η απώλεια

-άσε το μη το σκέφτεσαι άλλο, έγινε, δηλαδή συνέβη, “its a simple fact of life” όπως τραγουδούσε ο Freddie Mercury, τα περισσότερα πράγματα έχουν ένα τέλος κάποτε, ίσως να ήταν λίγο πρόωρο βέβαια αλλά συνέβη, τώρα σκληρό αλλά πάμε παρακάτω…

Ήταν ο κολλητός μου ο Βαγγέλης που προσπαθούσε να με παρηγορήσει… Γύρισα και τον αντίκρισα με τα πεθαμένα κουρασμένα μάτια μου:

-προσπαθώ ρε φίλε να το ξεπεράσω αλλά δεν βγαίνει, μετα βίας τρώω, δεν κάνω όλη μέρα τίποτε, δεν μπορώ να κάνω τίποτε εντελώς, κάθομαι ώρες, καπνίζω και κοιτάζω το ταβάνι… το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι «μα πως γίνεται; Γιατί; Γιατί να συνέβη αυτό σε εμένα;»… Τώρα καταλαβαίνω πόσο την εκτιμούσα, πόσο την λάτρευα, τώρα που δεν την έχω… καταραμένος να είναι αυτός που μου την πήρε…

-το ξέρω ότι θα σου ακουστώ κυνικός και ίσως κάπως σκληρός φίλε, αλλά θα έρθει ο καιρός που θα είσαι με άλλη και αυτή θα είναι μόνο μια μακρινή ανάμνηση…

-πως γίνεται να την ξεχάσω; Μου λες; με ποια δύναμη να μπορέσω να προχωρήσω; ήμασταν μαζί εδώ και οκτώ χρόνια… ήμασταν τα πιο αχώριστα συντροφάκια… από την πρώτη στιγμή που την είδα, ήταν σαν να ήμασταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο… ήταν αγνή μαγεία… ταιριάζαμε απόλυτα, όλοι μας ζήλευαν…

-έλα δεν έχει νόημα να σκέφτεσαι όλη την ώρα τα ίδια και να πονάς… το ξέρω ότι είναι δύσκολο αλλά μην το αναμοχλεύεις με τέτοιες σκέψεις… άσε τον πόνο να κάνει τον κύκλο του και να φύγει από πάνω σου, θες να πάμε για μια μπυρίτσα να πάρεις λίγο αέρα;

-σε ευχαριστώ φίλε δε νομίζω ότι θα ωφελήσει… τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι μόνο αυτό, από τότε που έγινα γνωστός, από τον πρώτο δίσκο δηλαδή, ήταν γνωστό ότι ήμουν μαζί της, και αυτή ήταν τότε γνωστό μοντέλο βέβαια δεν την έκανα εγώ διάσημη, άλλωστε στην Μπαλάντα της Ρόζας όλοι ήξεραν ότι στους στίχους αναφερόμουν σε αυτήν… ξέρεις πόσο συχνά κάποια περιοδικά μας έβγαζαν μαζί φωτογραφία…

-ξέρω ναι, εντάξει… πρέπει όμως να σταθείς δυνατός… τι άλλο μπορεί να γίνει άλλωστε; φίλε από την άνοιξη θα φύγετε σε περιοδεία, δεν γίνεται να βρίσκεσαι σε τέτοια χάλια, να σέρνεσαι, ο κόσμος θέλει την ενέργειά σου πάνω στην σκηνή…

-μου φαίνεται τόσο αδύνατο να είμαι ποτέ ξανά χαρούμενος…  η απουσία της με τρελαίνει… τώρα ποιος ξέρει σε ποιανού την αγκαλιά βρίσκεται, ποτέ όμως ποτέ δεν θα είναι όπως όταν την κρατούσα εγώ…. Φρικτό! είναι εντελώς ένα φρικτό καταραμένο μαρτύριο μόνο  που το σκέφτομαι… αναντικατάστατη με μια λέξη…

GUITARist sad

-ε όχι δεν είναι έτσι, και να σου πω το άλλο, βλέπεις πόσοι σταρ έχουν πολλές… περίμενα να τελειώσω αυτό που θέλω να πω, δεν λέω ότι είναι το στυλ σου αυτό βέβαια, αλλά δες αυτούς, μια παίζουν με την μία, μια με την άλλη και κανένα πρόβλημα, το ξέρω ότι δεν θα γίνεις τέτοιος χλιμίτζουρας αλλά όταν αρχίσεις να νιώθεις λίγο καλύτερα υπάρχουν κάποιες όμορφες που θα σε βοηθούσαν να το ξεπεράσεις και σταδιακά να την ξεχάσεις…

-είχα τις ποιο έντονες ερωτικές εμπειρίες μαζί της αν με καταλαβαίνεις, ποτέ το σώμα μου δεν θα αφεθεί σε καμία άλλη όπως ήταν ελεύθερο σε αυτήν… αυτή αν θέλεις να ξέρεις με βοήθησε στον αγώνα μου να κόψω τα ναρκωτικά… και όπου τύχαινε να εμφανιστούμε μαζί ήταν σοβαρή, λαμπερή και μετρημένη, όταν ξέφευγα μου κρατούσε τον έλεγχο…

-εντάξει το ξέρω γιατί και εγώ σε έβλεπα πως ήσασταν μαζί… ο ντράμερ ο Νικόλας τι σου λέει; Στενοχωρήθηκε και αυτός ε;

-μου λέει να πιάσω μια κιθάρα και να γράψω τον πόνο μου σε νότες, πιστεύει ότι κάτι τέτοιο θα με λυτρώσει…

-δεν μου φαίνεται να έχει και άδικο, γιατί δεν το κάνεις;

-δεν έχω κουράγιο, δεν έχω δύναμη ρε φίλε να παίξω κιθάρα, με τις πρώτες νότες με πιάνουν τα δάκρυα, θυμάμαι εκείνη, δεν μου αρέσει ο ήχος, σου λέω φίλε Ποτέ! Ποτέ! Ποτέ! δεν θα ξαναβρώ μια τέτοια γαμάτη ηλεκτρική κιθάρα!…    

Advertisements