Ζίμπ

Το να ονοματίσεις ένα φίλο που δεν μπορεί να μιλήσει είναι μάλλον ένα πολύ δύσκολο καθήκον, και εγώ δεν ήθελα απλά να του κολλήσω έτσι ένα όνομα, ήθελα να του αρέσει και να του ταιριάζει. Είναι περίπου δυο βδομάδες, όχι πολύς καιρός δηλαδή, που ταιριάξαμε και κάνουμε παρέα. Είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό. Τον τελευταίο χρόνο αισθανόμουν  απελπιστική μοναξιά, ένιωθα τη ζωή μου βαρετή, γκρίζα και πνιγηρή, και η παρέα του, έστω και αν δε μιλάει, αποτελεί μια πολύτιμη συντροφιά, μια ανακούφιση. Πάντα αντιδρά και συμμετέχει σε όλα αυτά που του αφηγούμαι και που κουβεντιάζουμε με τους δικούς μας κώδικες τις νύχτες. Κάπως με ενοχλεί βέβαια το γεγονός ότι ανταμώνουμε σχεδόν μόνο τα βράδια. Όμως χθες το πρωί έκανε κάτι που με συγκίνησε βαθιά, αχ είναι τόσο γλυκούλης. Παρόλο που είχε φύγει και ξέρω ότι δε του αρέσει να ανταμώνουμε τα πρωινά, ήρθε να με χαιρετήσει την ώρα που έφευγα για την δουλειά…

Νιώθω τυχερή που βρεθήκαμε αν και κάποιος μπορεί να μη με χαρακτήριζε ακριβώς έτσι. Είναι αλήθεια περίεργη και ιδιότυπη η σχέση μας. Από άποψη παρεών, θεωρώ ότι είμαι πραγματικά μια πολύ άτυχη ύπαρξη, έχω σαρανταρίσει και δεν είχα σχεδόν ποτέ σχέση, συχνά συλλαμβάνω τον εαυτό μου να νιώθω εντελώς γριά, απομονωμένη και σε μια ακατοίκητη έρημο, παρόλο που ζω σε μια πολυπληθή πόλη. Και από πέρυσι που τα οικονομικά μου πάνε κατά διαόλου δεν είχα την δυνατότητα να ασχοληθώ με κάποια απασχόληση, με κάποιο χόμπι, έτσι για να έχω να βγαίνω από το σπίτι εκτός του για να πηγαίνω στη δουλειά και μπας και γνωρίσω και κανα κόσμο. Αλλά και στην εργασία μου δεν έχω κάνει καθόλου φίλους, είναι και η φύση της που δεν σου δίνει την ευκαιρία να γνωρίσεις κόσμο. Το αντίθετο θα έλεγα. Όλη μέρα περνάω τιμολόγια από εκτελωνισμούς προϊόντων στον υπολογιστή στην ναυτιλιακή εταιρία εισαγωγών που δουλεύω. Δεν είναι κάποια απαιτητική διαδικασία βέβαια, αρκεί να είσαι γρήγορη, ορισμένες φορές ο χρόνος πιέζει και υπάρχει αρκετό άγχος. Ε ναι γιατί το καράβι δε μπορεί να περιμένει και ούτε μπορείς να στείλεις τα χαρτιά με κούριερ αν δεν προλαβαίνεις όταν αυτό πλέει ήδη μεσοπέλαγα.

Ποτέ δεν ήμουν άτομο της παρέας και ούτε μπορώ να πω ότι ξεσήκωνα τους άνδρες, ήμουν μια συνεσταλμένη, ντροπαλή και κλειστή φύση με μια πλούσια εσωτερικότητα που ωστόσο κανείς δεν ήταν ποτέ αρκετά κοντά για να την εκτιμήσει, οπότε ήταν και σαν να μην υπήρξε. Τον προηγούμενο καιρό και πριν εμφανιστεί ο φίλος, βυθιζόμουν ακόμη πιο βαθιά στην ερημιά και την απελπισία. Συχνά μάλιστα ξυπνούσα με έναν πόνο στο στήθος, ή άλλες φορές έβλεπα κάτι σαχλά συναισθηματικό στην τηλεόραση και με έπαιρναν τα κλάματα χωρίς να μπορώ να σταματήσω. Είχα μια αδιαπέραστη αίσθηση κενού και ματαιότητας και συχνά μου εμφανίζονταν ευχές για αναχώρηση από τούτο τον μάταιο κόσμο. Θα μπορούσα να πάω σε κάποιον ψυχοθεραπευτή να ζητήσω μια βοήθεια αλλά πέρα από το σχεδόν αποτρεπτικό του οικονομικού κόστους η διάθεσή μου, μου επέβαλε μια αναποφασιστικότητα και μια αναβλητικότητα που την έθαβα έξυπνα κάτω από ευρηματικές δικαιολογίες.

