η απίθανη ιστορία

Η παρακάτω ιστορία όσο απίστευτη και αν φαντάζει, όσο και αν φαίνεται να υπερβαίνει και την πιο παράτολμη φαντασία, είναι εντελώς πραγματική και διηγείται αδιάψευστα ιστορικά γεγονότα. Υπάρχει με άλλα λόγια το αντίστοιχο βίντεο -για να απαντήσουμε προκαταβολικά στην κυριότερη απορία που προκύπτει συνήθως- και έχει γίνει έρευνα γνησιότητας από ειδική επιτροπή ιστορικής αλήθειας.

Ήταν ένα όμορφο πρωινό Σαββάτου. Ο Μάιος είχε μπει για τα καλά. Η Πρωτοβουλία Συντονισμού Αγωνιστών για την Ειρήνη, την Δικαιοσύνη και την Ελευθερία είχε καλέσει συγκέντρωση στο άγαλμα του Λαμπράκη στις 11. Η Πρωτοβουλία, που είχε συσταθεί λίγους μήνες πριν, από παλιά μέλη διαλυμένων σωματείων, αποδεκατισμένων κομμάτων και παρηκμασμένων οργανώσεων της αριστεράς, είχε επιλέξει αυτό το σχετικά μεγάλο τίτλο για να αποφύγει τον κίνδυνο να πέσει πάνω σε ένα ήδη χρησιμοποιημένο στο παρελθόν όνομα πρωτοβουλίας, ενότητας, επιτροπής, οργάνωσης κτλ με την οποία δεν είχε καμία πολιτική συγγένεια. Βέβαια όσο και αν σκέφτηκαν οι 19 αγωνιστές-στριες που παραβρέθηκαν στην ιδρυτική συνέλευση στο εργατικό κέντρο δεν κατάφεραν να βρουν κάτι καλύτερο ή πιο πρωτότυπο από το Πρωτοβουλία. Αυτή η Πρωτοβουλία ήταν ότι μεγαλύτερο και πιο οργανωμένο είχε να επιδείξει η αριστερή αριστερά (sic), η μόνη μη καθεστωτική αριστερά, η μόνη αριστερά που είχε κρατήσει σθεναρά στον πυρήνα της το δόγμα του αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό… Ένα μάλλον ξεπερασμένο δόγμα ή πίστη που ακούγεται εντελώς κουλή και ουτοπική σε χίπστερ αυτιά…

Οι πρώτοι αγωνιστές εμφανίστηκαν ευδιάθετοι μετά από μισή ώρα, στις 11:30 περίπου. Οι πιο πολλοί από αυτούς περισσότερο για να δουν τους φίλους και τις φίλες τους μάλλον, παρά για το ότι ήλπιζαν σε κάποια άμεση πολιτική νίκη. Δηλαδή κάπως από παράδοση, από πείσμα και από γαμώτο και για το καθήκον του κοινωνικού ρόλου τους ότι επιτέλους κάποιος αντιδράει σε αυτή την κοινωνία, μια πράξη που τους στήριζε με προσωπικό νόημα. Η διαμαρτυρία και η πορεία ήταν ενάντια στην ανεργία. Σε μια πόλη 1,5 εκατομμυρίων κατοίκων που το επίσημο ποσοστό ανεργίας είχε φτάσει στο 53% το ότι στην συγκέντρωση παραβρέθηκαν τελικά 176 ενήλικες και 5 παιδιά μας δείχνει αρκετά για τις συνθήκες που επικρατούσαν στην κοινωνία. Όλα καλά…

