έχω ένα μυστικό

…δεν είχε περάσει αρκετός καιρός και οι γονείς μου κάτι είχαν αρχίσει να υποψιάζονται, παρόλο που από την πρώτη στιγμή ήμουν πολύ προσεκτικός και φρόντιζα να κρύψω την κάθε λεπτομέρεια που θα μπορούσε να με προδώσει…

Ήταν πολύς ο καιρός που ο πατέρας είχε πέσει ψυχολογικά και ας το έκρυβε από όλους μας, εμείς οι δικοί του τον καταλαβαίναμε. Μέχρι και το περπάτημά του ήταν πιο κουρασμένο και βαρύ, και πάλι ήταν στιγμές που το βλέμμα του κολλούσε στο κενό και στέκονταν αφηρημένος για κάμποση ώρα σα να βρίσκεται αλλού. Άνεργος στα 48 του, δυόμιση χρόνια τώρα, τίποτε δεν τον είχε προετοιμάσει για μια τέτοια ζωή στην απραξία. Η εταιρία που εργάζονταν μη μπορώντας να αντέξει στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης είχε χρεοκοπήσει και όλοι οι εργαζόμενοι είχαν χάσει σε μια νύχτα τις δουλειές τους.

Εγώ, μοναχογιός της οικογένειας, σκράπας στα μαθήματα ύστερα από πολύ κόπο είχα επιτέλους τελειώσει με το λύκειο και βεβαίωνα τους δικούς μου ότι θα έπιανα οποιαδήποτε δουλειά για να βοηθήσω οικονομικά την οικογένεια, αφού και η μητέρα δεν δούλευε. Για δυο χρόνια δούλεψα σε ότι σκατοδουλειά έβρισκα, άθλια ωράρια, άθλιες αμοιβές και πολλές φορές με άφηναν και απλήρωτο, οι περισσότεροι στην ηλικία μου τα ξέρουν…

Ήταν η επόμενη από τα 19τα γενέθλιά μου που συνέβη πρώτη φορά. Οι κολλητοί μου την μέρα των γενεθλίων μου είχαν οργανώσει ένα μικρό παρτάκι έκπληξη στο σπίτι ενός φίλου. Μου είχαν φέρει και τούρτα. Πριν σβήσω τα κεράκια, η Ρόζα, μια  συμμαθήτρια και φίλη, μου υπενθύμισε: κάνε μια μυστική ευχή από μέσα σου… Δεν αφέθηκα να ευχηθώ κάτι, ήμουν πολύ απελπισμένος και απαισιόδοξος για να ευχηθώ και να ελπίσω σε κάτι, αντί για αυτό βλασφήμησα γενικά για την έλλειψη χρημάτων που βίωνα και ένιωσα ευγνωμοσύνη για τους καλούς φίλους που έχω καθώς είναι σημαντικότερο αυτό στην ζωή από τα κωλολεφτά…

Και την επόμενη μέρα μου συνέβη! ανεξήγητα!… Μετά από δυο βδομάδες είχα παραιτηθεί από την δουλειά μου, χωρίς να το πω σε κανέναν. Έβγαινα από το σπίτι σα να πηγαίνω κανονικά σε κάποια εργασία, ενώ αντίθετα πήγαινα για καφέ, διάβαζα κόμικς, άραζα σε ίντερνετ καφέ, έβλεπα ταινίες, πήγαινα για καρτ, μπόουλινγκ, πινκ πονκ, μπιλιάρδο και άλλα τέτοια. Έπρεπε να δικαιολογήσω όμως και τα περισσότερα χρήματα που υποτίθεται ότι κέρδιζα από την εργασία μου και έδινα σε όλη την οικογένεια. Σκέφτηκα διάφορα, στην αρχή είπα ότι κέρδισα στο Στοίχημα ένα καλό ποσό όταν έπαιξα έτσι για τη φάση. Δεν μπορούσα να κερδίζω όμως όλη την ώρα στο Στοίχημα, ούτε να βρίσκω τόσο συχνά στον δρόμο χρήματα, ούτε και μπορούσα να λέω ότι πήρα αύξηση ή να ξαναχρησιμοποιώ πολλές φορές το ίδιο ψέμα χωρίς να κινώ υποψίες. Η αλήθεια όμως δεν ήταν επιλογή για εμένα. Σίγουρα όλοι θα με έπαιρναν για τρελό και θα μου πρότειναν ψυχίατρο αν τους έλεγα τι μου συνέβαινε. Παρόλο που έχω πολύ στενή σχέση με τη μητέρα μου και πάντα με ψυχολογεί και με καταλαβαίνει, μετά από πολύ κόπο είχα καταφέρει να της κρύψω την αλήθεια. Αυτό που την προβλημάτιζε περισσότερο ήταν οι διατροφικές μου παραξενιές που είχα αποκτήσει το τελευταίο διάστημα.

