ρενινζάι

 Μακάρι αυτό το δηλητήριο που τυλίγω πάνω στο μικρό αιχμηρό βελάκι μου να ήταν το ίδιο μου το σάλιο, σκέφτηκε γεμάτος οργή. Τα μάτια του ήταν κόκκινα, πυρετώδη. Ήταν ατάραχος και απόλυτα συγκεντρωμένος στην αποστολή του. Δεν ήταν και ο πρώτος φόνος του άλλωστε. Στην αρχή θυμόταν τον εαυτό του πολύ μπερδεμένο και συθέμελα σοκαρισμένο με αυτό που έκανε. Δεν έβρισκε και τι να φορέσει, κάτι σκούρο σίγουρα, αλλά η γυναίκα του είχε βάλει για πλύσιμο τα μαύρα… Κατάρα! Έτσι μόνο μια λύση του έμενε, και ήταν κάπως έτσι που καθιέρωσε το μαύρο καλτσόν… γιατί που να τρέχεις να βρίσκεις στολή νίτζα τώρα;… Στην αρχή ξαφνιάστηκε στο πόσο ψύχραιμος και αποτελεσματικός μπορούσε να είναι, διαπίστωσε ότι έκρυβε μέσα του έναν αδίστακτο δολοφόνο. Αυτό το σκέφτηκε όταν είδε το πρώτο του θύμα να αφήνει την τελευταία του πνοή… «αφού δεν μπόρεσα να γίνω μπαλαρίνα, ω άθλιε κόσμε, τότε θα γίνω ένας δολοφόνος… ένα τέρας…»

Αυτό το αδίστακτο τέρας που ανακάλυψε ότι κρύβει μέσα του τον τρόμαζε βαθιά… Το μοχθηρό κτήνος κρύβονταν επιδέξια πίσω από την ευγενική σιγανή φωνή του, τους καλούς τρόπους, την πραότητα, τον επαγγελματισμό και την παιδαγωγική του επάρκεια. Ένα κτήνος, ναι· όμως καθάριο και αγνό, μια τίγρης που απλά υπάκουγε στην ίδια της την φύση και έβρισκε την θέση της στην αλυσίδα των ζωντανών πλασμάτων, δεν ήταν ούτε καλή ούτε κακή, ήταν απλά η φύση της και για αυτό αθώα και αμόλυντη… Ήταν απίστευτο το πόσο λίγο δυσκολεύτηκε να υπερβεί τις ηθικές επιταγές και το φόβο του νόμου και το πανίσχυρο Υπερεγώ της κοινωνικής ενσωμάτωσης, όταν αποφάσισε και κίνησε… Του έκανε πραγματικά εντύπωση ο τρόπος που άρχισε να παραδίδεται σε αυτόν τον εαυτό σταδιακά, το πώς η τίγρης πιο δυνατή, μυώδης και πανέμορφη, τον ξεναγούσε στην σκοτεινή πλευρά του.

Η πρώτη που ξεπάστρεψε ήταν η «αγαπημένη» του φοιτήτρια. Το μικρό μυξιάρικο μαλακισμένο δε σταματούσε να του την λέει. Πήγαινε γυρεύοντας… το χειρότερο ήταν ότι το απολάμβανε κιόλας… Τώρα θα σταματούσε να του την λέει μια για πάντα… ΧΑ ΧΑ! (σατανικό γέλιο…) Θα έλεγε κάποιος ότι αυτή η ασυνήθιστη βία του προέρχονταν από την αδυναμία του να συμβιβάσει εσωτερικές συγκρούσεις ή ενδοψυχικές ενορμήσεις που ενέδυαν τρομαχτικά από ένα σκοτεινό ασυνείδητο. Μετά την τελευταία εκδοτική αποτυχία στον τομέα της λογοτεχνίας οι ισορροπίες διαταράχτηκαν… ποια ήταν η ταυτότητα του; αυτή που θα επέλεγε; Ή μήπως αυτή θα τον επέλεγε;… ποιος ήταν; μια τόσο κακιασμένη ψυχή που η μόνη διέξοδος της ήταν ο φόνος;…