Κατά τις 12:30 τα πανό σηκώθηκαν και οι σύντροφοι βγήκαν στον δρόμο για να ξεκινήσει η πορεία. Με έναν σύντομο συντονισμό μεταξύ τεσσάρων συντρόφων (με υψηλό συμβολικό κεφάλαιο αξιοπιστίας ανάμεσα στους άλλους) αποφασίστηκε η πορεία να ακολουθήσει την παραλιακή οδό, καθώς εκεί υπήρχε περισσότερος κόσμος, αλλά και γιατί ήταν ωραία μέρα και μια βόλτα από την παραλία φάνταζε πάντα μια όμορφη ιδέα. Υπήρχε μια ντουντούκα για συνθήματα και δυο κοπέλες και ένα παλικάρι που μοίραζαν προκηρύξεις με το πολιτικό περιεχόμενο της πορείας. Δηλαδή με ένα κείμενο γεμάτο ξύλινο λόγο, στερεοτυπικές εκφράσεις, λέξεις ντεμοντέ και τρε μπανάλ, που κανείς απλός πολίτης με υγιή αντανακλαστικά αυθόρμητης απέχθειας για οτιδήποτε δεν είναι εύκολο και επιφανειακό δεν θα έμπαινε ποτέ στον κόπο να διαβάσει, ένα περιορισμένο επικοινωνιακά εργαλείο που λειτουργούσε μόνο σε πολύ μυημένους. Δεν είναι κανείς να απορήσει ότι από τα 210 κείμενα που μοιράστηκαν διαβάστηκαν ολόκληρα μόνο δύο: ένα από έναν παππού με ήπιο αλτζχάιμερ και ένα από ένα παιδάκι για εξάσκηση στην ανάγνωση και με βοήθεια του πατέρα του καθώς περίμεναν υπομονετικά έξω από ένα μαγαζί με καλλυντικά τη μητέρα τους που είχε πάει δυο λεπτά για τρία ψώνια…

Ο Σπύρος, ένας άνεργος φιλόλογος ετών 28, έφτανε τώρα με έναν καφέ στο χέρι, μόλις ένα τέταρτο πριν ξεκινήσει η πορεία. Ήλπιζε ότι θα έβρισκε καμιά παρέα εκεί, είχε φτιάξει το καφεδάκι του από το σπίτι (που λεφτά και κάτι άλλο) και θέλοντας να διώξει την κατήφεια της απραξίας της ανεργίας του, είχε αποφασίσει να απολαύσει στην λιακάδα τον φραπέ του, να κάνει το «κινηματικό καθήκον» του και ταυτόχρονα να χαζέψει και κανένα κορίτσι, καθώς ήταν και ελεύθερος. Ήταν μεγάλη τύχη που στο προηγούμενο οικοδομικό τετράγωνο στην γωνία πέτυχε τον φίλο του το φωτογράφο, τον Πέτρο, έναν ημιαπασχολούμενο 30 ετών και τον ξεσήκωσε εύκολα να πάνε μαζί στην πορεία. Σπάνια φώναζαν αυτοί οι δύο συνθήματα στις πορείες, όχι γιατί δεν τα πίστευαν βέβαια, αλλά σε τέτοιες πορείες που ήταν σαν οικογενειακές βόλτες αρέσκονταν περισσότερο να κουβεντιάζουν γύρω από τη στρατευμένη τέχνη, τον κινηματογράφο και την κουλτούρα γενικότερα. Ο Πέτρος είχε το μεγάλο όνειρο να σκηνοθετήσει μια μεγάλου μήκους ταινία, ένα όνειρο που το έβλεπε να χάνεται κάθε μέρα καθώς μεγάλωνε σε ηλικία και συνειδητοποιούσε τις μικρές οικονομικές δυνατότητές του αλλά και την έλλειψη στον τομέα του σεναρίου. Παρόλα αυτά είχε σκηνοθετήσει αρκετές μικρού μήκους ταινίες που διακρίνονταν από τεχνική αρτιότητα και ωραία φωτογραφία…

Η πορεία τώρα περνούσε από τις καφετέριες της παραλίας. Μια σουρεαλιστική εικόνα δυο διαφορετικών κόσμων που τώρα κοιτάζονταν: της διαδήλωσης, της διεκδίκησης του δρόμου από μια συλλογικότητα και από την άλλη της καφετέριας, της ιδιωτικότητας της κατανάλωσης. Ήταν τα άτομα της δεύτερης ομάδας που απολάμβαναν το φρέντο τους που κοιτούσαν τώρα την πορεία σαν να έβλεπαν ένα ούφο αλλά αντίστοιχα ήταν και τα συναισθήματα από την άλλη πλευρά. Ωστόσο το αναμενόμενο σύνθημα δεν άργησε να ακουστεί, έστω και αν αυτοί που το φώναζαν απέφευγαν ίσως την οπτική επαφή με τους καφεδο-καθίμενους: «Εσείς που τώρα κοιτάτε την πορεία ελάτε να παλέψουμε για μι’ άλλη κοινωνία». Πώς να ακούγονταν αυτό στα αυτιά των θαμώνων αναρωτήθηκαν ο Πέτρος και ο Σπύρος. Και άξαφνα:

