αλληλεγγύη στους νάνους

Ήταν ένα γλυκανάλατο απογευματάκι όταν οι φιλήσυχοι κάτοικοι του Σάιρ, τα γνωστά ειρηνικά πλάσματα που είναι γνωστά ως Χόμπιτ ξαφνιάστηκαν όταν άκουσαν μια στριγγλιστή φωνή… Τους έκανε πραγματικά πολύ εντύπωση και αμέσως σταμάτησαν τις ανώφελες ασήμαντες ασχολίες τους για να ακούσουν πιο καθαρά τι ακριβώς έλεγε. Ήταν η φωνή του  Λέμον Μπάγκινς που είχε βγει με ένα ξύλινο ήχο-ενισχυτικό χωνί και τους καλούσε:

-Φίλοι και συγγενείς Χόμπιτ, ο Σάουρον απειλεί με πόλεμο την Γκόντορ λόγω δυσκολίας αποπληρωμής των τόκων του δανείου που η Γκόντορ πληρώνει εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια… Ο μακελάρης Σάουρον είναι έτοιμος να επιτεθεί στην μέση γη όπως έκανε και στην Μόρια και να αφήσει μόνο σμπαράλια… Λόγω οικονομικής κρίσης και κατασπατάλησης των κονδυλίων από βασιλιάδες και συναφή ανθρωποειδή, οι κάτοικοι της Γκόντορ δεν μπορούν να αποπληρώσουν το δάνειο που είχε εξασφαλίσει ο Ανάριον για να ιδρύσει την λευκή πόλη τους, την Μίνας Τίριθ με τα επτά αλλεπάλληλα τείχη για να προστατευτεί από τα στρατεύματα του ίδιου του Σάοουρον ο οποίος επίσης είχε το μονοπώλιο της λευκής πέτρας από την οποία είναι χτισμένη η πόλη… Σύντροφοι συνδαιτυμόνες στα πανηγύρια, αγαπημένα μου Χόμπιτ είναι η εποχή που πρέπει να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στον Γκοντοριανό λαό που συνθλίβεται για τα συμφέροντα και τα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια του κάθε μάγου… Σήμερα στις 6 συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία! Σήμερα η Γκόντορ αύριο εμείς! Πρέπει να αντισταθούμε, συμπαράσταση και αλληλεγγύη είναι το όπλο μας…

Δεν είναι τυχαίο που ποτέ σε κανένα βιβλίο βέβαια δεν αναφέρεται στην ιστορία που διηγούμαστε εδώ…

Όταν έφτασε 6 η ώρα η κεντρική πλατεία είχε μόνο δεκαεπτά άτομα. Σε μια ώρα είχαν μαζευτεί ακόμα δέκα – δώδεκα Χόμπιτ, σκεφτείτε ότι η περιοχή είχε περίπου 20.000 Χόμπιτ. Ο Λέμον Μπάγκινγκς σήκωσε την ξύλινη ντουντούκα του και μίλησε για την απληστία και την αρχομανία που γεννά τις σχέσεις εκμετάλλευσης και καταπίεσης στα βασίλεια αλλά και για την επερχόμενη προβλεπόμενη εισβολή του Σάουρον με τα ορκς και τα ουρούκ χάι στο Σάιρ. «Όσο υπάρχει αδικία θα υπάρχει και πόλεμος, ζητάμε έναν ειρηνικό κόσμο όπου οι λαοί θα ζουν αδελφωμένοι και ελεύθεροι. Για αυτό όμως οφείλουμε να δράσουμε τώρα!». Τελείωσε την ομιλία του και ένα χλιαρό χειροκρότημα ακούστηκε στην πλατεία. Τα περισσότερα Χόμπιτ λίγα πράγματα συνειδητοποιούσαν από αυτά που έλεγε, σκέφτονταν ίσως περισσότερο το επόμενο πανηγύρι, τα φαγητά και τα γλυκά και το πώς θα μεθύσουν ανέμελα και αποχαυνωμένα στην μικρή τους ιδιωτική σφαίρα.

