πέρασα τον έλεγχο για όπλα στην είσοδο και ένιωσα έναν πρωτόγνωρο ενθουσιασμό καθώς έμπαινα στο πρώτο περίπτερο της έκθεσης. Είχα διεισδύσει εκεί που κάθε πράκτορας μόνο θα ονειρεύονταν, επίσης είχα πάρει τις προφυλάξεις μου, είχα αφήσει μουστάκι οπότε κανείς δεν θα με αναγνώριζε. Σουλατσάρισα αμέριμνος ανάμεσα στα περίπτερα των εταιριών σαν ένας απλός κακός δισεκατομμυριούχος χομπίστας που σκέφτεται να ανακαινίσει λίγο τον πλανήτη… Και τι δεν είδα, υπήρχαν όπλα για κάθε γούστο, βόμβες μαζικής καταστροφής, ωρολογιακές βόμβες που δεν αφοπλίζονται με τίποτε (άντε ίσως μόνο το τελευταίο δευτερόλεπτο), βιοχημικά θανατηφόρα παρασκευάσματα, βιολογικοί επιδημιολογικοί ιοί, γεωλογικά όπλα, ψηφιακά όπλα για δορυφόρους, ακτίνες λέιζερ, drone και χίλια δυο άλλα, μέχρι και σχέδια για death star υπήρχαν! Σε αρκετά περίπτερα υπήρχαν τοπ μόντελς για να παρουσιάζουν τα προϊόντα όπως κάποιο αυτοκίνητο εξοπλισμένο σαν ελβετικός σουγιάς…

james evil

Σε άλλο σημείο της έκθεσης υπήρχαν και αρχιτεκτονικά κατασκευαστικά γραφεία που σχεδίαζαν και κατασκεύαζαν πρωτότυπα κρυμμένα αρχηγεία κακών σε δυσπρόσιτες περιοχές, ή ακόμη και υποβρύχια, όλα πολυτελούς κατασκευής και όλα αυτοκαταστρεφόμενα μετά από επίθεση κάποιου πράκτορα… Προσποιήθηκα τον πελάτη και έριξα μια ματιά στο πορτφόλιο ενός τέτοιου γραφείου, είχε κτίσει αναγνωρισμένα κρησφύγετα κακών σε όλον τον πλανήτη αλλά κρατούσε άκρα εχεμύθεια για έργα που ήταν σε εξέλιξη. Όταν τους ρώτησα πως και δεν διαφεύγει κάποια πληροφορία που θα πρόδιδε το μυστικό σημείο του αρχηγείου, μου απάντησαν ότι η εταιρία τους τηρεί αυστηρό πρωτόκολλο μυστικότητας ΠΜ2000 όπου όλοι οι εργάτες που χτίζουν το κρησφύγετο οδηγούνται στον τόπο με κλειστά μάτια, ενώ οι μπετονιέρες και τα υπόλοιπα υλικά και εξοπλισμοί φτάνουν στο εργοτάξιο μόνο με οδηγούς στενούς συνεργάτες του κακού αφεντικού. Λίγες ακόμη απορίες μου ικανοποιήθηκαν, σκέφτηκα ικανοποιημένος, παίρνοντας το διαφημιστικό φυλλάδιο της αρχιτεκτονικής εταιρίας και ευχαριστώντας τους ευγενικά για την ενημέρωση.