Το μυστικό μου ήταν τόσο παράξενο που κανείς δεν θα το φαντάζονταν άλλωστε και οι υποθέσεις των γονιών μου σχετικά με το αν έμπλεξα κάπου, με κάποια βρωμοδουλειά ή παρανομία, διαψεύδονταν από τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά μου. Όμως δεν έπαυε το μυστικό να είναι ένα πολύ βαρύ φορτίο για να το κρατάω τόσο καιρό. Παρόλο που είχα πολλά χρήματα και μπορούσα πλέον να βοηθήσω την οικογένειά μου να ζούμε μια άνετη ζωή, παρόλο που είχα αγοράσει στον εαυτό μου ένα αυτοκίνητο, παρόλο που μπορούσα να ικανοποιήσω όλες τις επιθυμίες μου, να κερνάω την φίλη μου και τους κολλητούς ή να πηγαίνω ταξίδια, η ψυχολογία μου είχε αρχίσει σταδιακά να κλονίζεται. Ζούσα μέσα στο ψέμα και κάτι τέτοιο δεν ταίριαζε της ιδιοσυγκρασίας μου και με πονούσε όλο και περισσότερο. Σταδιακά η ψυχολογία μου άρχισε να επηρεάζεται και επηρεάζει και όλα τα υπόλοιπα… Κατά συνέπεια και τα χρήματα άρχισαν να λιγοστεύουν όλο και περισσότερο, σε λίγο δεν θα είχα να δώσω τις δόσεις για το αυτοκίνητο… παράτησα τον εαυτό μου, την δίαιτα που έκανα και σιγά σιγά άρχισα να πέφτω στο πιοτό.

Η μητέρα μου με έβλεπε και ανησυχούσε χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι. Με ρωτούσε τι μου συμβαίνει, όμως δεν μπορούσα να της πω τίποτε. Ώσπου μια μέρα που γύρισα μεθυσμένος τα ξημερώματα και με περίμενε ξύπνια της αποκάλυψα το μυστικό μου…

– Τι σου συμβαίνει αγόρι μου; μου είπε με μια τρεμουλιαστή φωνή που μαρτυρούσε μια έντονη ανησυχία. Πες μου μπορείς να μου πεις οτιδήποτε, σε εμένα την μάνα σου, πες μου αγόρι μου, βγάλε το από μέσα σου.

– Δεν είναι τόσο εύκολο μητέρα, δεν θα με πιστέψεις και να θες

– Πες μου, πες μου να ξελαφρώσεις

– Μητέρα είναι καιρός που… δεν ξέρω αν μπορώ να στο πω…

– Πες μου, ότι και να είναι, μέσα στην ζωή είναι και αυτό…

Τόσο καιρό σας λέω ψέματα με τον πατέρα, σας λέω ψέματα για τα χρήματα…

– Πες μου αγόρι μου, που τα βρίσκεις;

– Δεν ξέρω πόσο απίστευτο θα σου φανεί μητέρα όμως…

– Ε πες το ντε

– Χέζω ευρώ…

(σιωπή)

– Αλήθεια μητέρα, βγάζω χρήματα απ’ τον κώλο μου

– Σε πιστεύω αγόρι μου! έβρισκα πενηντάευρα στην λεκάνη μερικές φορές, νόμιζα όμως ότι θα σου έπεφταν από το παντελόνι… τώρα όλα εξηγούνται…

– Και τώρα είναι ένας μήνας μητέρα… άρχισα να λέω αλλά σταμάτησα την φράση καθώς με πήραν τα κλάματα, που δεν χέζω παρά μόνο πεντάευρα και δεκάευρα…

– Μην στενοχωριέσαι, έχω μια ιδέα, πήγαινε για ύπνο τώρα, το μυστικό σου είναι ασφαλές με μένα…

(…)

– Θρίαμβος μαμά, θρίαμβος!

– Βοήθησε η πατζαρόπιτα δηλαδή;

– Μόνο βοήθησε;… έξι βυσσινί φρέσκα πεντακοσάευρα…

(για όλους εμάς τους υπόλοιπους δείτε εδώ ένα ζωγραφιστό*)

hyper-realistic-speed-drawings-feat

Advertisements