Μπούντα

-Λοιπόν και εδώ είμαστε στο καθιστικό που έχει θέα προς το πάρκο. Είναι ευρύχωρο και φωτεινό, ελπίζω να σου κάνει.

Ήταν το δέκατο όγδοο σπίτι που έδειχνα σε αυτήν την βλαμμένη. Στα τόσα χρόνια που δουλεύω ως μεσίτρια, ποτέ δεν έχω αντικρίσει ένα τέτοιο σπαστικό και αντιπαθητικό πλάσμα. Είχε έναν τρόπο να σου σπάει τα νεύρα, πραγματικά απερίγραπτο, τα μικρά σχόλια της χτυπούσαν σαν πολιορκητικός κριός την δρύινη πόρτα του κάστρου της επαγγελματικής μου ευγένειας εκεί που είχε οχυρωθεί η ιερή εντολή «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο». Πόσο όμως ακόμη θα άντεχε; όλα τα κάστρα πέφτουν κάποια στιγμή.

Ήταν και μόλις ένα λεπτό πριν εκείνο το τηλεφώνημα, έπρεπε να πεταχτώ σε 35 λεπτά το πολύ στην άλλη άκρη της πόλης να δείξω ένα διαμέρισμα σε έναν πλούσιο πελάτη του γραφείου ο οποίος είχε αποφασίσει να επενδύσει σε κάποιο ακίνητο στην περιοχή. Σχεδόν αδύνατο να μην αργήσω. Και είναι ευαίσθητο παιχνίδι η ψυχολογία του πελάτη, όταν αργείς σε ραντεβού δείχνεις χαμηλό σεβασμό και επαγγελματισμό και χάνεις στο τομέα της σχέσης που πρέπει να χτίσεις. Αν κλείσει τελικά εκείνη η δουλειά το ποσοστό μου από την πώληση θα ισοφαρίσει τα χρωστούμενα που με κυνηγάνε τόσους μήνες. Το άγχος μου ξαφνικά ανέβηκε κατακόρυφα. Τα χέρια μου αρχίζουν να τρέμουν. Γαμώτο! αποφάσισε επιτέλους να φύγουμε! στρίγγλιζω, ευτυχώς μόνο από μέσα μου.

Και το αστείο είναι ότι όταν είχε πρωτοέρθει στο γραφείο την είχα κατασυμπαθήσει. Είχε μια ηρεμία στο βλέμμα και μια καλοσύνη και μιλούσε σχεδόν ψιθυριστά, μου είχε βγάλει θετικά συναισθήματα και είχα πιστέψει ότι η συνεργασία μας θα ήταν ευχάριστη και αποτελεσματική. Ήταν δασκάλα γιόγκα και έψαχνε ένα διαμέρισμα το οποίο να έχει ένα μεγάλο χώρο όπου θα μπορούσε να κάνει γιόγκα σε μικρή ομάδα ατόμων.

Στο πρώτο σπίτι που της έδειξα κατάλαβα γρήγορα για την βλάβη στο μυαλό της, για να το πω όσο σεμνότερα μπορώ. Ο χώρος πρέπει να έχει καλή ενέργεια, η ενεργειακή ροή θα πρέπει να κυλά ανεμπόδιστα και άλλα τέτοια γνωμικά της, τα είχα πάρει στην αρχή χαλαρά και ευδιάθετα, μετά το τρίτο σπίτι όμως άρχισαν να μου βαράν στα νεύρα. Συνήθως περιπλανιόταν χωρίς να μιλάει για αρκετά λεπτά στους χώρους του σπιτιού, καμιά φορά κλείνοντας τα μάτια στο ίδιο σημείο, άλλες φορές παίρνοντας στάση διαλογισμού στο δάπεδο και εννοείται με τρόπο που μου είχε απαγορεύσει να μιλήσω όταν βρισκόταν σε επαφή με το σύμπαν, ή κάτι τέτοιο. Έχω και άλλες φορές συναντήσει πελάτες με ιδιοτροπίες αλλά εδώ μιλάμε για πολύ ούφο το κορίτσι. Έπειτα έβγαζε το πόρισμα της: «δεν έχει αρκετά καλή ενέργεια ή καλές δονήσεις» ή «αισθάνομαι κακό κάρμα στον χώρο». Θα είναι το δικό μου όταν θα σε έχω σκυλοβρίσει μωρή ψόφια, σκεφτόμουν!