«Καλωσορίσατε στην 45η διεθνή έκθεση εξοπλισμού θανάτου» μας καλωσόρισε μια γλυκιά γυναικεία φωνή από τα μεγάφωνα. «Στην έκθεσή μας θα βρείτε όλα τα απαραίτητα για ένα πετυχημένο σχέδιο μαζικών θανάτων, αφανισμού του κόσμου ή οτιδήποτε άλλο ονειρεύεστε. Σε δέκα λεπτά στο περίπτερο 3 ξεκινάει η διάλεξη από τον διεθνή μυστικό πράκτορα 067 με τίτλο Πώς να εξηγείτε το σχέδιό σας στον εχθρό σας περιληπτικά σε λίγα λεπτά με την βοήθεια Powerpoint». …Ο πράκτορας 067 λοιπόν! Ήταν διπλός πράκτορας και δούλευε και για λογαριασμό των κακών. «Παρακαλούμε την προσοχή σας, σύμφωνα με πληροφορίες ανάμεσά μας βρίσκεται ένας μεταμφιεσμένος πράκτορας, ένας μονός πράκτορας εννοούμε, όχι διπλός, παρακαλούμε αν τον αναγνωρίσετε καθαρίστε τον αμέσως, ευχαριστούμε», «Προσοχή ξέρει καλό καράτε»…

Κράτησα την ψυχραιμία μου, καθώς με κάποιο τρόπο είχαν αντιληφθεί την παρουσία μου και προχώρησα παρακάτω, δείχνοντας αδιάφορος. Εκεί είχε μερικά γραφεία που αποκαλούνταν «γραφεία πρωτοτυπίας». Ήταν γραφεία που εμπορεύονταν concept, δηλαδή κεντρική ιδέα. Αν ήσουν ένας κακός και δεν μπορούσες να εμπνευστείς μόνος σου ένα πρωτότυπο τρόπο να καταστρέψεις τον κόσμο ή ό,τι άλλο ήθελες να επιτύχεις, τα γραφεία αυτά είχαν φτιαχτεί για εσένα. Επίσης πρόσφεραν και μια άλλη υπηρεσία, μπορούσες να πας σε αυτά με το σχέδιο που εμπνεύστηκες και αυτοί σου έβρισκαν τα αδύνατα σημεία και σου πρόσφεραν υπηρεσία συμβουλευτικής κατά την διάρκεια όλης της εφαρμογής του σχεδίου.

Και τότε το τηλέφωνό μου χτύπησε

– Έλα Τζέιμς, δεν θα σου αρέσει αυτό που θα σου πω

– Τι έγινε, πες μου γρήγορα γιατί είμαι σε μια δουλειά

– Θυμάσαι που την άλλη βδομάδα έβγαιναν οι προαγωγές έτσι; Ε λοιπόν βγήκαν! Όχι μόνο δεν πήρες προαγωγή αλλά έμαθα ότι σε απέλυσαν, είναι εμπιστευτική η πληροφορία αυτή, δεν θα σου το έλεγαν παρά μόνο πριν σε καθαρίσουν, ξέρεις πολλά, για αυτό. Μετά από τόσα χρόνια συνεργασίας μας στο γραφείο και θα μας φέρουν τώρα μια κότα πράκτορα, την 078 επειδή έχει βύσμα και διασυνδέσεις.

– Εντάξει κατάλαβα, ευχαριστώ

– Να προσέχεις Τζέιμς

– Προσέχω, ήδη έχω αλλάξει εμφάνιση, άφησα μουστάκι

Α τους αχάριστους, σκέφτηκα, μετά από τόσα χρόνια σκληρής δουλειάς και επιτυχιών ανατροπής παγκόσμιων σχεδίων καταστροφής, τώρα με πετάνε σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Είμαι άνεργος λοιπόν; Έχω κρατήσει κάποιες οικονομίες αλλά είμαι μικρός ακόμη για να βγω στην σύνταξη. Και τότε μια φωνή ακούστηκε από πίσω μου…

– Θείε; Άφησες μουστάκι;

Ήταν ο ανιψιός μου, ο γιος της αδερφής μου που είχε σπουδάσει αρχιτέκτονας, πριν μας αντιληφθεί κανείς τον τράβηξα σε μια γωνία…

– Μανωλάκη εσύ; Μα τι κάνεις εδώ;

– Δουλεύω για ένα αρχιτεκτονικό γραφείο, κάνω σχέδια και μακέτες για κρησφύγετα κακών…