Στην αρχή αυτής της υπαρξιακής κρίσης που είχε ξεκινήσει όταν μπήκε στην πέμπτη δεκαετία της ζωής του, και τον είχε φέρει ως εδώ, είχε προαισθανθεί τις καταστροφικές δυνάμεις αυτές να επωάζονται… προσπάθησε να το αντιμετωπίσει με κάθε τρόπο, είχε μιλήσει στον ψυχοθεραπευτή του για αυτές τις σκέψεις, όμως δύσκολα ναρκώνεις μια τέτοια άγρια ύπαρξη όταν έχει ξυπνήσει και εξεγείρεται τόσο ολοκληρωτικά. Φαντάζει σαν απαράβατος νόμος της φυσικής, αν το δει κανείς εκ των υστέρων. Όταν οι μυώνες έχουν δυναμώσει τόσο που οι αλυσίδες σπάνε με ευκολία, αρκεί να έρθει μόνο η κατάλληλη συγκυρία, ο κατάλληλος συγχρονισμός, να ανάψει το πράσινο φως… μετά τα γεγονότα συμβαίνουν φυσικά σαν το νερό που ρέει προς την κατηφόρα, όπως τα πόδια ακολουθούν τα βήματα ενός πολυπροβαρισμένου χορού, χωρίς σκέψη, με την απίστευτη αυτοσχεδιαστική δεξιότητα ενός ταλέντου που κρύβονταν θαμμένο τόσο καιρό… τόσο καιρό.. μια τέλεια απελευθέρωση..

Είχε ανακαλύψει το ξίφος του μέσα στην θήκη από το μπουζούκι του παππού του. Δεν ήξερε ως τότε ότι προέρχονταν από μια οικογένεια ρεμπετών νίντζα!. Και η αλήθεια είναι που να το φανταστείς; Η τεχνική του κουγκ φου τους βασίζονταν στον ρυθμό από τ’ απτάλικο ζεϊμπέκικο. Ήταν άκρως επικίνδυνοι και γνωστοί με το παρατσούκλι ρενιτζάι από τις λέξεις ρεμπέτης, νίντζα και τζεντάι… Για αυτό είχε χορέψει θυμάται τόσο καλό ζεϊμπέκικο στον γάμο ενός φίλου, χορό που όλοι οι φίλοι μνημόνευαν συχνά. Μέσα στην θήκη του μπουζουκιού βρήκε και το μικρό φυσοκάλαμο που με δηλητηριασμένα βέλη που χρησιμοποιούσε τελευταία για τις επιχειρήσεις του.

Portrait of ninja holding sword, hand in foreground

Τώρα κρυμμένος, πάνω από ώρα, σε φυλλωσιές στην γειτονιά, είδε επιτέλους την χοντρή φασίστρω να φτάνει στην πολυκατοικία.. τώρα ήταν η στιγμή, το παν είναι ο συγχρονισμός άλλωστε… στόχευσε… είχε πολύ καλό σημάδι, γιατί είχε και το κατάλληλο DNA για να έχει καλό σημάδι άλλωστε… κληρονομικό λέμε… όταν όμως πήγε να φυσήξει για να πετύχει την χοντρή στον παχουλό της σβέρκο, για άμεσο θάνατο από ανακοπή καρδιάς, από το πανίσχυρο δηλητήριο, το φυσοκάλαμο δεν έκανε τον γνώριμο ήχο… «μα τι στον κόρακα;» σκέφτηκε καθώς έβαλε το χέρι του να δει, θυμάται ότι είχε βάλει βελάκι, κι όμως αυτό μάλλον θα πρέπει να έπεσε…

Με αυτή την σκέψη φύσηξε αμέριμνα το φυσοκάλαμο, για να φύγουν και τυχόν σάλια που ίσως να το είχαν φρακάρει και βάζοντας το χέρι του μπροστά για να ελέγξει την διέλευση του αέρα ένιωσε ένα μικρό τσούξιμο και αυτόματα ένα ανεπαίσθητο μούδιασμα… βλέποντας με φρίκη το μοιραίο βελάκι καρφωμένο στην ανοιχτή του παλάμη…

Μα πόσο μπάζο;…

Advertisements