ορκίσου

-ξέρεις μαζευτήκαμε εδώ σήμερα οι κολλητοί γιατί ανησυχούμε για εσένα φίλε

-όχι ρε παιδιά μια χαρά είμαι

-λυπόμαστε πολύ που σε βλέπουμε έτσι, έχεις αλλάξει, και έχεις καιρό να βρεθείς από τα στέκια μας τις Τρίτες

-ε εντάξει μωρέ, δεν έτυχε απλά, ξέρετε τώρα… χαζομάρες…

-για αυτό αποφασίσαμε ότι θα βγούμε σήμερα, θα ξεσαλώσουμε, θα οργιάσουμε, θα θυμηθούμε γιατί σε φωνάζουμε «βασιλιά»…

-ε παιδιά ξέρετε δεν γίνεται, πολύ θα το ήθελα αλλά να, δε γίνεται, η Μπιμπιμπό με περιμένει σπίτι για να δούμε ταινία

-ΤΙ; Όχι ρε φίλε, τι σου έχει συμβεί, ραγίζει η καρδιά μου, παιδιά γρήγορα βάλτε του να πιει του ανθρώπου, μην ανησυχείς φίλε… θα περάσει…

(…)

-λοιπόν φύγαμε παιδιά, χικ, άι στο καλό, πάμε να το γλεντίσουμε

-ναι ναι!

-όμως μια στιγμή, πρέπει να μας ορκιστείς, να μη ξεστρατήσεις ποτέ ξανά από τους όρκους της αδερφότητας

-ορκίζομαι μαν, οκ άντε πάμε να φύγουμε

-όχι όχι, πες το Πιστεύω της αδερφότητας, αλήθεια το θυμάσαι;

-εννοείται το θυμάμαι, το είχαμε βγάλει πριν πέντε χρόνια μέσα σε ένα επικό μεθύσι… χι χι χι

       -«Πιστεύω εις μία θεά, τρελή, γλεντοκράτορα, ποιήτρια ποτού και ζωής, χωρατών των πάντων και των κεφάτων. Και εις έναν κύριο ψηλό μελαχρινό, τον ιόν του χαμού, τον μονομανή, τον εκ του Λοξού γεννηθέντα αντί πάντων των κρυοκώλων. Χαβαλές και παλαβός, Λοξός αληθινός εκ του χαβαλέ αληθινού γεννηθέντα, ου μουτζοθέντα, ομοούσιον τω αλκόολ, δι ου τα πάντα εγένετο. Τον δι ημάς τους ξενέρες και δια την ημετέραν ψυχαγωγίαν κατελθόντα εκ των ντι τζέι ντέκ και ξεσαλοθέντα εκ οινοπνεύματος αφθόνου και της μπύρας της κρύας και εναγλεντίσαντα. Στεφανοθέντα τε παρά ημών επί ανάγκα του γάμου, και παθόντα και ξενερωθέντα. Και κοπανησέντα κάθε Τρίτη νύχτα κατά τας εξόδους με τους κολλητούς. Και τις άλλες μέρες κατελθόντα εις τους καναπέδες βολικούς και εκπεσόμενος εις αμαρτία σπιτο-καθιστικήν. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι μούχλες και νεκρούς, ουκ της σαχλαμάρας ουκ εσταί τέλος. Και εις το οινο-πνεύμα το άγιον, το κύριον, το ζυθοποιών, το εκ του ποτού εκπορευόμενον, το συν γυνή και μουσική συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν δια των ροκ τραγουδιστών. Εις μία εναλλακτική μουσική δωρεάν συναυλία, ομολογώ εν ροκάρισμα εις άφεσιν εκ της βαρεμάρας των βαρετών, προσδοκώ πάντα διάθεση γλεντιών και ζωή ασόβαρη εις τους αιώνες των αιώνων, αμήν»

        -ΑΜΗΝ!… στην υγεία μας…

        -Στην υγεία μας, ρεμάλια…

Cheers