μητέρα

Και τότε σκέφτηκε κάτι τρελό! Την Ιερή της Σκασίλα! Να μην σκεφτεί για τις ανάγκες των άλλων, να σκεφτεί μόνο τον εαυτό της. Να τους γράψει, να πάψει απλά να ανησυχεί όλη την ώρα. Να πάψει να σκέφτεται πως θα φροντίσει καλύτερα τον άνδρα της, πως θα προβλέψει και θα ικανοποιήσει και τη παραμικρή ανάγκη από τα μυξιάρικά της. Πως θα τους έχει όλους ευχαριστημένους, χορτάτους, ντυμένους, χαρούμενους. Ο εαυτός την την τρόμαζε με αυτές τις νέες απρόσμενες σκέψεις, αλλά και την γοήτευε ταυτόχρονα με μια άγρια γοητεία. Μα τι είδους μάνα θα ήταν; Κάτι τέτοιο απλά δεν την ένοιαζε, δεν την τρομοκρατούσε η απείθεια σε όλα τα πρέπει που την κινητοποιούσαν ως τώρα, όπως συνέβαινε τόσα χρόνια που ήταν μητέρα. Ήταν απευαισθητοποιημένη σε τέτοιες σκέψεις καθήκοντος. Ήταν σαν το λογισμικό που έχει προεγκατεστημένο κάθε μητέρα στον κόσμο ξαφνικά να κράσαρε στον συνειδησιακό υπολογιστή της ελεύθερης βούλησής της. Δεν ήταν υπηρέτρια κανενός πια. Ελευθερία! στρίγγλισε μια εσωτερική φωνή μέσα της. Την ίδια στιγμή ένα κρακ ακούστηκε στην κοντινή βουνοκορφή και ένας βράχος 68 κιλών κύλησε προς την πεδιάδα. Λίγοι αντιλήφθηκαν την μικρή δόνηση και ακόμη λιγότεροι άκουσαν τον κρότο. Ήταν μόνο η αρχή.

Το σύμπαν βασίζεται σε κάποιες ευαίσθητες ισορροπίες. Η ζωή στον πλανήτη, που έκανε εκατομμύρια χρόνια για να φτάσει στην σημερινή της ανώτερη στιγμή οικοσυστημικής συνθετότητας, βασίζεται σε κάποιους κανόνες και νόμους. Η εξελικτική πορεία από τους μονοκύτταρους οργανισμούς ως τα ανώτερα θηλαστικά και τον άνθρωπο έγινε με μικρά βήματα ανά διαστήματα ακόμη και εκατοντάδων χιλιάδων ετών, με δοκιμές μεταλλάξεων των ειδών και φυσικά με την διαδικασία της φυσικής επιλογής. Και ένας από τους πιο σημαντικότερους ιερούς κανόνες που συντρόφευε διαρκώς αυτή την μοναδική πορεία εξέλιξης ήταν και αυτός: Η μάνα φροντίζει πάντα τα μικρά της. Η μάνα είναι από την φύση της γενετικά προγραμματισμένη να φροντίζει τα μικρά της και τα κάνει ικανά να επιβιώσουν από μόνα τους, να ακμάσουν και με την σειρά τους να αναπαραχθούν.

Ήταν τώρα 7:23 π.μ. και η Κάτια, η Ελένη και ο Νίκος, 12, 16 και 22 χρονών, τα παιδιά της Δωροθέας είχαν ξυπνήσει -παραδόξως από μόνα τους- και κατέβαιναν για πρωινό. Την ίδια στιγμή και ο πατέρας τους, ο Παναγιώτης, είχε μόλις ντυθεί και βρίσκονταν στην κουζίνα για το σύντομο πρωινό του και τον καφέ που θα του είχε ετοιμάσει η γυναικούλα του. Μόνο που κάτι ήταν διαφορετικό σήμερα. Όλα τα μέλη της οικογένειας είχαν προαισθανθεί αυτή την περίεργη ενέργεια που είχε εκείνο το πρωινό το σπίτι. Μπαίνοντας στην κουζίνα είδαν ότι δεν βρίσκονταν τίποτε από το σύνηθες πρωινό γεύμα στο τραπέζι, μόνο η Δωροθέα που καταβρόχθιζε ένα προφιτερόλ αναλογιζόμενη τόσες φορές που στερήθηκε κάτι για να το δώσει στα παιδιά της, όπως το τελευταίο κομμάτι πίτσας, την καρδιά από το καρπούζι και τόσα άλλα. Καλό κορόιδο ήταν, σκεφτόταν τώρα…