Λοιπόν έχω μια ιδέα, τώρα, για φιλμάκι, έχεις την φωτογραφική μαζί σου οπότε άκου σενάριο, έχει ενδιαφέρον, φώναξε ενθουσιασμένος ο Σπύρος. Η υπόθεση είναι μια παρέα, τρία άτομα, άνδρες, σχολιάζουν πολιτική καθώς πίνουν το καφεδάκι τους, είναι άνεργοι αν και δεν ξέρω πως μπορούμε να το δείξουμε αυτό, οκ πάμε παρακάτω, περνάει η πορεία, ο ένας διαφωνεί με τους άλλους δύο, και εκεί κάνει την υπέρβαση!: σηκώνεται και συμμετέχει στην πορεία, έπειτα η κάμερα τον δείχνει να φωνάζει χαρούμενος ένα από τα συνθήματα της πορείας. Ιδού, σου έχω και πολιτικό και συμβολικό περιεχόμενο. Τι λες;

Μμμμμ… Λοιπόν έφυγε, τρία άτομα, έναν παίζεις εσύ, ποιον άλλον να πούμε; Ο Θανάσης από το Στέκι θα συμμετείχε νομίζω

Και την Μαρία από την Αλληλεγγύη Εργατών, για να έχουμε και μια γυναίκα, να είμαστε και πιο πολίτικαλ κορέκτ. Μήπως να σηκώνεται η γυναίκα λες;

-Μπα όχι καλύτερα ο ένας άνδρας νομίζω. Πάω Θανάση, πας Μαρία, φύγαμε

Ένα μεγάλο βαρέλι – τραπέζι με τρία σκαμπό και τρεις άδειοι καφέδες επάνω από μια παρέα που μόλις είχε σηκωθεί, ήταν η τέλεια ευκαιρία. Σε δύο λεπτά όλα ήταν έτοιμα, γρήγορα γιατί η πορεία θα έφευγε από το πλάνο ή η σερβιτόρα θα άρχιζε να αναρωτιέται.

-Λοιπόν μισό λεπτό να ρυθμίσω λίγο διάφραγμα και white balance, α και λίγο να δω αν γράφει καλά ήχο, είπε ο Πέτρος

Και έτσι πιάνει στο πλάνο τυχαία τη διπλανή παρέα και πατάει record, ο ήχος μια χαρά. Πρόκειται για τρεις άνδρες που για κάτι φαίνεται να διαφωνούν. Ο ένας μιλά δυνατά και φαίνεται αγανακτισμένος, ο Πέτρος κάνει αυθόρμητα ζουμ:

Ε άντε ρε μαλάκες βαρέθηκα πια αυτή τη μιζέρια, δεν γίνεται τίποτα και δεν γίνεται τίποτε, στα κομμάτια η απραξία, Να γίνει ρε!, βαρέθηκα πια τους καφέδες!…

Και ξαφνικά βροντά τον καφέ και όπως δεν μπορούσε να το φανταστεί ούτε η πιο προχωρημένη φαντασία αλλά το αποθανάτισε ο φακός του Πέτρου (και είναι η αδιάσειστη αλήθεια) μπαίνει στην πορεία! Ναι! Μπήκε στην πορεία χαμογελώντας! Μιλάμε για ντοκουμέντο! Έκανε την υπέρβαση, αυτήν που μόνο η τέχνη προσπάθησε να συλλάβει φαντασιακά. Όμως στα αλήθεια έγινε, όχι φαντασία, όχι θέαμα σκηνοθετημένο, όσο απίστευτο και αν είναι! Έγινε!

Αλήθεια, απίστευτο αλλά…

Αλήθεια!

Συνέβη στην πραγματικότητα!

Advertisements