«Η πορεία θα κατευθυνθεί προς την είσοδο της πόλης όπου θα αναρτήσουμε το πανό μας». Οι δυο καλοί φίλοι του Μπάγκινς και συνοδοιπόροι του ξετύλιξαν το πανό και το σήκωσαν για να ξεκινήσουν. –«Έι τι κάνετε εδώ;» Ήταν η φωνή ενός μεσήλικα Χόμπιτ «γιατί κλείνετε τον δρόμο; Έχουμε δουλειές, τι πράγματα είναι αυτά δεν έχει ξαναγίνει ποτέ διαδήλωση στο Σάιρ, να ανοίξετε τον δρόμο…»… Για μια στιγμή η βαθιά ανθρωπιστική αγάπη του Λέμον Μπάγκινς για τα Χόμπιτ άφηνε λίγο χώρο στην σκέψη του για λίγη ειλικρινή κατάρα: «μαλακισμένα Χόμπιτ, πολιτικώς νήπια και σιχαμένοι παρκάκιδες…»… Παρόλα αυτά χαμογέλασε στο εκνευρισμένο Χόμπιτ και εξήγησε τα πάντα υπομονετικά και με αξιοθαύμαστη αυτοκυριαρχία βουδιστή ζεν… τον ενημέρωσε κοιτώντας τον στα αποβλακωμένα μάτια του αν και λίγες αυταπάτες είχε ότι θα συμμεριζόταν το θέμα που αφορούσε και τη δική του ύπαρξη στην Άρντα… Έπειτα από λίγο η πορεία τελείωσε και το πανό κρεμόταν πλέον άχαρα και παράταιρο στην είσοδο της πόλης για να απαντήσει στα βλέμματα των συγκεντρωμένων Χόμπιτ που αποτυπώνονταν το «ε και;». Ο Λέμον Μπάγκινς ψέλλισε λίγες κουβέντες κλείνοντας με την υπόσχεση προφητεία «μην αδημονείτε σύντροφοι Χόμπιτ, έγινε μια αρχή, οι ιστορικές συνθήκες σύντομα θα ωριμάσουν». Ήταν προφανείς οι λόγοι γιατί κανείς στο Σάιρ δεν μπορούσε να έχει κοινωνική συνείδηση, γιατί ήταν πάντα κάποιος άλλος κάπου αλλού που είχε το πρόβλημα… Όμως το κακό δεν έκανε εξαίρεση αυτή την φορά και σε λίγες μέρες έφτασε ο απεσταλμένος του Σάουρον με συνοδεία μπράβων ουρούκ χάι και κάτι χαρτιά και τους είπε ότι το Σάιρ, που ήταν σε προσημείωση, τώρα πλέον ανήκει στην εταιρία του Σάροουν και ότι έπρεπε να αφήσουν τα σπίτια και τα χωράφια τους μέσα σε τρεις μέρες.

Τα καημένα τα Χόμπιτ! Τα περισσότερα δέχτηκαν σαν γιδοπρόβατα το πάσχα την τραγική τους μοίρα ή ανέθεταν σαν φοβισμένα νήπια τον Λέμον Μπάγκινς και την παρέα του να αντιτεθεί στις ιδιωτικοποιήσεις, εμποδίζοντας δηλαδή όσο μπορούσε τον Σάρουμαν -τσιράκι του Σάουρον- να πάρει το Σάιρ και να το κάνει εμπορικό κέντρο και Mall… Αν έδειχναν έστω και λίγη αλληλεγγύη στο παρελθόν, αν έστελναν έστω και λίγα τρόφιμα ή υφάσματα στους κατοίκους της Γκόντορ που ήταν υποδουλωμένοι από τον Σάουρον ίσως να λάμβαναν κάποιον σεβασμό στην Άρντα… αλλά που; Τα Χόμπιτ ήταν εντελώς αδιάφορα από πολιτική…

Η ιστορία που σας διηγούμαστε βέβαια προς χάριν της ιστορικής αλήθειας, δεν έχει ειπωθεί διόλου για προφανείς λόγους. Άλλωστε ποιος ενδιαφέρεται να ακούσει βαρετές ιστορίες για μια φυλή δειλή, για μια φυλή που η ιδιώτευση είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό που κανείς δεν αντιστέκονταν πλέον στην αδικία, όπου κυβερνούσε η πλατιά «δικτατορία των μικροαστών», των εκνευριστικά βολεψάκιδων… όχι τέτοιοι ήρωες δεν τραβάνε είναι η αλήθεια και ποτέ δεν τραβούσαν… Ο ηρωισμός, η αυταπάρνηση και η αυτοθυσία, το τσαγανό, η τόλμη και η μαχητικότητα, η γενναιότητα και το κουράγιο, αυτά είναι που υμνούνται πάντα, αυτές είναι οι αληθινές αξίες που ζει κανείς ανάμεσα στους άλλους, κανείς δεν κλαίει όταν πεθαίνει ένα εγωιστικό κακομαθημένο μόμολο…

