στο καζίνο

Ήταν δύσκολη αυτή η βδομάδα. Όπως κάθε Παρασκευή πέρασα από τους γονείς μου για λίγο να τους δω και μετά κατά τις 8 τράβηξα προς το καζίνο. Περιμένω μια ολόκληρη βδομάδα για αυτήν την στιγμή, για να δω την Αντιγόνη που δουλεύει εκεί. Πηγαίνω τέτοια ώρα που αρχίζει να μαζεύει κόσμο· δεν θέλω να καταλαβαίνει κανείς ότι σουλατσάρω εκεί και χασομεράω χωρίς να παίζω. Είμαι πλέον εντελώς αποφασισμένος σε αυτό. Έχω κάνει μια υπαρξιακή υπόσχεση -δεν θα ξαναπέσω στην αρρώστια του τζόγου- και η ψυχολόγος μου έχει πραγματικά ξαφνιαστεί και ενθουσιαστεί με τη δύναμη χαρακτήρα που έχω δείξει μέχρι τώρα. Από έρμαιο του πάθους μου, επιτέλους, έγινα ξανά κυρίαρχος του εαυτού μου, γεγονός που –ομολογώ- έχει θρέψει τον ναρκισσισμό μου και έχει βελτιώσει τη διάθεσή μου… Στην αρχή, έχοντάς μου ελάχιστη εμπιστοσύνη, με συμβούλευε ούτε απ’ έξω να μην περνάω απ’ το καζίνο. Κι όμως, κάθε Παρασκευή, κάθε Σάββατο και κάθε Κυριακή βρίσκομαι εδώ για να αποδεικνύω στον εαυτό μου ότι έχω την δύναμη να πολεμήσω αυτό το θηρίο που με είχε κυριεύσει… Περισσότερο όμως έρχομαι να δω την γλυκιά μου Αντιγόνη. Κάθομαι και την παρακολουθώ ώρα, χωρίς να το καταλαβαίνει, ακολουθώ το κάθε ανοιγοκλείσιμο των ματιών της, χαμογελώ όταν πειράζει τα μαλλιά της από νευρικότητα και κοιτάζει κρυφά από τον κάθε παίχτη το ρολόι της, να ελέγξει για πότε σχολάει.

Αυτή την Παρασκευή μάλιστα με κοίταξε, φάνηκε να αναγνωρίζει ότι ήμουν εκεί και νομίζω ότι διέκρινα στα χείλη της ένα αχνό μειδίαμα. Ήταν τόσο όμορφο συναίσθημα αυτό που ένιωσα, είχα αλήθεια πολύ καιρό να νιώσω κάτι τόσο υπέροχο. Ζούσα εδώ και μήνες κάτω από ένα μαύρο σύννεφο τύψεων μου… άξαφνα μου ήρθαν παλιές πανέμορφες στιγμές, ανύπαντροι ακόμη στην αρχή της σχέσης μας, ερωτευμένοι… μα πως καταντήσαμε έτσι;

Σάββατο ήταν εκείνη η καταραμένη μέρα. Ανάθεμα… Σε κάθε παίχτη τυχερών παιχνιδιών η τύχη εμφανίζεται κάποια στιγμή και μια σιγουριά τον διακατέχει ότι την επόμενη φορά που θα ποντάρει θα είναι κερδισμένος. Έτσι οδηγεί η μοίρα τους ριψοκίνδυνους προς την καταστροφή. Είχα χάσει μια περιουσία εκείνη τη μέρα και ήμουν σίγουρος ότι αν ξαναπόνταρα θα ρέφαρα και θα κέρδιζα άλλα τόσα. Θα τα πόνταρα όλα για όλα, οτιδήποτε είχα. Και έτσι σκέφτηκα αυτό που σκέφτηκα… Θυμάμαι το βλέμμα του διευθυντή του καζίνο όταν του το είπα, δεν ήξερε αν τον έκανα πλάκα, και αν έπρεπε να γελάσει ή να θυμώσει. «μα δεν γίνονται τέτοια πράγματα αγαπητέ μου» μου ψέλλισε αμήχανα. Είχα μεθύσει αρκετά, και όταν μεθώ οι λέξεις έρχονται σαν νεράκι στο στόμα μου. Του εξήγησα, επιχειρηματολόγησα και τελικά τον έριξα. Ήξερε ότι τον συνέφερε. Πήρε τον δικηγόρο του ένα σύντομο τηλεφώνημα και μετά μου έσφιξε το χέρι και μου ευχήθηκε καλή τύχη. Ήξερα ότι είχα την τύχη με το μέρος μου, ήξερα ότι δεν μπορεί παρά να μου φερθεί εντάξει. Ανυπομονούσα για την στιγμή που θα έφευγα και θα γυρνούσα σπίτι στην Αντιγόνη δικαιωμένος, μετά από μήνες αποξένωσης ίσως να πηγαίναμε για κανένα ποτό και μετά στο σπίτι να κάνουμε παθιασμένο έρωτα…

