Φλερτάροντας στον πλανήτη DOR

Έφτασαν οι Φοροελπίδες μέρες πριν την γιορτή των Νονελγέννων και έβγαλε έναν γλυκό πράσινο ήλιο μετά από μήνες παγωνιά και σκοτάδι. Η εποχή του ασπρόμαυρου σέλας είχε περάσει και ο πράσινος ήλιος ανέτειλε ξανά και έλουζε γενναιόδωρα την οικουμένη με χρώματα. Η πρώτη μέρα από την τριμηνία των μηνών των χρωμάτων είχε επιτέλους έρθει.

Έτσι γίνονταν στον Δώρ, για 7 μήνες το μονόχρωμο και μονοφασματικό φως από το ασπρόμαυρο σέλας φώτιζε τα πάντα σε αποχρώσεις του γκρι… Και βέβαια αυτό είχε άμεση επίδραση στους Δωριανούς. Επηρέαζε την διάθεση και την ψυχολογία τους, την συμπεριφορά και τις συναισθηματικές τους σχέσεις. Γίνονταν μονόχνοτοι, ανυπόφοροι, αγέλαστοι και μελαγχολικοί. Η μουσική τους ήταν πάντα θλιμμένη και νοσταλγική. Κλείνονταν στον εαυτό τους, έτρωγαν αμίλητοι, κοιμόντουσαν, ξυπνούσαν, πήγαιναν στην δουλειά τους, γύριζαν. Η επίδραση του σέλας έφτανε βαθιά και μέχρι τον βιολογικό παράγοντα. Ποτέ δεν άκουγες γέλιο, ούτε και κλάμα. Οι ναυτικοί αυτή την περίοδο σάλπαραν στους 3 μεγάλους μωβ ωκεανούς για μακρινά ταξίδια, τα εργοστάσια δούλευαν αδιαλείπτως και η ζωή κυλούσε απόλυτα οργανωμένη και απαράλλακτη μέχρι δακρύων. Παράγονταν τεράστιες ποσότητες προϊόντων τα οποία απρόθυμα οι Δωριανοί προμηθεύονταν για τον εαυτό τους, ενώ ακόμη και οι τροφές έχαναν την γεύση τους. Ήταν πολύ δύσκολο σε κάποιον εξωδωριανό να μπορέσει να φανταστεί τους Δωριανούς αλλιώς -ότι δεν είναι εντελώς σαν ρομπότ αλλά έχουν και συναισθήματα- αν δεν τους ζούσε στην ετήσια μεταμόρφωσή τους…

Οι πολίτες μετά το μεσημεράκι βγήκαν από τα κτίρια για να χαρούν τον ήλιο και να προσπαθήσουν να ξαναχαμογελάσουν. Τόσους μήνες ανέκφραστοι και αγέλαστοι, τα πρώτα χαμόγελα έβγαιναν ψιθυριστά και μουδιασμένα, όμως μετά από λίγο πλήθαιναν και γίνονταν πηγαία και αυθόρμητα. Τότε αντίκριζαν ξανά με χρώμα και χαμογελαστά τα αγαπημένα τους πρόσωπα, γεγονός που έκανε αρκετούς να  γεμίζουν με δάκρυα χαράς. Τα συναισθήματα βλάσταιναν ξανά στα σώματα και κατά την διάρκεια της μέρας στον καθένα συνέβαινε η επιφοίτηση  από το Άγιο Πνεύμα του Κεφιού και του Θαυματουργού Χιούμορ. Η παράδοση λέει ότι την ημέρα αυτή εφευρίσκονταν τα πιο έξυπνα και διασκεδαστικά ανέκδοτα. (Το έτος στον Δώρ είχε 10 μήνες).

Free Wallpapers

Από σήμερα οι ώρες εργασίας μειώνονταν σε δύο την ημέρα, μια νίκη του αιματηρού Αγώνα πριν τρεις αιώνες υπό την ηγεσία της μεγάλης Νόνελ Νιζτ. Ο παγκόσμιος αγώνας αυτός είχε κρατήσει 30 συνεχόμενα έτη, με αμέτρητους νεκρούς -σχεδόν τα τρία τέταρτα του πληθυσμού του πλανήτη-  και είχε βάψει τους ωκεανούς με το σημερινό  βαθύ μωβ χρώμα του αίματος των κατοίκων του Δώρ. Παραδόξως κανείς δεν θλίβονταν σήμερα για αυτό αλλά αντίθετα όλοι ήταν περήφανοι για τις θυσίες των προγόνων τους και ευλαβικά ευγνώμονες. Η μεγαλοφυής Νόνελ, άλλοτε στρατηγός σε βίαιες πολεμικές συγκρούσεις και άλλοτε άοπλη φιλειρηνίστρια, άλλοτε ατσάλινος ηγέτιδα και άλλοτε αξεπέραστο παράδειγμα αυτοθυσίας, ανθρωπιάς και συμπόνιας, είχε οδηγήσει τους Δωριανούς σε μια επιτυχημένη επανάσταση διεξάγοντας συνάμα τον μεγάλο αγώνα εξαλείφοντας ιδιοφυώς το κοινωνικό Δωριανό μίσος. Με απαράμιλλη σοφία είχε διδάξει την αλληλεγγύη και έναν νέο τρόπο ζωής κατά όλη την διάρκεια του έτους. Κατά τους μήνες του σέλας, όπου και οι Δωριανοί έχαναν τα συναισθήματά τους, ακολουθούνταν πιστά οι θεσμοί που η ίδια μεγαλοφυώς είχε νομοθετήσει, έτσι που κανείς Δωριανός δεν ζούσε εις βάρος κάποιου άλλου όπως γίνονταν παλιότερα στο Αρεμικανικό σύστημα παραγωγής.