Το χωριό ισοπεδώθηκε και τα πρώτα μπετά του mall έπεσαν σε τρεις μέρες, αργότερα όμως όταν ξεκινούσε η γνωστή ιστορία του άρχοντα των δακτυλιδιών ήρθε στο Σάιρ βοήθεια από την αντίσταση των συμμάχων ενάντια στον Σάουρον…

Θα σκεφτείτε ότι μπορεί τα Χόμπιτ στο σύνολο να είναι δειλά και φοβητσιάρικα αλλά ταυτόχρονα είχαν εκ των υστέρων και τον πιο μεγάλο ατρόμητο ήρωα της ιστορίας: τον Φρόντο Μπάγκινς, πρώτο ξάδερφο του Λέμον Μπάγκινς… Δεν είναι ακριβώς έτσι βέβαια… Πρόκειται για εσκεμμένη παρανόηση που οφείλεται στην αποσιώπηση ολόκληρων κεφαλαίων της ιστορίας που προσβάλουν την ωραιοποιημένη εικόνα του ήρωα… Στο σημείο που η συντροφιά του Φρόντο, Σαμ, Μέρι και Πίπιν ταξιδεύει προς το Μπρι και τους την πέφτουν τα Νάζγκουλ ο Φρόντο καταπίνει από την τρομάρα του το δακτυλίδι το οποίο και προσπαθεί μετέπειτα στην συντροφιά του δακτυλιδιού να χέσει επί πέντε μέρες εξ’ αυτού και ο τίτλος του κεφαλαίου «οι πέντε μέρες της δυσκοιλιότητας» όπου παρακολουθούμε την ψυχολογική κάθοδο του ήρωα ο οποίος εξωθείται από την παρέα να τρώει όλη την ώρα μούσμουλα από το δάσος προκειμένου να βγάλει το δακτυλίδι.. Το δακτυλίδι του άρχοντα των δακτυλιδιών στην ουσία ήταν το μοναδικό έγγραφο ενός δανείου, του δανείου των δανείων, είχε πάνω του τις μαγικές λέξεις της δανειακής σύμβασης που εξουσίαζε όλα τα άλλα 19 μαγικά δαχτυλίδια-δάνεια, το δάνειο που είχε δανείσει σε όλα τα δάνεια και όλοι των όλων του χρωστούσαν και για αυτό είχε και την απόλυτη εξουσία…

saronman1

Αυτό που επίσης δεν αναφέρεται ρητά στην ιστορία είναι ότι από το φόβο του μη χάσει το δακτυλίδι αλλά και από το πολύ άγχος των επιτοκίων που έγραφε κάθε δευτερόλεπτο ο Σάουρον, ο Φρόντο το ξανακαταπίνει στο όρος της Μόρντορρρρ όπου και ηρωικά το καταστρέφει καθώς τελικά ενεργείται κατευθείαν στην λάβα του ηφαιστείου δίνοντας τέλος στις σκοτεινές δυνάμεις του σκότους (!) του αρχι-τραπεζίτη Σάουρον…

Μακάρι να γίνονταν έτσι και σήμερα… αλλά δυστυχώς κανένας Φρόντος δεν υπάρχει να μας σώσει! Αυτά είναι μόνο για τις διηγήσεις και τα παραμύθια. Πρέπει εμείς να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας, να σηκώσουμε ανάστημα, να αντεπιτεθούμε, με ένα αντικαπιταλιστικό, λαϊκό κίνημα που θα… έι, έι που πάτε; Τι; Κήρυγμα εγώ; Εντάξει, ε ας πάρει τον λόγο ο επόμενος αφηγητής αν είναι να μας πει για τον γάμο καμιάς κότας πριγκίπισσας με τον πλούσιο καλό της ή τι φόρεμα φόρεσε καμιά κοτάρα του χόλιγουντ… ε καλά εντάξει σταματάω το κήρυγμα, συγνώμη δε θα το ξανακάνω…

(Αλλά κάποια στιγμή θα ωριμάσουν οι συνθήκες και θα πρέπει να επιλέξετε πλευρά, βλαμμένοι πνευματικοί απόγονοι των Χόμπιτ…)

 

Advertisements