– Μητέρα που είναι το κακάο μου; Ήταν η αφελής, για την κατάσταση, ερώτηση της Κάτιας

Δεν έχει, το σούπερ μάρκετ είναι στην γωνία, αν θες τράβα αγόρασε

Μια νεκρική σιγή ήχησε στην κουζίνα. Όλοι κοιτάχτηκαν μουδιασμένοι. Ένας κρότος ακούστηκε και το δοκάρι πάνω από το σαλόνι άρχισε να ρηγματώνει και να ραγίζει.

– Αγάπη μου είσαι καλά; ήταν η διπλωματική διερευνητική ερώτηση του Παναγιώτη

– Πιο καλά από ποτέ! σήμερα δεν θα μαγειρέψω, φροντίστε μόνοι σας, φάτε ότι γουστάρετε, δε με νοιάζει

Ένας μικρός σεισμός ξεκίνησε εκείνη την στιγμή με ένα υπόκωφο βουητό και όλο και μεγάλωνε, το σπίτι σείστηκε, από όλη την γειτονιά φωνές αγωνίας ακούστηκαν. Η ανταρσία της Δωροθέας άλλαζε το ενεργειακό πεδίο της φυσικής ισορροπίας και προκαλούσε ρωγμές… Το wifi έκλεισε απότομα. Ο Νίκος ήταν ο πρώτος που το αντιλήφθηκε καθώς εκείνη την στιγμή επιχειρούσε να κάνει ένα like. Πήγε να ανοίξει τα δεδομένα αλλά και το σήμα είχε χαθεί. Μα τι συνέβαινε;…

Η Δωροθέα άνοιξε το ψυγείο αμίλητη και έβγαλε ένα δροσερό μπουκάλι μπύρα. Το άνοιξε με τα δόντια της, έφτυσε μακριά το καπάκι και ήπιε τέσσερις μεγάλες ρουφηξιές. Έβγαλε ένα αναστεναγμό απόλαυσης και ένα δυνατό ρέψιμο. Τότε ένας σεισμός ξανάρχισε να κουνάει τα πάντα. Ένα αεροπλάνο που περνούσε πάνω από την πόλη και σε λίγο και όλα τα υπόλοιπα που πετούσαν στο βόρειο ημισφαίριο της γης έχασαν όλες τις ενδείξεις πλοήγησης από τα όργανά τους. Το μαγνητικό πεδίο της γης είχε αναστραφεί… Οι δορυφόροι χάλασαν και σταμάτησαν να μεταδίδουν, όλα τα gps ήταν πλέον άχρηστα…

Η Δωροθέα έστεκε εκεί, χωρίς καμία ανησυχία, ατάραχη κατανάλωνε την μπιρίτσα της, δεν την ένοιαζε τίποτε, δεν είχε καμία σκέψη για μελήματα της ημέρας, δεν είχε κανέναν προγραμματισμό για φροντίδες, δεν ενδιαφερόταν για κανέναν. Ήταν η Σκασίλα η ίδια, δεν ήταν σκλάβα κανενός, η απόλυτη Ιεροσυλία για κάποια που είναι μητέρα! Δεν ξέρουμε με ποιον τρόπο αλλά ένα πυροσβεστικό, ένα ασθενοφόρο με έναν ψυχίατρο και δύο περιπολικά της αστυνομίας είχαν μόλις σταθμεύσει μπροστά από το σπίτι. Το σύστημα, το μάτριξ της ύπαρξής μας όλης είχε μυριστεί την ανωμαλία… Η αστυνομία χτύπησε πρώτη το κουδούνι. Η οικογένεια κοιτάχτηκε τρομαγμένη.

