τράπεζα πίστης

Όταν την είδα για πρώτη φορά φορούσε ένα απλό φορεματάκι. Μπήκε μέσα στο κατάστημα με έναν ιδιαίτερο αέρα, ήταν κάπως αγοροκόριτσο, άλλοι θα την έλεγαν νοστιμούλα – για τους περισσότερους αδιαμφισβήτητα μια όμορφη κοπέλα. Είχε έρθει με ένα ντοσιέ και ένα usb…

Δεν ήμουν και πολύ καιρό σε εκείνο τον τομέα. Ποτέ δεν ενθουσιαζόμουν ιδιαίτερα με την εργασία μου, συνήθως απλά διεκπεραίωνα μέχρι να τελειώσει το ωράριο. Όταν όμως με μετέθεσαν σε εκείνο το πόστο και είδα τον μισθό μου να ανεβαίνει αισθητά, βουλιάζοντας ηδονικά στην αποχαυνωτική υπερκατανάλωση άρχισα να βρίσκω τα πριμ και τα μπόνους ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, αν και ομολογώ παλιά τα κριτικάριζα ως άθλια δολώματα για να ξεσκίζονται οι υπάλληλοι στην δουλειά σαν υπάκουα σκυλάκια… Όπως και να έχει μπορούσα να προσφέρω περισσότερα στον εαυτό μου, και από αυτό ποτέ δεν έπαθε κανένας κάτι κακό. Στις χορηγήσεις επιχειρήσεων –όπου ήταν ο τομέας μου- στην Τράπεζα Αμερικανικής Πίστης που εργαζόμουν, το πριμ-ξεροκόκαλο, για να γλυκαθείς και να κάνεις την πρόοδο της τράπεζας ύψιστη προσωπική σου φροντίδα, σου το δίνουν όταν δίνεις πολλά και ασφαλή δάνεια…

Είχε έρθει για κάποιο δάνειο εφ’ όσον είχε ανεβεί στον πρώτο όροφο. Από την όψη της -γύρω στα εικοσιπέντε- δεν την έκοβα ότι ήταν επιχειρηματίας οπότε σκέφτηκα ότι έρχονταν κατά λάθος σε εμένα και πέταξα την γνωστή για τις περιστάσεις ατάκα:

-«Για τα στεγαστικά θα πρέπει να απευθυνθείτε στον συνάδερφο» δείχνοντας τον Κεν δυο γραφεία πιο κάτω και νιώθοντας μια ανεπαίσθητη μελαγχολία.

–Νομίζω ότι πρέπει να μιλήσω σε εσάς…

-Παρακαλώ καθίστε, τι θα θέλατε από το κατάστημά μας;

(…) Πέρασαν τρία τέταρτα και μέσα σε αυτή την ώρα, η διστακτικότητα μου και η αρχική μου άρνηση για την δυνατότητα χορήγησης του δανείου από την τράπεζα, έχανε συνεχώς έδαφος και υποχωρούσε μεθοδικά από τα επιχειρήματά της σαν βρωμιά στα τοιχώματα της κατσαρόλας που την σαπουνίζει έμπειρο χέρι λαντζιέρη… Μου είπε ότι ήταν ηθοποιός και ασχολούνταν γενικά με την show biz, είχε πολλά σχέδια για το μέλλον. Στο ντοσιέ της μάλιστα είχε κάποιες φωτογραφίσεις της από δευτερεύοντες ρόλους και άλλες συμμετοχές μαζί με πτυχία και διατριβές. Ο λόγος της ήταν πυκνός και αυτή απίστευτα συγκροτημένη και ώριμη για την ηλικία της, σε κάθε της επιχείρημα ακολουθούσε και ένα παράδειγμα ή μια αναφορά. Το μεγαλύτερό της όπλο ήταν ότι έχει συλλάβει στην εντέλειά της όλη την ανθρωπολογία της show biz και τους κανόνες της, αλλά και με ποια μέσα θα επιβίωνε και θα επικρατούσε μέσα σε αυτήν. Είχε κάνει έρευνα και είχε μελετήσει ανθρώπους και καταστάσεις, ένιωθε περίεργα που μου έλεγε όλα τα μυστικά της δουλειάς της αλλά απ’ την αρχή με είχε ορκίσει να μην αναφέρω πουθενά οτιδήποτε θα άκουγα…