Κάθισα στην ρουλέτα και περίμενα την τύχη να μου κλείσει το μάτι, την μπίλια να γυαλίσει υποδεικνύοντας ότι η μοίρα είχε ανοίξει μια απειροελάχιστη οπή στον αδιαπέραστο τοίχο των πιθανοτήτων για να γυρίσει ο τροχός με μια μικρή μου σπρωξιά. Έτσι περίμενα υπομονετικά και με εγρήγορση την συγκυρία, το timing για να μπω στο παιχνίδι και να ακολουθήσω τον άνεμο της ευκαιρίας… και η στιγμή που ένιωσα έτοιμος ήρθε, δεν δίστασα καθόλου, τυφλωμένος τόσο που ήμουν, ανίκανος να σκεφτώ τι πόνταρα…

tzogos

Οι καινούριες σχέσεις εργασίας έκαναν ικανή νομικά μια τέτοια συναλλαγή. Δεν είχα τίποτε άλλο άλλωστε να ποντάρω… πόσο αηδιαστικός ήμουν…

Με αυτές τις σκέψεις και μελαγχολικός όπως πάντα, τώρα στο καζίνο, γύρισα χωρίς να θρέφω καμιά ελπίδα προς την Αντιγόνη για να αντιληφθώ ότι με κοιτούσε… Ναι λοιπόν φίλοι, η Αντιγόνη με κοιτούσε και μου χαμογελούσε… Ίσως να με είχε συγχωρέσει μάλιστα, να έβλεπε με συμπάθεια το φρικτό μου μαρτύριο, μετά από τόσους μήνες ίσως η οργή της να καταλάγιαζε… Την πλησίασα αργά… «είσαι τόσο όμορφη όταν χαμογελάς» της είπα με χαμηλή φωνή. Αυτή με κοίταξε. «σε έχω παρατηρήσει που έρχεσαι κάθε βδομάδα και δεν έχεις παίξει ούτε μια φορά, ίσως να είναι τόσο σκληρό αλλά έτσι να έπρεπε να γίνουν τα πράγματα… χαίρομαι που ξέφυγες…». Της χαμογέλασα και την πλησίασα να την φιλήσω στο μάγουλο, ήθελα να νιώσω το δέρμα της στα χείλη μου, ήμουν σαν διψασμένος ταξιδιώτης στην έρημο… τραβήχτηκε ευγενικά…

Οι περισσότερες συζυγικές σχέσεις έχουν τα πάνω και τα κάτω τους, περνάνε στιγμές που οι σύντροφοι βιώνουν αδιέξοδες καταστάσεις, υπάρχουν πλήξη, τσακωμοί ή απομάκρυνση, όμως φίλοι μου, παίχτες και τζογαδόροι, σας συμβουλεύω από τα βάθη στης καρδίας μου, ποτέ μην κάνετε αυτό που έκανα εγώ, μην υποκύψετε στο πάθος σας… Μην κάνετε το ίδιο λάθος, μην πάθετε τα ίδια. Ήταν μεγάλο κακό αυτό που έκανα στην ήδη παρηκμασμένη κοινωνία μας. Εγκαινίασα μια φρικτή δυνατότητα στα καζίνο, κάθε που κοιτάζω υπάλληλο σκέφτομαι ότι μπορεί να είναι ίδια περίπτωση… για αυτό έβγαλα και το βιβλίο μου, για να εξιλεωθώ, να διορθώσω όσο μπορέσω το κακό που προξένησα… Χθες με πήρε ο εκδότης μου, γίνεται λέει μεγάλη εμπορική επιτυχία. Χάρηκα με τα πρώτα χρήματα που πήρα, έτσι εξοικονόμησα να εξαγοράσω χρόνο της Αντιγόνης, ίσως για αυτό να συμφιλιώθηκε μαζί μου… Ίσως να κατάλαβε ότι εγώ είμαι ο συγγραφέας, να ένιωσε πόσο βαθιά έχω μετανιώσει…

Ξέρω ότι πολλές γυναίκες ή και άνδρες με μισούν θανάσιμα και είναι ευτύχημα που δεν γνωρίζουν το πρόσωπό μου… Για αυτό και έχω γράψει το βιβλίο με ψευδώνυμο, του έχω βάλει έναν λιτό και ξεκάθαρο τίτλο:

«Γιατί δεν πρέπει ποτέ να ποντάρετε την γυναίκα σας (ή τον άνδρα σας) στο καζίνο. Μέρος Α»                                                                                                                               Συγγραφέας Ευτύχης Χαμπέρης…