Γρηγόρη μου

Κατ’ αρχήν θα πρέπει να σας πω ότι χαίρομαι ιδιαίτερα που μου παίρνετε αυτή την συνέντευξη γιατί έχω την ευκαιρία να μιλήσω για αυτό που κάνω, που είναι κάπως παρεξηγημένο. Ναι, σίγουρα είναι αδικία αυτό, γιατί ποτέ μου δεν μου έχει δοθεί ο χώρος να εξηγήσω ή να εκφράσω την δική μου οπτική. Ξέρω ότι για μερικούς η δουλειά μου ίσως προκαλεί απέχθεια. Δεν είναι όμως, σας διαβεβαιώνω, και λίγοι αυτοί που επαινούν και εκτιμούν την εργασία μου. Ποτέ δεν μπορείς να τους έχεις όλους ικανοποιημένους όπως λένε. Το θέμα είναι ότι όταν είσαι τόσο υπόγεια διάσημος, δηλαδή γνωστός μόνο από φήμες, οι πολλοί είναι αυτοί που διαμορφώνουν την δημόσια εικόνα σου και ο καθένας μπορεί να λέει ότι του κατέβει, και εσύ λίγα πράγματα μπορείς να κάνεις για να το αλλάξεις. Ας πούμε πολλοί συγγραφείς για το επάγγελμά μου έχουν γράψει ότι τους συμφέρει. Δεν είναι σωστό αυτό…

(…)

Η μοίρα με έφερε να βρεθώ σε αυτό το επάγγελμα όλα αυτά τα χρόνια. Έχει τα καλά του, έχει και τα κακά του όπως κάθε δουλειά. Δεν παραπονιέμαι. Έχω μάθει να την αγαπώ. Σίγουρα όμως είναι ένα επάγγελμα που η κοινωνία το χρειάζεται. Στα πολλά χρόνια της σταδιοδρομίας μου έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους και διαφορετικές νοοτροπίες ή αντιλήψεις και φιλοσοφίες. Απ’ αυτήν την έννοια είμαι πραγματικά ευνοημένος. Χρειάζεται έναν συνδυασμό κοινωνικών δεξιοτήτων για να είσαι αποτελεσματικός. Πρέπει να καταλάβεις τις ανάγκες του άλλου και να μεριμνήσεις σύμφωνα με αυτές. Όπως συνηθίζω να λέω: ο καθένας είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος αλλά υπάρχουν και τα στοιχεία που όλοι είναι ίδιοι. Πολλοί νομίζουν ότι είμαι ένας ψυχρός επαγγελματίας, ότι απλά διεκπεραιώνω, αλλά δεν είναι έτσι, συχνά κάνω χιούμορ ή ακόμη λέω και ανέκδοτα όταν έχω την ευκαιρία. Επίσης θα ήθελα να πω ότι δεν είναι αλήθεια ότι είναι ανήθικο και αντικοινωνικό το επάγγελμά μου. Να μόλις πρόσφατα μια πελάτισσά που είχα αναλάβει έγινε αφορμή για να οργανωθούν γιορτές σε όλες τις πόλεις μιας χώρας και όλοι με συγχαίρονταν και με επευφημούσαν.

(…)

Πολλοί άνθρωποι κάνουν ένα τεράστιο λάθος, θεωρούν ψυχρό ακριβώς εκείνο το στοιχείο που κάνει την δουλειά μου τόσο ανθρώπινη. Που συντροφεύω δηλαδή μοναχικούς ανθρώπους, δεν είναι έγκλημα αυτό. Η αλήθεια είναι ότι μέσα από το πλήθος των πελατών μου δεν έχω καταφέρει να εξάγω ένα μοντέλο που θα με επέτρεπε να καταλήξω σε γενικεύσεις. Δηλαδή άλλοι είναι καλοί στην συνεργασία και άλλοι όχι.

(…)

Ναι θυμάμαι στην παιδική μου ηλικία, είχα και εγώ παιδική ηλικία, τι νόμιζες, το όνομά μου ήταν Γρηγόρης. Βέβαια όταν βγήκα στο επάγγελμα με είχαν συμβουλέψει σωστά και το άλλαξα. Είχα γεννηθεί σε ένα πανέμορφο χωριό που είχε ποτάμι. Μου άρεζε να παίζω με τις ώρες εκεί. Ωραία χρόνια, αλλά έχουν περάσει πολλά πολλά από τότε.

(…)

Τα συναισθήματά μου; Χαίρομαι που ρωτάς. Σε γενικές γραμμές και συμπυκνώνοντας θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι είναι ίσως το πιο μοναχικό επάγγελμα στον κόσμο. Έχει κάτι το μελαγχολικό, μια ατμόσφαιρα βαριά. Ομολογώ ότι θα ήθελα να είμαι λιγάκι παραπάνω χαρωπός. Έπειτα σπάνια μπορείς να επικοινωνήσεις βαθιά με τον άλλο. Όχι δηλαδή ότι δεν κάνεις γνωριμίες αλλά τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να σε προσλάβουν και συχνά δεν πολυχαίρονται που σε βλέπουν.

(…)

Και εγώ ευχαριστώ πολύ. Χαίρομαι που τα είπαμε και για την ιδέα της συνέντευξης, κανείς άλλος δεν το έχει σκεφτεί ως σήμερα… αλλά τώρα ακολούθησέ με. Εεε ναι θα σε παρακαλούσα να με ακολουθήσεις. Το ξέρω ότι είσαι δημοσιογράφος και έχεις αποκλειστική συνέντευξη αλλά δεν πάει έτσι το πράγμα, είσαι στην λίστα. Άσε τα λόγια. Όχι όχι, άρχισες και εσύ τα Χάρε λυπήσου με και Χάρε λυπήσου με, άλλωστε είπαμε Γρηγόρη με λένε. Τη δουλειά μου κάνω.. Tώρα που γνωριστήκαμε και γίναμε φίλοι; Εντάξει μην το παίρνεις προσωπικά, έλα άντε μη με παιδεύεις…

Α ρε να αυτά είναι που δεν μου αρέσουν…

le_vent_nous_portera_3_.jpg

 

Advertisements