– Μα…

– Ξέρω τι θα σκεφτείς θείε, αλλά έχει κρίση το επάγγελμα και δεν έβρισκα άλλη δουλειά, επίσης πού και πού πουλάω και καμιά απόρρητη κάτοψη και την βγάζω μια χαρά. Εσύ τι κάνεις; Θείε πάντα ήθελα να σε ρωτήσω, είσαι πραγματικά πράκτορας ή ήταν εντελώς φανταστικές οι ιστορίες που μου έλεγες όταν ήμουν μικρός;

– Σκάσε βρε, είμαι πράκτορας ναι, θα μας ακούσουν, είμαι και σε αποστολή, εεε.. δηλαδή ήμουν, μόλις πριν λίγο έμαθα ότι με απέλυσαν… οπότε πρακτικά είμαι άνεργος

– Θείε αν έχεις περάσει όλες αυτές τις περιπέτειες που μου έχει διηγηθεί, τότε πολύς κόσμος θα ενδιαφερόταν εδώ να σε προσλάβει, μπορείς να αλλάξεις στρατόπεδο άνετα, θα σου πρότεινα να ρωτήσεις

 «Παρακαλείται αν υπάρχει αυτός ο κρυφός μονός πράκτορας να μεταβεί στο περίπτερο 13 όπου κατά λάθος ένα παιδάκι έφυγε από τον παιδότοπο και έχει πυροδοτήσει σε αντίστροφη μέτρηση μια βόμβα που μόνο ο δημιουργός της μπορεί να αφοπλίσει αλλά δεν τον βρίσκουμε, έχει πάει ίσως τουαλέτα. Μένουν 3 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα, ευχαριστώ»

– Γρήγορα Μανωλάκη πες μου που είναι το 13 περίπτερο

– Μόλις στρίψεις τη γωνία εδώ στα τριάντα μέτρα

– Ψυχραιμία απομακρυνθείτε από τη βόμβα, θα την αφοπλίσω εγώ.

…Μμμμ σύνθετος μηχανισμός, ο πιο σύνθετος που έχω δει, έχει και παγίδες για να μην μπορεί να αφοπλιστεί. Πόσο χρόνο έχω; 2 λεπτά και 52 δευτερόλεπτα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Α ωραία προλαβαίνω να παραγγείλω ένα εσπρεσσάκι. Ας δω που πάει αυτό το καλώδιο, πάει έτσι, εδώ, χμμμ, δεν καταλαβαίνω τίποτε, ω έχουν μαζευτεί όλοι γύρω και κοιτάζουν με αγωνία, δεν βγάζω άκρη. Αν καταφέρω να απομονώσω τον ωρολογιακό μηχανισμό τότε τίποτε δεν θα πυροδοτήσει την βόμβα. Αυτά τα δύο καλώδια φεύγουν από το ρολόι, τα κόβω και… Η βόμβα έχει απενεργοποιηθεί!  μπορείτε όλοι να ηρεμήσετε

– Εσύ είσαι λοιπόν ο κρυφός μονός πράκτορας, θέλαμε να σε καθαρίσουμε αλλά τελικά μας έσωσες τις ζωές! Σου χρωστάμε χάρη, ζήτησέ μας κάτι

– Δεν δουλεύω για τους εχθρούς σας πια, έχω απολυθεί. Λέω να γίνω συγγραφέας. Θέλω να εκδώσω βιβλίο, θα έχει τίτλο: «Τα 10 πιο κοινά λάθη που κάνουν όσοι θέλουν να καταστρέψουν τον κόσμο».