Έτσι όταν πρωτοσυναντηθήκαμε με τον φίλο (που πρέπει αλήθεια να του βρω ένα όνομα επιτέλους), ήμουν σε αρκετά κακά χάλια, και ίσως αυτό να ήταν ένα γεγονός που με έκανε να τον αποδεχθώ και αυτόν όπως ακριβώς είναι, με τα δικά του προβλήματα. Όλοι έχουμε τα θεματάκια μας άλλωστε… Ήταν λοιπόν για εμένα εύκολο να τον συμπονέσω και να χτιστεί έτσι γρήγορα μια γέφυρα επικοινωνίας, συμπόνιας και κατανόησης μεταξύ μας. Από τα πιο όμορφα συναισθήματα που μπορεί να γεμίσουν έναν άνθρωπο. Και αν το καλοσκεφτούμε καμιά φορά είμαστε σκληροί στην κριτική μας για τους άλλους, αλλά κανείς δεν ξέρει τι έχει περάσει ο καθένας. Και σίγουρα ο φίλος δεν φαίνεται να έχει περάσει λίγα. Και είναι τόσο ανοιχτός και κοινωνικός, άλλοι θα ήταν πολύ χειρότερα.

Συχνά νιώθω που θέλει να με βοηθήσει και με τις δουλειές του σπιτιού, να με ελαφρύνει από τον μόχθο της καθημερινότητας, αν και δεν φαίνεται η καθαριότητα να είναι και το μεγάλο του ατού, κάνει όμως προσπάθεια, και έχει κάνει και μια σχετική πρόοδο πρέπει να αναγνωρίσουμε.

Νομίζω ότι θα τον ονομάσω Ζίμπ, ναι Ζίμπ. Είναι ένα ωραίο όνομα θεωρώ και πρωτότυπο σχετικά, θα του πάει. Ήταν επεισοδιακή η συνάντηση με τον Ζίμπ λοιπόν. Μερικές φορές οι άνθρωποι τρομάζουν με το διαφορετικό και νιώθουν φόβο και απειλή όταν δεν καταλαβαίνουν τον άλλο. Αυτό γίνεται γιατί δεν έχουν την γλώσσα να επικοινωνήσουν και φοβούνται μήπως αυτό το πλάσμα που έχουν απέναντί τους θέλει το κακό τους. Είναι μάλλον μια φυσιολογική άμυνα, που όμως παράγει πολλά αρνητικά αποτελέσματα. Ο πολιτισμός θεωρώ θα πρέπει να επιβληθεί σε ένα τέτοιο αντανακλαστικό κληρονομημένο σίγουρα από την ζωή στην άγρια φύση των πρωτόγονων προγόνων μας, που τώρα σε μια εξελιγμένη κοινωνία δεν είναι διόλου απαραίτητο, το αντίθετο μάλιστα, εμποδίζει παρά βοηθά.

Και εγώ βέβαια που θεωρητικολογώ, δε μπορώ να πω ότι δεν τρόμαξα την πρώτη φορά που είδα το Ζίμπ. Τρόμαξα και πολύ μάλιστα, αλλά μάλλον η μοναξιά μου ήταν αυτή που με έκανε να νιώσω μέσα μου βαθιά και τη μοναξιά αυτού του πονεμένου δόλιου πλάσματος. Ήταν όταν έπλενα τα πιάτα κάποια νύχτα βράδυ αργά όταν πετάχτηκε στα ξαφνικά με ένα βαθύ απότομο γρύλισμα για να με γραπώσει. Μάλλον ήθελε να μου ζητήσει κάτι. Τρόμαξα τόσο πολύ που τον έδιωξα, μετά από λίγο όμως το μετάνιωσα. Σκέφτηκα ότι πιθανόν να μη θέλει το κακό μου… Όπως και να έχει ήταν κάποιος που ασχολούνταν μαζί μου. Ευτυχώς γιατί τώρα πια ξέρω ότι θα έχανα αυτή τη πολύτιμη φιλία…

-Ε μη φεύγεις, συγνώμη, με ακούς; Γύρνα σε παρακαλώ, Έλα πίσω… Έλα να κάνουμε συντροφιά, έλα για λίγη παρέα… του φώναξα μετά από λίγη ώρα… αυτός εμφανίστηκε δειλά δειλά και διστακτικά…

-Γεια σου!, του είπα χαρούμενη με λένε Φεβρωνία και δώσαμε μια μουδιασμένη χειραψία… είχε κρύο χέρι, ήταν αριστερόχειρας… και βρωμούσε και λίγο…

(…)

Σήμερα ξύπνησα αργά και ετοιμάστηκα αστραπή για δουλειά. Δεν θα ερχόταν μάλλον σκέφτηκα, μα μόλις πριν ανοίξω την εξώπορτα άκουσα έναν γνωστό ήχο… Και! Νά ‘τος… ο Ζίμπι μου ήταν εκεί και με αποχαιρετούσε… τι γλυκός, τι τρυφερός…

-Γεια σου Ζίμπι του φώναξα, νιώθοντας τα μάτια μου να βουρκώνουν… Ω θεούλη μου χαιρετώ κάποιον πριν πάω στην δουλειά, τι όμορφο συναίσθημα…

        Θα τα πούμε το απόγευμα όταν γυρίσω, εντάξει;… άντε γεια σου τώρα…

                                                                           και μένα θα μου λείψεις Ζίμπι…  

 

Άντε καλά έχει κι άλλη σελίδα με αποκλειστική φωτογραφία…  (πάτα ντε↓)

Advertisements