Μια φορά είχε αντιληφθεί στο βλέμμα μου το άγχος και την δυσφορία μου και άρχισε να μου μιλά για τις ευεργετικές ιδιότητες του βουδισμού, πως ο δυτικός άνθρωπος ζει σε πλάνη, πως η ειρήνη πρέπει να πηγάζει από τον εσωτερικό μας κόσμο, ο νους πρέπει να αδειάζει από όλα τα νοήματα μέσω του διαλογισμού και έφτασε ως το σημείο κάποια στιγμή που βάλθηκε να μου μάθει αναπνοές και μια χαλαρωτική επίκληση στον Βούδα. Εκεί κατάλαβα ότι δύσκολα θα ξεφορτωνόμουν αυτήν την τρελή αν δεν έβρισκε σύντομα το απόλυτο ενεργειακό σπίτι… Δεν είναι και άσχημα αυτά που λέει ο Βουδισμός εδώ που τα λέμε, αλλά σίγουρα δεν είναι για εμένα που είμαι τρελή από το πολύ άγχος…

Η αλήθεια είναι ότι το προηγούμενο διάστημα είχα μια νευρική κατάρρευση από την πίεση και το άγχος και δεν ήταν αρκετός ο καιρός που είχα κόψει τα φάρμακα. Ήταν δύσκολο να μην αρνηθώ πόσο πολύ μου έλειπαν αυτήν την στιγμή. Τα αγχολυτικά ήταν η δυτική φαρμακευτική εκδοχή του Βουδισμού απ’ ότι φαίνεται. Τώρα όμως καθώς ξανακοίταξα το ρολόι και τα λεπτά που είχαν πετάξει, άρχισα να ιδρώνω. Μια ζάλη με έπιασε και το στομάχι μου έγινε κόμπος. Το αρχέγονο ζωικό ένστικτο που ενεργοποιείται σε στιγμές κρίσης, το γνωστό «πολέμα ή κοπάνα» μπήκε σε λειτουργία. Ήταν μόνο με κόπο που μίλησα.

– Λοιπόν τι λες;

– Δεν είμαι σίγουρη που να βάλω τον πήλινο Βούδα, ξέρεις το αγαλματάκι μου που σου έλεγα.

Θα σου έλεγα τώρα…, σκέφτομαι από μέσα μου. Γιατί δεν τον βάζεις στην κουζίνα; έτσι θα μυρίζει και τα φαγητά και θα χαίρεται, σκέφτομαι να της πω ειρωνικά αλλά συγκρατιέμαι και πάλι. Την επόμενη στιγμή όμως και καθώς έμπαινα στο ένα υπνοδωμάτιο, αντικρίζω το απίθανο: Τον Βούδα ολοζώντανο καθισμένο σε στάση λοτό με το χαρακτηριστικό μειδίαμα στα χείλη. Κλείνω τα μάτια αυθόρμητα, μάλλον η κούραση και το άγχος μου προκαλούν παραισθήσεις σκέφτομαι, ξανανοίγοντάς τα όμως ο Βούδας εκεί και τώρα να μου χαμογελάει, μου κάνει νόημα να καθίσω δίπλα του. Δεν έχω κάνει διαλογισμό ποτέ μου αλλά αφού δεν έχω τα χάπια μου, μου φαίνεται η μόνη μου άμυνα πριν αποτρελαθώ εντελώς. Βγάζω τις γόβες που με πέθαιναν και κάθομαι. Και τότε, μετά από λίγες αναπνοές επιτέλους καταλαβαίνω, ήταν όλα μια δοκιμασία, γίνονταν με έναν απώτερο σκοπό: να με ωθήσουν στην διδασκαλία του μεγάλου Δασκάλου, να με εισάγουν στην αταραξία της εσωτερικής ισορροπίας του νου! Το χτύπημα που περίμενα ωστόσο δεν αργεί, αλλά τώρα ήμουν πια προετοιμασμένη, είχα βιώσει την «Φώτιση»

-Δεν θα το νοικιάσω τελικά, δεν μου αρέσει πως πηγαίνουν τα νερά του ξύλου στο δάπεδο του χώρου για τη γιόγκα

(…)

-Ωωωωωωωμμμμμμμμμμμ! ωωωμμμμμμμμμμμμμμμ

Advertisements