– Μα μια στιγμή, ο χρόνος συνεχίζει να μετράει, έχουμε άλλα 21 δευτερόλεπτα

– Όχι δεν χρειάζεται να σταματήσει ο χρόνος στο ρολόι, ακόμη και όταν τελειώσει η αντίστροφη μέτρηση η βόμβα δεν θα πυροδοτηθεί γιατί απομόνωσα το ρολόι από τον υπόλοιπο μηχανισμό, αν θέλετε μπορούμε να μετρήσουμε και αντίστροφα μαζί και σας εγγυώμαι ότι τίποτε δεν θα συμβεί, πιστέψτε με έχω εμπειρία και ξέρω… πάμε μαζί 11, 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 είδατε δεν έσκ…

ΜΠΟΥΟΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΧΣΤΔΜΠΡΦΧΣΤΞΣΟΥΟΥΟΥΜ!!! 

explosion.gif

 

Advertisements

ψαροΝτούφεκο

Ό άνδρακλας ο πελαγίσιος! έτσι φαντασιωνόμουν να με βλέπουν οι τουρίστριες όταν έβγαινα από το καΐκι. Και γιατί όχι, τηρούσα όλες τις προδιαγραφές, είχα γυμνασμένο από την δουλειά κορμί, τροπικό θαλασσινό μαύρισμα, είχα δασύτριχο στέρνο, αλυσιδίτσα χρυσή με βαφτιστικό σταυρουδάκι και φορούσα τζιν με μαζεμένα μπατζάκια και λευκό πουκάμισο μισάνοιχτο… Ένα άγριο αυθεντικό αρσενικό με τα όλα του, ίσως να αποτελώ και είδος προς εξαφάνιση τώρα με όλους τους χίπστερ… Το μόνο κακό ήταν ότι ήμουν απελπιστικά βιοπαλαιστής, πέρα από το ακαταμάχητο λουκ μου δηλαδή, που πραγματικά άξιζε να μου αφιερωθεί μια καρτ ποστάλ όχι μόνο για τη φυσική μου ανδρίλα αλλά και γιατί ήμουν ντυμένος λες και ήμουν έτοιμος να χορέψω συρτάκι, δεν είχα δύο πολύ βασικά, ίσως τα βασικότερα για να το παίζει κανείς σωστός Δον Ζουάν: χρόνο και χρήμα! Κοιμόμουν ελάχιστες ώρες, ψάρευα με το καΐκι τις νύχτες, τις μέρες πουλούσα τα ψάρια και επιπλέον δούλευα και ως σερβιτόρος σε μια ταβέρνα ενός θειου μου. Δεν υπήρχε χρόνος για βόλτες και ρομάντζα… Και έτσι ανέλπιστα συνέβη αυτό που θα σας διηγηθώ παρακάτω…

Η θάλασσα ήταν γαλήνια, σχεδόν σαν ορεινή λίμνη, εκείνο το απόγευμα. Ο θειος μου μου είχε δώσει ρεπό όλη μέρα οπότε εκμεταλλεύτηκα τον ελεύθερο χρόνο για να γεμίσω λίγο ύπνο. Κοιμήθηκα τρεις ώρες το μεσημέρι και ξύπνησα πραγματικά ξεκούραστος. Έφτιαξα ευδιάθετος ένα φραπεδάκι και ετοίμασα τα σύνεργα για ψαροντούφεκο, μια μεγάλη μου αγάπη που δυστυχώς στερούμουν λόγω έλλειψης χρόνου. Μπήκα στο καΐκι και τράβηξα για τις «Σπηλιές», ένα μέρος σχετικά κρυμμένο και μακριά από τουρίστες και ιστιοφόρα καθώς είχε την ψευδή φήμη ότι τα νερά του ήταν επικίνδυνα γιατί δημιουργούνταν δίνες και ρουφήχτρες. Έριξα άγκυρα και βούτηξα. Ακόμη και όταν δεν χτυπάω σχεδόν τίποτε δεν με πειράζει, μου αρέσει μόνο που κοιτώ τον μαγικό κόσμο του βυθού. Δεν χρησιμοποιώ φιάλες οξυγόνου, μόνο αναπνευστήρα και μάσκα καταδύσεων. Ούτε καν βατραχοπέδιλα, μου φαίνονται αφύσικα και για στεριανούς φλώρους…