– Αφήστε θα ανοίξω εγώ ή μάλλον βγαίνω καλύτερα στο μπαλκόνι, είπε η Δωροθέα

– Καλημέρα κυρία μου, αισθάνεστε καλά; είστε καλά; ανησυχείτε για τους άλλους;

– Όχι είμαι σκασίλα μου όλα! ΣΚΑΣΙΛΑ ΜΟΥ ΟΛΑΑΑΑ…

φώναξε η Δωροθέα με φωνή απίθανης έντασης ντεσιμπέλ, ενώ από την αναπνοή της ένας πανίσχυρος άνεμος δημιουργήθηκε και ένας ανεμοστρόβιλος που ξεσήκωσε τα περιπολικά και όλα τα αμάξια και όλο δυνάμωνε, σε λίγο άρχισε να ξεριζώνει τις οικοδομές και τα οικοδομικά τετράγωνα να κάνει σκόνη και να διαλύει τα πάντα, παλιρροϊκά κύματα και πανύψηλα τσουνάμι άρχισαν να δημιουργούνται σε όλο τον κόσμο, σεισμοί και ηφαίστεια να εκρήγνυνται, φωτιές άρχισαν να πέφτουν από τον ουρανό, είχε έρθει λοιπόν το τέλος του κόσμου; Μια σφαίρα μπλε ηλεκτρικής ενέργειας άρχισε να κυκλώνει την Δωροθέα, μια σφαίρα που διογκώνονταν κάθε δευτερόλεπτο μια ενεργειακή εκκένωση μιας υπερδύναμης υπερήρωα που ούτε τα πιο προηγμένα γραφικά υπολογιστή σε ταινία x-men δεν θα μπορούσαν να φανταστούν και να δημιουργήσουν. Η καταστροφή θα ήταν ολοκληρωτική και αναπόφευκτη… τίποτε δεν θα σταματούσε αυτή την ενέργεια που θα εκλύονταν, ίδια βόμβα από σύντηξη υδρογόνου, ίδια χιλιάδες ατομικές βόμβες… Ίσως η ζωή, μετά από αυτή την μαζική εξαφάνιση, να αναβλάστανε στον ταλαίπωρο αυτό πλανήτη μετά από αρκετά εκατομμύρια χρόνια, ποιος ξέρει…

– Αγάπη μου;

– Τι θες;

– Σου έφτιαξα ένα φραπεδάκι, πιες το να χαλαρώσεις με την ησυχία σου, εμείς θα φροντίσουμε τα πάντα…

Ο Παναγιώτης πλησίαζε την Δωροθέα με όλη την δύναμή που είχε καθώς φυσούσε ανάποδος άνεμος. Ο αφρός του φραπέ άρχισε να πετάγεται στα γυαλιά του, όμως αυτός επέμενε, κράτησε το καλαμάκι και το έβαλε στα χείλη της γυναίκας του…

– Έλα ρούφα μια…

– Είναι πολύ αργά πια…

– Όχι πιες, έλα… σου έφτιαξα ένα καφεδάκι μόνο για εσένα, σου έβαλα και γάλα…

Η Δωροθέα ρούφηξε μια γουλιά, ο άνεμος κόπασε, το ενεργειακό πεδίο έσβησε, δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά της καθώς έπινε το καφεδάκι…

XMEN3

Πολλές μητέρες νιώθουν ότι αν δεν φροντίσουν τους άλλους, αν δεν εκπληρώσουν την ιερή φυσική αποστολή τους να ανησυχούν διαρκώς, να νοιάζονται και να υπολογίζουν για όλες τις δουλειές και όλα τα μελήματα που έχουν να γίνουν, τίποτε δεν θα γίνεται, ή μάλλον κάτι κακό θα συμβεί, ίσως κάτι τραγικό, ίσως και όλο το σύμπαν να καταρρεύσει… Κορίτσια σε όλες εσάς που νιώθετε έτσι, έχουμε να πούμε ότι έτσι είναι, το σύμπαν θα καταρρεύσει δυστυχώς, δείτε το παράδειγμα της κυριολεκτικής και όχι αλληγορικής μας αφήγησης. Λοιπόν νιώστε υποχρέωση να ανησυχείτε όλη την ώρα για όλα και όλες τις στιγμές ανεξαιρέτως και όλα μπορεί και να πάνε καλά, δεν μπορείτε να το ελέγξετε αυτό αλλά μπορείτε να ανησυχείτε…

Καλή συνέχεια…

Advertisements