μπλε δόντι

Λεωφορεία. Μισώ τα λεωφορεία, όμως αναγκάστηκα σήμερα να κατέβω κέντρο με το λεωφορείο λόγω του κακού καιρού. Συνήθως προτιμώ την ανεξαρτησία και αυτονομία που μου προσφέρει το ποδηλατάκι μου και είμαι πολύ χαρούμενη που δεν είμαι αναγκασμένη να παστώνομαι σαν τη σαρδέλα χρησιμοποιώντας την πανάκριβη και άθλια αστική συγκοινωνία. Σήμερα όμως που το είχε στρώσει από το πρωί δεν είχα άλλη επιλογή. Πειθανάγκασα τον εαυτό μου βάζοντας του ως δέλεαρ την ακρόαση μουσικής για να είναι πιο ευχάριστη η διαδρομή και κατέβηκα στη στάση. Ευτυχώς μένω κοντά στην αφετηρία της γραμμής οπότε βρήκα εύκολα να καθίσω, έβαλα τα hands free ακουστικά μου και επέλεξα από την μουσική που είχα στο κινητό έναν φάκελο με επιλογές κασετόφωνου και πάτησα το shuffle. Θα ήταν άλλωστε μια μεγάλη σε χρόνο διαδρομή καθώς οι δρόμοι ήταν δύσκολοι λόγω του χιονιού και όλα τα οχήματα κυκλοφορούσαν με πολύ μικρές ταχύτητες.

Τέτοια που ήταν η μέρα είχε λίγο κόσμο στο λεωφορείο, κυκλοφορούσαν μάλλον μόνο όσοι δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Και εγώ αν δεν είχα ανάγκη τα χρήματα σιγά να μην σηκωνόμουν από το ζεστό μου το σπιτάκι, θα ακύρωνα όλα τα ιδιαίτερα μαθήματα που είχα και θα άραζα με ένα ζεστό ρόφημα στον καναπέ χαζεύοντας στο ίντερνετ με το κινητό. Ωστόσο αφού το λεωφορείο δεν ήταν πήχτρα δεν ήταν δα και τόσο δυσάρεστη η διαδρομή. Δεν θέλησα να παίξω με το κινητό. Η μουσική που άκουγα λειτουργώντας σαν μουσική επένδυση μου έδινε μια κινηματογραφική ματιά στα πράγματα. Άρχισα να χάνομαι σε σκέψεις παρατηρώντας κρυφά τον κάθε σιωπηλό επιβάτη, δοκιμάζοντας να εικάσω μέσα από την μορφή και τη στάση του τις προσωπικές του σκέψεις, να μαντέψω τις ανησυχίες και να πλάσω φανταστικά ονόματα και ιστορίες… Ίδια μια παράδοξα ιδανική μεγάλη λογοτέχνης που εμπνέεται υποθέσεις για μυθιστορήματα…

137086498

Και Ναι! Ένιωθα ανέλπιστα περίφημα βιώνοντας μια σχεδόν πρωτόγνωρη ευφορία, κάτι που σίγουρα μου προκαλούσε μια σπάνια στιγμή βαρεμάρας -εκεί κολλημένη μες στο λεωφορείο και την κίνηση- καθώς ο νους μου ελεύθερος από οθόνες και ίντερνετ, μακριά από έτοιμα κείμενα με σκέψεις άλλων, έτοιμες εικόνες και βίντεο επιστράτευε την φαντασία του για να αυτό-διασκεδαστεί… Αλήθεια πόσος πλούτος να κρύβεται στις προσωπικές ονειροπολήσεις και στην φαντασία των σιωπηλών επιβατών που πλήττουν ακινητοποιημένοι μέσα στο λεωφορείο περιμένοντας να φτάσουν στην στάση που κατεβαίνουν όπως εγώ τώρα; Τι να συντελείται μέσα στον προφυλαγμένο εσωτερικό κόσμο του καθένα; Πόση προσωπική δημιουργικότητα που έπειτα πεθαίνει μπροστά στην τεμπελιά των σήριαλ ή της μπάλας; Πώς να ήταν η ζωή όταν οι άνθρωποι απλά ρέμβαζαμε χωρίς να απασχολούμε το μυαλό μας μονίμως σε κάτι στο διαδίκτυο; Πώς γίνεται ενώ παρόλο που η φαντασία μου είχε μάθει να τεμπελιάζει με gif και βίντεο τώρα ένιωθα σε τέτοια πνευματική έξαρση;