Τι όμορφο θέαμα όμως! Παντού βλέπεις τον κόσμο να χαμογελά με τα πράσινα δόντια του και τα πορτοκαλί του μάτια. Οι τρεις μήνες των χρωμάτων λέγονταν και μήνες του έρωτα γιατί τότε οι περισσότεροι ερωτεύονταν και η ζωή κυλούσε ανέμελη και ευτυχισμένη κατά την ρήση της Νόνελ «αφήστε τον έρωτα να κυλήσει και κανείς δε χρειάζεται να σας κυβερνήσει». Στις γιορτές των Νονελγέννων γίνονταν και τα μεγαλύτερα γλέντια, πάρτυ, φεστιβάλ και συναυλίες. το πιο εύθυμο και αστείο θέαμα ήταν να βλέπεις ακόμη και τους πιο ηλικιωμένους αξιοσέβαστους, αυστηρούς και αγέλαστους πολίτες να γελούν, να πίνουν και να χορεύουν.

Είχα βγει και εγώ μια βόλτα στην παραλία. Απολάμβανα ένα απαλό ζεστό αεράκι αλλά κυρίως το φως και την ζέστη του πράσινου ήλιου και έλπιζα να πάρω λίγο γαλάζιο χρωματάκι που είναι πάντα γοητευτικό και της μόδας. Ήταν εκεί που συνάντησα την Νόρα. Ήταν μια κοπέλα που είχα γνωρίσει από την εργασία μου. Χαμογελάσαμε και οι δύο αυθόρμητα. Είχε ένα πανέμορφο χαμόγελο. Ποτέ δεν είχα παρατηρήσει πόσο όμορφη και θηλυκή ήταν. Αν και στην φετινή τριμηνία ήθελα να ξεσαλώσω και να του «δώσω να καταλάβει» που λένε, πράγμα που καθόλου δεν θα μου εξασφάλιζε η συντροφιά της Νόρα, που φαινόταν ιδιαίτερα συγκρατημένη και σεμνότυφη, της ζήτησα ραντεβού…

Αργότερα βέβαια, θα ένιωθα βαθιά ότι ήταν ένα τραγικό μου λάθος…

Ο καιρός πέρασε, όπως πάντα γρήγορα, και οι τρεις μήνες τελειώνουν την άλλη βδομάδα και σήμερα είναι η γιορτή των Παθών της Νόνελ και η επέτειος του μεγάλου θανάτου της. Η Νόνελ τερμάτισε την ζωή της στα βαθιά γεράματα, όταν ένιωσε ότι ο ρόλος της είχε πλέον τελειώσει, ως μια συμβολική πράξη τιμής για τους νεκρούς του μεγάλου Αγώνα, μετά από μια μεγάλη γιορτή και αποχαιρέτησε τους αγαπημένους της Δωριανούς, γεμάτη αγάπη και σοφία, με το τελευταίο λόγο της, τον πιο συγκινητικό αποχαιρετιστήριο λόγο της Νόνελ (όπως διδάσκεται και σήμερα στην τελευταία τάξη, στα σχολεία). Έστεκα στο δωμάτιο μόνος, θλιμμένος και κενός, καθώς είχα ξοδέψει όλο τον πολύτιμο χρόνο μου στο να πολιορκώ την όμορφη Νόρα, μια κοπέλα που αποδείχτηκε με προφανή προβλήματα με τον εαυτό της, μπλοκαρισμένη σεξουαλικά και ανίκανη να ερωτευτεί όπως έδειξαν όλα τα γεγονότα. πόσο κρίμα… Είχαμε κάνει μόλις δυο φορές έρωτα με την Νόρα όλη την τριμηνία, και ήταν και χάλια, και τώρα ένιωθα μετανοιωμένος και ανόητος για τις επιλογές μου. Κι όμως η Νόρα είχε μια ομορφιά και μια θηλυκότητα σαγηνευτική στα μάτια μου, κρίμα που δεν ένιωθε ποθητή και είχε χίλια δυο κόμπλεξ και κολλήματα και ποτέ δε χαλάρωνε παρά τις προσπάθειές μου να την προσεγγίσω και να την κάνω να αισθανθεί άνετα· προσπάθειες που είχα αποκαρδιωμένος εγκαταλείψει από την προηγούμενη βδομάδα που μου είχε πει ότι θέλει χρόνο να σκεφτεί… Από τότε είχαμε και να μιλήσουμε, ίσως και αυτή να ένιωθε κάπως την βαθιά μου απογοήτευση ή ακόμη και ντροπή που δεν προχωρήσαμε…

