Κρυσταλλία

Προχθές τον είδα, με κοίταξε με ένα αδιάφορο βλέμμα, το καθίκι, λες και δεν ευθύνεται καθόλου για την κατάστασή μου. Μα πως μπορεί να είναι τόσο μα τόσο αχρείος. Ήταν σε ένα πάρτι από αυτά της αδελφότητάς μας που τον πέτυχα, χόρευε σεξουλιάρικα με μια κοκκινομάλλα που φαινόταν να την έχει γοητεύσει συθέμελα, σίγουρα θα πίστευε ότι έχει βρει το σούπερ κελεπούρι γκόμενο. Που να ήξερε βέβαια… Το κάθαρμα, ο παλιο-υποκριτής, εκμεταλλεύεται την εμφάνιση του γοητευτικού αρρενωπού τριαντάρη και γοητεύει το κάθε βούρλο που έχει απογοητευτεί και χάσει την πίστη του στους άνδρες… Σαν να το μυρίζεται, δεν ξέρω πως το κάνει, είναι πάντως μεγάλο ταλέντο σε αυτό… Είναι άφταστος ψυχολόγος γυναικών, έτσι βάζει στις καρδιές τους να πιστεύουν ότι χτύπησαν το απόλυτο λαχείο… Α ρε κοκκινομάλλα λίγες οι ώρες σου αλλά που να το ήξερες… Θα έπρεπε να την προειδοποιήσω να φύγει μακριά του ίσως αλλά μάλλον άδικος ο κόπος, σιγά να μην με άκουγε, θα με κατάτασσε σίγουρα ως την «σαλεμένη» πρώην του, που απλά δεν μπορεί να ξεκολλήσει…

Δεν ξέρω πως βρήκα την ψυχραιμία μου και την ασύγκριτη ψεύτικη αδιαφορία, αλλά το επόμενο πράγμα που έκανα ήταν να παραγγείλω ένα παγωμένο σφηνάκι, να το καρφώσω στον ουρανίσκο μου και να εισβάλω στην πίστα χορεύοντας φυσικά αφύσικα άνετη. Το να χορεύεις ενώ κατά βάθος θέλεις να κλάψεις, να εκραγείς και να τα σπάσεις όλα, είναι μια περίεργη αίσθηση αλλά έχει και κάτι το διεγερτικό, είναι σαν τον ισορροπιστή πάνω σε σύρμα σε μεγάλο ύψος που αναμετριέται με το χάος και παίζει με το ενδεχόμενο μιας μοιραίας θανάσιμης πτώσης…

Οι αλλαγές που έπρεπε να κάνω στην ζωή μου μετά το μοιραίο ραντεβού μαζί του ήταν κατακλυσμιαία τεράστιες, ολέθριες και μη ανατρέψιμες. Τίποτε στην ζωή μου δεν με είχε προετοιμάσει για να αναλάβω μια τέτοια μεταβολή. Ήμουν μια συνεσταλμένη ήσυχη, ίσως και λίγο βαρετή, λογίστρια. Σηκωνόμουν, έτρωγα, κοιμόμουν σύμφωνα με το ίδιο απαράλλακτο πρόγραμμα, σαν στρατιώτης, πειθαρχημένη μέχρι δακρύων. Ζούσα χωρίς γκόμενο και από παρέες είχα τρεις κολλητές και 124 γνωστούς στο facebook…. Θυμάμαι εκείνη την Παρασκευή σκόπευα να μη βγω και είχα βάλει μια ταινία, μια κωμωδία που με εύθυμο τρόπο μετέδιδε το νόημα ότι η ζωή είναι μικρή και γεμάτη δυνατότητες και ότι πρέπει να την χαιρόμαστε και να την διασκεδάζουμε, να την ζούμε βαθιά. Στο τέλος ένιωθα ένα  «εσύ τι κάνεις; ζεις ή έχεις πεθάνει και δεν στο έχουν πει;» και έτσι σε μια τέτοια σπανιότατη κρίση παρορμητικότητας, ντύθηκα και πήγα στο κλαμπ…  Εκεί τον γνώρισα, πάνε δέκα χρόνια τώρα… ήταν μεθυστικό για εμένα που πάντα έπρεπε να τα έχω υπό από τον έλεγχό μου να κάνω τη μικρή μου υπέρβαση, να φιλιέμαι και να φασώνομαι με έναν ξένο στο κλαμπ… και το ίδιο βράδυ έγινε…