Ένας ήχος ειδοποίησης ακούστηκε ξαφνικά μέσα από τα ακουστικά μου και η οθόνη του κινητού άναψε. Ήταν ένα μήνυμα: Ένας άγνωστος χρήστης προσπάθησε να έχει πρόσβαση στην συσκευή σας μέσω blue tooth, για την ασφάλειά σας συστήνουμε να απορρίψετε την επιβεβαίωση πρόσβασης. Και μετά είχε μόνο μία επιλογή: Απόρριψη. Τι παράξενο μήνυμα! δεν μου έχει ξανατύχει· πάτησα την Απόρριψη χωρίς δεύτερη σκέψη…   

– Ε ψιτ κοπελιά, με ακούς; μην φρικάρεις…

Ήταν μια ανδρική φωνή που άκουσα μέσα από τα ακουστικά μου! το αίμα μου πάγωσε από την έκπληξη. Γύρισα να κοιτάξω παντού τριγύρω. Τίποτε. Μα τι συμβαίνει;

– Έχω χακάρει το κινητό σου για να σου μιλήσω, δεν υπάρχει κάποιος κίνδυνος για το κινητό σου ή για τα αρχεία σου οπότε μην φοβάσαι, είσαι η κοπελιά που κάθεται στο τρίτο δεξί παράθυρο πίσω από την μπροστινή πόρτα έτσι; Μπορείς να μου μιλήσεις αν… α οκ σε είδα

Γύρισα και κοίταξα άλλη μια τριγύρω, αδιάφοροι βαριεστημένοι επιβάτες, μα ποιος μπορεί να είναι; Σίγουρα κάποιος νεαρός, σπεσιαλίστας στις νέες τεχνολογίες, ένα τεχνολογικό γκικ τζίνιους που έχει καεί μπροστά σε υπολογιστές και κινητά, ένας σωστός χάκερ…  Όμως που να κρύβεται; πως με βλέπει αυτός ενώ εγώ δεν μπορώ να τον δω, ήταν λίγο αλλόκοτη η κατάσταση ομολογώ.

– Ποιος είσαι;

– Με λένε Ντάνη, λίγο χαζό το όνομά μου ε; ωστόσο καλύτερο από το Ιορδάνης που με βάφτισαν… Εσένα πως σε λένε;

– Εεεε Ειρήνη. Και πως…;

– Τεχνικά πως γίνεται να μιλάμε; Είναι ένα πρωτόκολλο blue tooth που μπόρεσα να παρακάμψω με μια εφαρμογή αφού έκλεψα την συναίνεσή σου μέσα από το μήνυμα με την απόρριψη. Δεν θα σου μιλούσα αυτοπροσώπως είμαι αρκετά δειλός συνήθως για να μιλήσω σε μια άγνωστη. Κομπλάρω άσχημα και χάνω τις πρώτες εντυπώσεις. Και δεν είναι καθόλου δίκαιο αυτό, αν με γνωρίσεις από κοντά είμαι πολύ ενδιαφέρον άτομο. Πω έχω πάθει κρίση ειλικρίνειας μου φαίνεται, χι χι Περνάει λίγο βαρετά ο χρόνος στο λεωφορείο, τι θα έλεγες για λίγη κουβεντούλα μέχρι την στάση σου λοιπόν;

– Ομολογώ ότι είναι πολύ περίεργο αυτό που συμβαίνει αλλά οκ ας μιλήσουμε. Τι θα μπορούσαμε να πούμε;

– Τα πάντα. Αλήθεια που κατεβαίνεις; Για να δούμε πόσο χρόνο έχουμε

– Σε 9 στάσεις. Πάμε σημειωτόν όπως βλέπεις οπότε έχουμε λίγο χρόνο παραπάνω, χι χι

– Ξέρεις, αυτό που μου αρέσει πολύ είναι που η συνομιλία μας απαλλαγμένη από τις εξωτερικές μας εμφανίσεις καθορίζει τα πράγματα εγκεφαλικά

– Νόμιζα ότι εσύ με βλέπεις

– Όχι και πολύ καλά, λίγο που σε είδα όμως μου άρεσες αλλά αυτό δεν έχει και τόσο σημασία, ψάχνω περισσότερο την επικοινωνία, είναι ένας αγώνας και αυτός