Όταν και το τελευταίο πρόσχωμα αντίρρησής μου κατέρρευσε, τα επιχειρήματά της εστιάστηκαν στο δικό μου όφελος αν της εγκρίνω το δάνειο και ακούσω τις συμβουλές της. Τελείωσε θριαμβευτικά:

-Σκεφτείτε σε ποιο μέρος της Αμερικής κατοικούμε, είμαστε στην Καλιφόρνια. Στην Καλλιφόρνια… Το οικονομικό κέρδος δεν προέρχεται από παραγωγή προϊόντων, είμαστε η πιο άχρηστη και ταυτόχρονα η πιο χρήσιμη οικονομία του κόσμου: Πουλάμε εικόνα! Πουλάμε «μούρη», είναι το μόνο που ξέρουμε να κάνουμε, και είμαστε καλοί σε αυτό… Δημιουργούμε πλήθος σενάρια, μεγάλους έρωτες, περιπέτειες με σούπερ ήρωες, μαγικές συγκλονιστικές στιγμές, ιστορίες και αφηγήσεις για να αποδράσουν λιγάκι από την πεζή τους καθημερινότητα οι απλοί άνθρωποι. Φωτίζουμε την μιζέρια τους με ψεύτικη χρυσόσκονη… Αυτή είναι η δύναμή μας, και συμπυκνώνεται σε λίγες λέξεις: έλξη, παραμύθι, φαντασία, ερωτισμός… Για να μπει κανείς όμως στην βιομηχανία μας πρέπει να έχει το κατάλληλο διαβατήριο. Οι σπουδές μου δεν είναι αρκετές, η δημιουργικότητα και το ταλέντο από μόνο του δεν φτάνει, we live in America…! Για αυτό σας λέω, πρέπει να επενδύσετε πάνω μου και σίγουρα θα κερδίσετε. Έχω όλα τα κριτήρια κέρδους και θα είμαι αδίστακτη, απλά μου λείπει ένα πρώτο κεφάλαιο για την «βιτρίνα», την προσωπική επικοινωνιακή μου καμπάνια…

Της είπα ότι θα το σκεφτώ και θα της απαντήσω, ότι θα το συζητήσω με τον προϊστάμενο, ήξερα βέβαια ότι δεν θα το έκανα, τον είχα στο μυαλό μου να ρωτάει –μήπως είναι η γκόμενά σου και καίγεσαι τόσο; Έπρεπε να προετοιμαστώ πριν μιλήσω στον προϊστάμενο. Το σκέφτηκα για δυο μέρες, μέρα και νύχτα, η συμβουλή της ήταν πολύ δελεαστική και πρωτότυπη, τις τράπεζες άλλωστε λίγο τις νοιάζουν οι λεπτομέρειες όταν υπάρχει κέρδος. Υπήρχε κάτι μεγάλο εδώ, μια μεγάλη ανεκμετάλλευτη αγορά. Το καλοσκέφτηκα και ετοίμασα σε ένα Powerpoint όλα τα βασικά στοιχεία για μια παρουσίαση, ήμουν έτοιμος να πλασάρω ένα καινούριο τραπεζικό προϊόν, ένα δάνειο με εύληπτο και έξυπνο όνομα… Αυτό που θα αύξανε τα κέρδη της τράπεζας και ίσως με έκανε διευθυντή ή executive στέλεχος… Το είχα αποφασίσει, ήταν όλα ταιριασμένα στην εντέλεια. Η παρουσίαση στον προϊστάμενο πήγε τέλεια, παρουσίασα ακόμη στην γενική επιτροπή τραπεζικής πολιτικής που δέχθηκαν να δοκιμάσουν την ιδέα μου. Το αμέσως επόμενο πρωί της τηλεφώνησα:

-Καλημέρα σας, το Βυζοδάνειό σας έχει εγκριθεί…

two-oranges

 

Advertisements