Ακολουθούσα ένα χταπόδι το οποίο κατάφερε εύκολα να μου ξεφύγει και καθώς η αναπνοή μου τελείωνε αναδύθηκα στην επιφάνεια. Και τότε την είδα! Δεν πίστευα στα μάτια μου, αλλά ήταν πραγματικά εκεί, ένα θρυλικό μυθικό πλάσμα, μια γοργόνα! Αλήθεια! μια ολοζώντανη πανέμορφη γοργόνα, όπως την περιγράφει ο θρύλος: γυναίκα από την μέση και πάνω και ψάρι από την μέση και κάτω! Καθόταν αμέριμνη πάνω σε ένα βράχο και ξεχώριζε την ψαλίδα στα μαλλιά της… Γρήγορα με αντιλήφθηκε και έκανε να βουτήξει και να χαθεί μακριά φοβισμένη. Έβγαλα αμέσως την μάσκα, της χαμογέλασα και της έκανα νόημα λέγοντάς της με ήρεμη φωνή «ηρέμησε είμαι φίλος». Αυτή με κοίταξε με περιέργεια.

Καπετάν Γιώργο εσύ; Καλά δεν ντρέπεσαι; Πού έχεις χαθεί τριάντα χρόνια; και μου εμφανίζεσαι έτσι σαν να μην τρέχει τίποτε;

– Όχι κάποιο λάθος κάνεις κοπελιά, εμένα με λένε Νικόλα

– Πρώτον δεν είμαι κοπελιά, πως τολμάς; Τον Νοέμβριο κλείνω τα 467 χρόνια. Δεν γίνεται όμως, μοιάζεις…

…μα για στάσου, σκέφτηκα, ο μόνος Καπετάν Γιώργος που ήξερα ήταν ο εργένης συνεργάτης του πατέρα μου στο καΐκι που πριν πολλά χρόνια είχε φύγει μετανάστης στην Αμερική. Ο Καπετάν Γιώργος λοιπόν, αυτόν γνώριζε η γοργόνα! Σε ένα μεθύσι του όταν ήμουν πολύ μικρός, θυμάμαι, μου είχε πει ότι είχε γκόμενα μια γοργόνα και στενοχωριόταν που την άφηνε για να πάει μετανάστης, θεώρησα ότι θα ήταν μεταφορικός χαρακτηρισμός για την ομορφιά της πρώην του, αλλά τώρα διαπιστώνω ότι μάλλον το έλεγε κυριολεκτικά… Ήταν ο Καπετάν Γιώργος ένας γοργονο-γκόμενος λοιπόν; Μωρέ μπράβο! αναρωτιέμαι όμως, αλήθεια πως ρίχνεις μια πανέμορφη γοργόνα…

– Αλήθεια εσένα πως σε λένε;

– Με λένε Ελβίρα

– Χάρηκα πολύ Ελβίρα

– Χάρηκες πολύ που είδες μια γοργόνα, ένα σπάνιο πλάσμα για εσάς τους ανθρώπους ή χάρηκες που με γνώρισες ως άτομο και ως προσωπικότητα;

– Ε… δεν θα ήμουν ειλικρινής αν δεν έλεγα και τα δύο…

– Σοφή απάντηση Νικόλα. Από όπως σε παρατηρώ όμως φαίνεσαι να έχεις αρκετές ερωτήσεις να μου κάνεις, έτσι δεν είναι;

– Ναι, θέλω να σου κάνω μερικές ερωτήσεις αν δεν σε πειράζει

– Ε λοιπόν μπορείς να με ρωτήσεις ότι θέλεις, είμαι ανοιχτή και καθόλου ρατσίστρια προς τους ανθρώπους

– Ε ήθελα να ρωτήσω… δεν ξέρω αν…

– Ρώτα μη ντρέπεσαι

– Πως το κάνετε εσείς οι γοργόνες;

– Καλά, αλήθεια; Αυτό βρήκες να ρωτήσεις πρώτο;

– Ε τι να πω, αυτή είναι η πιο μεγάλη μου απορία

– Βλέπω ξέρεις να σπας τον πάγο… Είμαστε εγκεφαλικά ερωτικά πλάσματα εμείς οι γοργόνες αλλά ηρέμησε αν έρθει η ώρα δεν υπάρχει πρόβλημα, γίνεται…