Στην αρχή τα είχα εντελώς χαμένα. Θυμάμαι αυτό το συναίσθημα την επόμενη μέρα που είχα ξυπνήσει. Την φρίκη, τις αισθήσεις μου που ήταν διαφορετικές, τον ολοκαίνουριο κόσμο μου. Ευτυχώς ο μπάρμαν στο εκκεντρικό κλαμπ, που ήταν ένας από αυτούς, με βρήκε, με λυπήθηκε και με βοήθησε. Αν δεν ήταν αυτός δύσκολα να μπορούσα να προσαρμοστώ, αυτός μου είχε συμβουλέψει ότι όσο και αν πεινάω δεν είναι σωστό να φάω τις φίλες μου, κάτι που δεν άκουσα βέβαια, και λίγες τύψεις έχω, γιατί στην τελική ήταν και λίγο μαλακισμένες και μου την σπάγανε… Τώρα προτιμώ περισσότερο τα κουνέλια αλλά στην αρχή ήταν διαφορετικά…

Αλλιώς την περίμενα την ζωή και αλλιώς μου ήρθε… Εδώ και δέκα χρόνια είμαι 28 χρονών, και θα παραμείνω εκεί, τα 28 είναι ωραία ηλικία να σταματήσεις εδώ που τα λέμε, δεν έχω παράπονο πάνω σε αυτό το θέμα. Το όνομά μου είναι Κρυσταλλία και παλιά ομολογώ ότι πήγαινα που και που στην εκκλησία. Το να είσαι βαμπίρ και να έχεις χριστιανικό όνομα είναι σαν κακόγουστο αστείο της μοίρας. Βέβαια δεν είναι και ότι με λένε και Μαρία, Παναγιώτα ή Δέσποινα, αυτά ομολογώ θα ήταν χειρότερα, αν και γιορτάζω και εγώ δεκαπενταύγουστο όπως και η υπόλοιπη μισή Ελλάδα. Στην αρχή ήθελα να το αλλάξω πριν αρχίσουν όλοι να με φωνάζουν διασκεδάζοντας Κρυστάλλω ή Στάλλω, έλεγα από Κρυσταλλία να πάει Κρυσταλίλα, Λίλα, σύντομο, νεανικό και δροσερό που το προτιμώ από το Κρίστι που είναι κάπως αμερικανιά…

Πίστευα ότι τα έχω βρει με τον εαυτό μου, ότι έχω δουλέψει τις προσωπικές μου αντιφάσεις και ότι ζω μια ζωή σχετικά ικανοποιητική, μέχρι την στιγμή που τον ξαναείδα. Θυμήθηκα πως ένιωσα τότε πριν από δέκα χρόνια. Είχα πλάσει στο μυαλό μου ότι με δάγκωσε όχι επειδή πεινούσε αλλά επειδή με είχε επιλέξει ως σύντροφό του για πάντα… για πάντα, γιατί τα βαμπίρ ξέρετε ζουν πολλά χρόνια… πόσο βλήμα ήμουν… Είχα παρασυρθεί… ήταν και της μόδας οι ρομαντικοί έρωτες με βαμπίρ τότε… (…)

vampire girl1

Σε λίγο είδα τον Διονύση, το γοητευτικό γκαρσόνι στο κλαμπ, είχε τελειώσει την βάρδια του μόλις, λαϊκό παιδί, το είχαμε κάνει αρκετές φορές, αυτός ποθούσε με όλη του την καρδιά σχέση αλλά εγώ δεδομένης της κατάστασής μου κρατούσα απόσταση, καταλαβαίνετε… Φαινόταν τόσο ώριμος, τόσο συγκινητικά τρυφερός και καλός… με σέβονταν, με εκτιμούσε τόσο… βαρέθηκα πια να είμαι τόσο φρικιό, να πηγαίνω με όποιον να ναι… μαζί του θα έμενα και για πάντα αν δεν… αν δεν;… το σκέφτηκα για λίγο, πως θα μπορούσα να του το κάνω αυτό; εντελώς σημαδιακά η μοίρα θέλησε οι στίχοι του τραγουδιού να με γυρίσουν δέκα χρόνια πριν, τότε που εγώ ήμουν το αθώο θύμα της έλξης, το ίδιο σενάριο ξανά αλλά τώρα εγώ από την άλλη πλευρά… «I just died in your arms tonight, It must’ve been some kind of kiss, I should’ve walked away…» μπορεί κανείς να διατηρήσει σχέση στην αιωνιότητα; Ε λοιπόν ας είμαστε θετικοί… και με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό ένιωσα το ζεστό ιδρώτα και αίμα του στο στόμα μου…

Μπλιάξ σκορδαλιά…

Advertisements