– Και το έπαθλο;

– Το έπαθλο για εμάς ας είναι ο ένας για τον άλλο, ένα ραντεβού

– Πλάκα έχεις έτσι όπως τα λες, και πως περνάμε σε αυτό το ραντεβού;

– Στην αρχή είναι κάπως άβολα, υπάρχει κάποια αμηχανία, και οι δύο μας όμως θέλουμε να γοητεύσουμε και ας μην είμαστε σίγουροι ακόμη αν μας συναρπάζει το άτομο που έχουμε απέναντι. Έπειτα με λίγο κρασάκι και λίγο χιούμορ χαλαρώνουμε, μιλάμε άνετα και κάνουμε εκμυστηρεύσεις που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα κάναμε

– Κάτσε να συνεχίσω εγώ: εφ’ όσον λοιπόν φαντάζεσαι ότι το ραντεβού δεν πηγαίνει κατά διαόλου στο τέλος φιλιόμαστε, είναι πολύ νωρίς όμως για οτιδήποτε άλλο, βρισκόμαστε ξανά μια δυο μέρες και μετά τα φτιάχνουμε, αργότερα το κάνουμε και είναι ωραία, ξέρεις πάντα υπάρχει και περιθώριο βελτίωσης. Είμαστε ερωτευμένοι και όλα αυτά καλά μέχρι να φτάσουμε τους έξι μήνες, μετά αρχίζει η κατηφόρα. Οι πρώτοι οδυνηροί καυγάδες, αναδύονται οι νευρώσεις και οι παραξενιές του καθένα

– Ε αφού σου έχω πει μου την σπάει όταν αφήνεις τρίχες στον νιπτήρα του μπάνιου (χα χα)

– Και εσύ σταμάτα επιτέλους να αφήνεις νερά κάθε φορά που κάνεις ντουζ και σήκωνε επιτέλους το καπάκι… (χι χι)

– Δεν είναι καυγάδες ικανοί για να μας χωρίσουνε όμως. Η αγάπη πάντα κερδίζει

– Μου αρέσει η αισιοδοξία σου αλλά τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι, σου το λέω μέσα από τις προσωπικές μου επίπονες εμπειρίες.

– Ο πόνος μας ωριμάζει για να δεχόμαστε καλύτερα την ευτυχία που έρχεται… Ωχ όχι ο δρόμος άνοιξε, γαμώτο, ήταν ένα αυτοκίνητο που είχε χαλάσει, άκου δεν μπορούμε να μιλήσουμε άλλο, το τηλέφωνό μου είναι 6962(…) ωωωω

– Δεν σε άκουσα, τι έπαθες; Για πες ξανά τα νούμερα; Ντάνη; Με ακούς;

Ενστικτωδώς κοιτάζω έξω, ένας τύπος με κουκούλα που μέχρι τώρα φαίνεται ότι περπατούσε παράλληλα με το λεωφορείο στο πεζοδρόμιο έχει γλιστρήσει και έχει πέσει. Σηκώνομαι από το κάθισμα και γυρνάω προς τα πίσω για να δω καλύτερα, αυτός με βλέπει και με χαιρετά χαμογελώντας. Όχι ρε γαμώτο, ωραίο το γκομενάκι. Πάει… μεγάλη γκαντεμιά. Μα για στάσου, οι πόρτες έχουν ανοίξει, είμαστε στη στάση, έχω όμως και το ιδιαίτερο μάθημα, θα αργήσω, μα τι λέω; χέσε το ιδιαίτερο ας αργήσω… σκέφτομαι με μιας καθώς έχω σηκωθεί και ξεχύνομαι έξω για να τον συναντήσω…

(…) –  Ήταν 14 Φεβρουαρίου 2017 θυμάσαι; Πριν δεκαέξι χρόνια! καμιά φορά σκέφτομαι, αν δεν είχες κατεβεί από το λεωφορείο εκείνη την ημέρα;… δεν θα ήμασταν μαζί, αλλά ούτε καν μπορώ να φανταστώ πλέον τη ζωή μου χωρίς εσένα…

– Χρόνια μας πολλά λοιπόν! και χρόνια πολλά σε αυτούς που δεν γιορτάζουν σήμερα, όπως δεν γιορτάζαμε και εμείς εκείνη την ημέρα όταν γνωριστήκαμε…

Advertisements