Έτσι καθίσαμε και μιλήσαμε για ώρες με την Ελβίρα μέχρι το ξημέρωμα και ομολογώ ότι υπήρχε πολύ ερωτική έλξη. Το πρωί όμως χωρίσαμε, αφού είχαμε βέβαια φασωθεί, χωρίς ωστόσο να γνωρίζω πως επιτέλους το κάνουν οι γοργόνες, anyway. Από τότε για πολλές μέρες περνούσα από τις «Σπηλιές» αλλά ποτέ δεν συναντούσα την Ελβίρα. Η απογοήτευση που βίωσε με τον Καπετάν Γιώργο που εξαφανίστηκε όταν έφυγε Αμέρικα ίσως την κρατούσε και δεν μπορούσε να με εμπιστευτεί. Δεν υπήρχε κανένας τρόπος να επικοινωνήσουμε, εκτός αν βρισκόμασταν εκεί. Εγώ που θα μπορούσα να καψουρέψω ολόκληρο κοπάδι τουριστριών τώρα είχα καψουρευτεί μια γοργόνα και την σκεφτόμουν όλη μέρα! Στενοχωριόμουν πολύ καθώς της είχα αγοράσει και ένα δώρο και ήθελα πολύ να της το δώσω. Ήταν ένα ζευγάρι πανέμορφα γυαλιά ηλίου γνωστής μάρκας, εντάξει μαϊμού ήταν, αλλά σιγά.

fisherman-s-boat

Και κάπως έτσι ο καιρός πέρασε μέχρι την προηγούμενη βδομάδα που ήταν το πανηγύρι του Άγιου Φανουρίου. Όλο το χωριό γιόρταζε και στην πλατεία είχε οργανωθεί το βράδυ ένα παραδοσιακό γλέντι. Δεν είχα πολύ όρεξη να πάω αλλά μετά από τρεις τέσσερις μπίρες που κατέβασα και ζαλίστηκα αποφάσισα να πάω να χορέψω για να ξεδώσω. Όταν η νύχτα είχε προχωρήσει και χορεύαμε λιωμένοι στο ποτό ένα συρτό Despacito, μια κοπέλα με έπιασε από τους ώμους στα αριστερά μου. Γύρισα να δω. Ήταν η γοργόνα, η Ελβίρα! Είχε μεταμορφωθεί σε άνθρωπο; Όχι, χόρευε με την κανονική ουρά της. Εντάξει δυσκολεύονταν αρκετά αλλά από μερικές που φορούσαν δέκα εκατοστά τακούνι πάλι καλά τα κατάφερνε. Ευτυχώς όλο το χωριό ήταν τόσο ντίρλα που παραδόξως κανένας δεν την πρόσεξε. Γύρισα προς το μέρος της και της μίλησα θυμάμαι…

– Από πότε οι γοργόνες βγαίνουν και χορεύουν στη στεριά;

– Από τότε που τριγυρίζουν στα λιμάνια όμορφα παλικάρια

…(…)…(…)…

Ξύπνησα με τρελό πονοκέφαλο και hang over σε μια παραλία κοντά στις «Σπηλιές». Δίπλα μου υπήρχε μια καρδιά χαραγμένη στην άμμο. Πιο κάτω έγραφε με άγαρμπα γράμματα: «Ήσουν υπέροχος εραστής χθες αλλά δεν πρέπει να ξαναειδωθούμε, είμαι παντρεμένη με έναν γοργόνο εδώ και 241 χρόνια. Αντίο γλυκέ μου Νικόλα»

Σήκωσα το πρόσωπο ψηλά και ούρλιαξα με απόγνωση:

ΌΧΙΙΙΙΙ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ!

ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΘΥΣΙ, ΠΕΣ ΜΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ,

ΠΕΣ ΜΟΥ, ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΠΟΙΟΣ

ΠΩΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΓΟΡΓΟΝΕΣ;