δακτυλογραφώς

Ήμουν στις μαύρες μου θυμάμαι, δυσκολευόμουν μέχρι και να σηκωθώ από το κρεβάτι. Είχα παρατήσει για αρκετές βδομάδες τη σχολή και ζούσα μια θλιβερή μοναχική ζωή τρώγοντας απ’ έξω ή παραγγέλνοντας πίτσες και ντελίβερι. Δεν έβρισκα πραγματικά νόημα πουθενά. Μου είχαν απομείνει για να βγάλω τη σχολή μόνο ένα μάθημα και η διπλωματική, μια εργασία έκτασης 20.000 λέξεων και αναρωτιόμουν πως θα βρω την ενέργεια να κάνω οτιδήποτε. Ήξερα μέσα μου ότι κάποια στιγμή θα περνούσε όλη αυτή η φάση αλλά προς το παρόν δεν έβλεπα κανένα φως στο τούνελ.

Κάποιο απόγευμα καθώς βαριόμουν άσκοπα στο ίντερνετ μη βρίσκοντας κανένα ενδιαφέρον σε ότι και αν έβλεπα, διάβαζα ή παρακολουθούσα μου ήρθε άξαφνα μια ιδέα… χρειαζόμουν να ασχοληθώ με κάτι που να γίνεται μηχανικά, κάτι που να μην χρειάζεται σκέψη ίσως κάποια συγκέντρωση αλλά όχι σκέψη, μια αυτοματοποιημένη σωματική επαναλαμβανόμενη εξάσκηση. Κάτι τέτοιο θα ήταν να μαθαίνω μια κλίμακα σε κάποιο μουσικό όργανο προσπαθώντας να παίζω όλο και πιο γρήγορα μέχρι να γίνω απίστευτα γρήγορος όπως έχω δει να παίζουν κάποια φρικιά στο youtube… Όμως δυστυχώς δεν είχα ιδέα από μουσική ούτε και είχα κάποιο μουσικό όργανο στο σπίτι. Μόνο αν υπήρχε ένα υποκατάστατο… και τότε μου ήρθε! Δακτυλογράφηση, πληκτρολόγηση like crazy, μέχρι τότε δεν είχα ιδέα από τυφλό σύστημα δακτυλογράφησης όμως τι πιο χρήσιμο όταν τελικά βγω από την φάση της σπαρίλας και αρχίσω να γράφω την διπλωματική μου να γνωρίζω να δακτυλογραφώ γρήγορα, άσε θα μπορούσα να γίνω ακόμη και συγγραφέας αν είχα καλές ιδέες… Ήταν αυτό που μου ταίριαζε πραγματικά σε εκείνη τη φάση.

Και έτσι ξεκίνησα, αρχικά μπήκα σε μια σελίδα που υποσχόταν να μου μάθει την τεχνική του τυφλού συστήματος δακτυλογράφησης, την πρώτη μέρα κάθισα για έξι ώρες, τις επόμενες μέρες όλο και περισσότερες ώρες, τα δάκτυλά μου σιγά σιγά έβρισκαν όλο και πιο γρήγορα τα πλήκτρα. Έπρεπε όμως να εξασκηθώ σε κείμενα. Πήγα στη βιβλιοθήκη της σχολής και δανείστηκα ένα βιβλίο σχετικό με την διπλωματική μου, και ναι! το δακτυλογράφισα όλο, ήταν 273 σελίδες. Άλλωστε δεν ήταν κάτι εντελώς άσκοπο αυτό που έκανα, ίσως μου χρειαζόταν όταν θα έπαιρνα αποσπάσματα για να γράψω την εργασία μου. Όμως η όρεξή μου για δακτυλογράφηση δεν είχε κορεστεί. Ενώ ο μέσος όρος δακτυλογράφησης που είναι σύμφωνα με στατιστικές 42 λέξεις ανά λεπτό, εγώ είχα φτάσει στις 176 και ανέβαινα συνεχώς. Καθώς άρχισα να δακτυλογραφώ όλο και πιο γρήγορα άρχισα να σκέφτομαι και πιο γρήγορα. Η δακτυλογράφηση με είχε τραβήξει από τον λήθαργο της βαρεμάρας και είχα μια ιδιαίτερη εγρήγορση σε ότι έκανα.

%cf%84%cf%85%cf%86%ce%bb%cf%8c-%cf%83%cf%8d%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1

Μετά από τέσσερα ακόμη βιβλία που δακτυλογράφησα με αυξανόμενη ταχύτητα έπρεπε να βρω κάτι άλλο για να διατηρήσω αυτή την μονομανία μου. Και μετά είδα την Yuja Wang να παίζει στο πιάνο… μαγεύτηκα ειλικρινά. Κρίμα που τα δάκτυλά μου είχαν τόση ταχύτητα αλλά όχι σε πλήκτρα πιάνου. Μπορεί να πληκτρολογούσα πολύ γρήγορα αλλά σίγουρα δεν μπορούσα να συγκριθώ με μια ιδιοφυία σε ένα πιάνο 88 πλήκτρων… ή μήπως μπορούσα; Μπορούσα να χρησιμοποιήσω τα 36 πλήκτρα για δακτυλογράφηση και με shift να προσθέσω άλλα τόσα δηλαδή να φτάσω στα 72, ενώ αν έβαζα και τα πλήκτρα των νούμερων ανέβαινα κι άλλο. Όμως έπρεπε να μεταφράσω το πληκτρολόγιο σε πλήκτρα πιάνου. Καθώς οτιδήποτε βλακεία και αν σκεφτεί κανείς και την ψάξει στο ίντερνετ σίγουρα κάποιος άλλος την έχει ήδη σκεφτεί και υπάρχει, έτσι έφτασα σε μια σελίδα που μπορούσες να παίξεις πιάνο πληκτρολογώντας. Το επόμενο βήμα ήταν να βρω τις νότες από γρήγορα κομμάτια που μου άρεσαν αλλά δεν ήξερα τίποτε από νότες, ούτε θα μπορούσα να καθίσω να μεταφέρω νότες σε γράμματα σε τόσο μεγάλα μουσικά κομμάτια, όμως πάλι το ιντερνετ είχε τη λύση: νότες μεταφρασμένες και έτοιμες σε γράμματα. Βέβαια μετά ήρθε μια επιπλέον δυσκολία που δεν είχα σκεφτεί: είναι πολύ πιο εύκολο να πληκτρολογείς λέξεις παρά μόνα τους γράμματα και αυτό γιατί τις λέξεις τις έχεις ήδη οπτικά στο μυαλό σου αλλά το ΤΘΟ ας πούμε που χρειάζεσαι για να παίξεις την Λα μινόρε το πληκτρολογείς γράμμα γράμμα. Ωστόσο γρήγορα ανέβηκα σε ταχύτητα και μετά από τρεις μήνες έπαιζα αρκετά καλά μέχρι και Ραχμάνινοφ! Και εννοείται ανέβασα ένα βιντεάκι στο Youtube και δεν πήρα και λίγες προβολές…

Εκείνο τον καιρό γνώρισα και την Καίτη, την γλυκιά μου Καιτούλα. Θυμάμαι πόσο είχε εντυπωσιαστεί όταν της είχα παίξει κάποιο μουσικό κομμάτι στον υπολογιστή, με θεωρούσε ιδιοφυία! Έπειτα τα πράγματα κύλισαν όμορφα και μετά από λίγους μήνες βρεθήκαμε να συζούμε, είχα μειώσει αισθητά τις ώρες που δακτυλογραφούσα ή πληκτρο-έπαιζα μουσική καθώς η συντροφιά με τη Καιτούλα καταλάμβανε αρκετό χρόνο. Παρέδωσα την διπλωματική μου που πήρε μάλιστα βαθμό 9 και πήρα πτυχίο. Όλα πήγαιναν θαυμάσια και ήμουν πολύ ευτυχισμένος. Έπειτα έπιασα δουλειά σε εταιρία απομαγνητοφώνησης συνεδρίων και διαλέξεων, έτσι έκανα το πάθος μου, τη δακτυλογράφηση, και κέρδιζα και αρκετά χρήματα σε σχέση με τον χρόνο μου καθώς έγραφα με τέτοιες απίθανες ταχύτητες ώστε έπαιζα τα ηχογραφημένα αρχεία με μεγαλύτερη ταχύτητα από την κανονική!

Και μετά ήταν ένα πρωινό Σαββάτου όταν η Καίτη μου είπε ότι εδώ και αρκετές μέρες είχε παρατηρήσει ότι είχα ανήσυχο ύπνο και ότι συχνά έκανα κινήσεις με τα χέρια μου που την ξυπνούσαν. Και εγώ θυμόμουν τις τελευταίες βραδιές που μισοξυπνούσα κάποιες στιγμές. Το φαινόμενο αυτό αντί να εξαφανιστεί τις επόμενες μέρες άρχισε να χειροτερεύει ώσπου ένα βράδυ που ξύπνησα την Καίτη ενώ κοιμόμουν αυτή άρχισε να με παρατηρεί προσεκτικά. Όταν σηκωθήκαμε το πρωινό μου είπε τα συμπεράσματά της. Πληκτρολογούσα στον ύπνο μου! Πόσο παράξενο αλήθεια! Μια απορία γεννήθηκε: τι ήταν αυτό που πληκτρολογούσα;