Το βράδυ ήταν η γιορτή ανταλλαγής δώρων από τους αγαπημένους. Κατά την παράδοση όλοι έλλειπαν από τα σπίτια τους το απόγευμα, και έμπαιναν στα σπίτια των αγαπημένων τους –όλα τα σπίτια ήταν ξεκλείδωτα στον Δωρ- για να αφήσουν κρυφά το δώρο τους κάτω από το γιορτινό Νονελιανό δέντρο. Ήταν τα δώρα της Ανάμνησης της Χαράς που θα συνόδευαν τους αγαπημένους στους 7 μήνες του ασπρόμαυρου σέλας για να θυμίζουν ότι κάποια στιγμή τα χρώματα θα ξαναγυρίσουν. Για αυτό και έπρεπε να έχουν μεγάλο συμβολικό περιεχόμενο και να αναφέρονται στην περίοδο της φετινής τριμηνίας. Το βράδυ οι φίλοι και οι αγαπημένοι ξαναβρίσκονταν σε μια μικρή γιορτή και μετά συνήθως έβγαιναν για χορό και ξεφάντωμα. Τα γλέντια της Ανάμνησης του Κεφιού ήταν τα πιο ελεύθερα σε ήθη καθώς ήταν και η τελευταία ευκαιρία για ξεσάλωμα.

Κατά το βραδάκι ήρθα στο σπίτι και εγώ, βρήκα ένα μεγάλο δώρο και δυο τρια μικρά, προφανώς από τους γονείς και το μεγάλο αδερφό μου που ζούσαν σε άλλες πόλεις. κάτι μου έλεγε ότι το βράδυ θα κυλούσε κάπως έτσι:, θα δειπνούσα ελαφριά και μετά από μια σύντομη πρόποση με τους συγκατοίκους στην πολύ-πολυκατοικία θα γυρνούσα σπίτι και θα έμπαινα να διαβάσω λίγη ποίηση στο ιστιοδιάστημα, να γράψω λίγες λογοτεχνικές ευχές σε φίλους, θα αρνιόμουν ευγενικά προσκλήσεις φίλων σε έξοδο σε πάρτυ και συναυλίες προφασιζόμενος μια αδιαθεσία και θα κοιμόμουν νωρίς… μιζέρια…

Όταν όμως γύρισα στο διαμέρισμά μου το πολυφωνικό σύστημά μου έπαιζε ένα αγαπημένο μου τραγούδι· περίεργο, δε θυμάμαι καθόλου να έχω αφήσει ανοικτή μουσική… άντε ας ανοίξω τα δώρα να τελειώνουμε… καθώς πλησιάζω απρόθυμα το Νονελιανό δέντρο για να ανοίξω τα δώρα μου -λες και πρόκειται για μια άχαρη αγγαρεία- ακούω ένα μικρό φτάρνισμα και την επόμενη στιγμή δεν περιγράφεται η έκπληξη μου:

Η Νόρα πετάγεται από το μεγάλο κουτί δώρου χαμογελώντας. Φοράει μόνο δυο γιορταστικά αυτιά Αυτονόσαυρου και δυο Νονελιανές γούνινες μπότες ενώ το κορμί της με το γαλάζιο πανέμορφο δέρμα της είναι γυμνό…

– ΈΚΠΛΗΞΗ! ΈΠΛΗΞΗ!

– Ω ώστε εσύ είσαι το δώρο μου για φέτος; της λέω γελώντας

– ΝΑΙ ΝΑΙ ΕΓΩ, ΕΙΜΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ!

Έχει ένα μικρό τατουάζ στην βουβωνική χώρα, δύο μικρά γνωστά σύμβολα· το ένα συμβολίζει το πάθος και τον ερωτικό παροξυσμό που είναι πρόθυμη να παραδοθεί με τον εραστή της και το άλλο είναι η προσφορά της ισόβιας δέσμευσης της για γάμο, οικογένεια και παιδιά…

Είναι πραγματικά τόσο σέξι, λάμπει ολόκληρη, φαντάζει η πιο ποθητή θεά, εξωπραγματικά θηλυκή, θελκτική και έχει το πιο πρόστυχο βλέμμα που έχω ποτέ αντικρίσει… μου κλείνει το μάτι και μου κάνει ένα νεύμα που υπόσχεται πολλά, που φωνάζει για άγρια μαραθώνια νύχτα πάθους…

Δεν είναι να απορεί κανείς λοιπόν, που έτσι που την έβλεπα και μέσα στην τρελή διέγερσή μου και το πάθος δεν μπόρεσα να διακρίνω καθαρά το δεύτερο σύμβολο στο ταττού της…

Όχι ειλικρινά τώρα, αλήθεια το λέω, πραγματικά…

Advertisements