Συζητώντας αποφασίσαμε να ράψουμε πάνω στην κουβέρτα το αγαπημένο μου εργονομικό πληκτρολόγιο και να το έχουμε συνδεδεμένο με ένα λάπτοπ και ανοιχτό ένα πρόγραμμα κειμενογράφου. Η αγωνία μου είχε κορυφωθεί. Τι ήταν αυτό που πληκτρολογούσα; Ήταν ασυνάρτητα γράμματα; ήταν γράμματα που αντιστοιχούσαν σε νότες; ήταν διάλογοι που έβλεπα στα όνειρά μου; ήταν περιγραφές των ονείρων μου; ήταν οι απωθημένες μου επιθυμίες; ήταν εικόνες από το μέλλον; ήταν μήπως τα νούμερα που θα κέρδιζαν στο τζόκερ; ήταν μήπως μηνύματα από το υπερπέραν; από κάποιο πνεύμα νεκρού; ήταν μήπως ξόρκια και μαγείες; επικλήσεις ή προσευχές σε κάποια θεότητα; ήταν προτάσεις σε μια ξένη γλώσσα που μιλούσα σε προηγούμενη ζωή μου;

Τι ήταν λοιπόν; Τι;… Σε λίγες ώρες ευτυχώς θα μάθαινα…

Την επόμενη μέρα μόλις ξυπνήσαμε κοιτάξαμε όλο αγωνία στον υπολογιστή και αντικρίσαμε ένα κείμενο με έκταση 13.257 λέξεις γραμμένο σε άπταιστα ελληνικά… άρχισα να διαβάζω με περιέργεια ενώ πάνω από τον ώμο μου στάθηκε και η Καίτη για να διαβάζει και αυτή το κείμενο που είχα πληκτρολογήσει στον ύπνο μου το προηγούμενο βράδυ:

254 με λαμβάνεις; Ναι λαμβάνω κέντρο. Υπάρχει μια κλήση για οδό Κολοκοτρώνη μπορείς να παραλάβεις επιβάτη; Ναι πηγαίνω κέντρο. Ε για στάσου κέντρο, είμαι το 143 και είμαι και εγώ πολύ κοντά στο σημείο γιατί να πάει το 254 δηλαδή; Το 254 είναι πιο κοντά σύμφωνα με το τζί πί ές. Ίσως αλλά πήρε μια κλήση πριν λίγα λεπτά εμείς δηλαδή τίποτε; 143 το πρωτόκολλο λέει όποιος είναι πιο κοντά. Όποιος είναι πιο κοντά ή όποιος είναι ο γκόμενός σου κέντρο; 143 σου υπενθυμίζω ότι ακούγεσαι σε όλα τα ραδιοταξί που έχουν ανοιχτό τον ασύρματο. Ε λοιπόν να το μάθουν όλοι, ας γίνουμε ξεφτίλα. 143 εδώ δουλεύουμε, συμπεριφέρσου. Κατάλαβα τώρα είμαι απλά το 143 για εσένα, παλιά με έλεγες το τριχωτό αρκουδάκι σου. Σιγή. Παιδιά δεν πειράζει μιλήστε άφοβα, έτσι κι αλλιώς τζάμπα ξενυχτάμε σήμερα, οπότε μας διασκεδάζετε. Συμφωνώ και εγώ. Και εγώ. Σαν κέντρο έχω να δηλώσω ότι παραβιάζεται το πρωτόκολλο, η επικοινωνία οφείλει να είναι μόνο για νέες κλήσεις πελατών, αλλιώς αυστηρά σιγή ασυρμάτου. Ο έρωτας δεν χωράει σε πρωτόκολλο όμως τις νύχτες, κέντρο. Ποιος το είπε αυτό; Κέντρο εγώ το είπα το 078, αφήστε με να σας πω μια ιστορία προσωπική να ‘ούμε. Δεν το πιστεύω, είπαμε δεν έχει καθόλου δουλειά αλλά έτσι θα βγει η νύχτα; Σιγή. Από 195 προτείνω όποιος έχει αντίρρηση να μιλήσει αλλιώς ας ακούσουμε τον 078, οι ταξιτζίδες κουβαλάνε σοφία από το δρόμο. Σιγή. Ωραία ξεκινάω λοιπόν, κέντρο αν έχεις καμιά κλήση με κόβεις και μας λες έτσι; Καλά δεν το πιστεύω αυτό που γίνεται, ευτυχώς που δεν καταγράφεται πουθενά όλο αυτό, θα γινόμασταν ξεφτίλα… (…)

Advertisements