εξ ουρανού

Περίμεναν τόσο καιρό… Είχαν περάσει αμέτρητα χρόνια από την τελευταία φορά. Προσευχόταν σχολαστικά κάθε μέρα από τότε. Ίσως όχι αμέσως μετά την Μεγάλη Εξαφάνιση, ίσως όχι από τις πρώτες μέρες, στην αρχή τα πράγματα ήταν θολά, είχε μόλις προβάλει αυτό που μετά ονομάστηκε η Ιερή Απορία, τότε βέβαια στην αρχή ήταν απλά ένα τεράστιο λογικό ΓΙΑΤΙ; Δεν φαινόταν από πουθενά να προβάλει κάποια λογική εξήγηση: όλοι οι άνδρες με μιας είχαν εξαφανιστεί! Ήταν μόνο αργότερα που όλα είχαν πια αποδοθεί στην Θεϊκή Βούληση και ένα οργανωμένο θρησκευτικό κίνημα είχε σιγά σιγά αναδυθεί από τις στάχτες της διαλυμένης αυτοεκτίμησης, μετά από την Θεόσταλτη συμφορά. Για άλλη μια φορά ό,τι δεν μπορούσε να εξηγηθεί με την λογική αποδόθηκε στους Θεούς, στην θρησκεία, τίποτε μη αναμενόμενο δηλαδή. Γιατί όμως οι Θεοί να τους είχαν καταραστεί έτσι; Τι ήταν αυτό που άξιζε την τόση οργή τους; γιατί μόνο από οργή θα έκαναν κάτι τέτοιο…

Την εμπνευσμένη απάντηση έδωσε ένα νέο μικρό αλλά συνάμα παμπόνηρο ιερατείο και ήταν μια αντιφατική αλλά και ιδιοφυής λύση στο αίνιγμα, και ταυτόχρονα στο ζήτημα της πεσμένης αυτοεκτίμησης: «Οι Θεοί το έκαναν από αγάπη». Μια συμφορά, μια τιμωρία –ουσιαστικά- που γίνεται από αγάπη; Στην αρχή φάνηκε εντελώς τρελό. Πολλές ερμηνείες θέλησαν να μονοπωλήσουν το νόημα αυτής της ρήσης που σιγά σιγά επικράτησε και συζητούνταν σε όλες τις παρέες. Ήταν μήπως οι Θεοί σε ρόλο παιδαγωγού; Που επέλεξαν να διδάξουν κάτι με έναν σκληρό και επίπονο τρόπο; Και πάλι απαντήθηκε με διφορούμενο τρόπο από το ίδιο δαιμόνιο ιερατείο: «Η αγάπη πάντα νικά, είτε για τον εαυτό της είτε για τους άλλους» και «μετανοείτε». Παρόλο που και πάλι αυτό δεν έβγαζε κανένα νόημα, επιβλήθηκε πέρα από την λογική με έναν ηθικό τρόπο, μέσω μιας θρησκευτικής συμβολικής εξουσίας που επιβάλλεται ως γνωστόν και ταιριάζει σε αγελαία ζώα και αντίστοιχους βοσκούς. Καμία δεν έπρεπε να αναζητήσει να καταλάβει τη Θεϊκή Βούληση, αλλιώς ήταν βλάσφημη, ήταν άπιστη, ήταν κίνδυνος για την κοινότητα και τους νόμους των Θεών και της κοινωνίας. Η αμφιβολία απαγορεύονταν με ποινή αφορισμού από την κοινωνία των πιστών. Σιωπή η μέγιστη αρετή, Πίστη, προσευχή και αναγκαστική νηστεία…

Και είχαν περάσει αρκετά χρόνια από τότε, οι ιερές τελετουργίες και οι τελετές είχαν παγιωθεί και η παράδοση είχε περάσει από την πρώτη στην δεύτερη γενιά. Όλα αυτά τα ιερά μυστήρια είχαν πάντα το ίδιο θρησκευτικό περιεχόμενο: την δέηση και την παράκληση για την έλευση της Μεγάλης Επαναεμφάνισης. Που σημειωτέων ότι αν δεν ερχόνταν σύντομα το ανθρώπινο γένος ήταν καταδικασμένο σε εξαφάνιση, και όχι σε μισή εξαφάνιση! Τις τελευταίες μέρες η Μεγάλη Πάπισσα είχε επιβεβαιώσει τις διαδόσεις που εδώ και τόσο καιρό κυκλοφορούσαν, είχε ένα ιερό θεόσταλτο όνειρο που πρόβλεπε την υλοποίηση της Ιερής Ευχής.

Και κάποια στιγμή… Ναι ήταν γεγονός!… Εκείνη την ώρα άλλες μαγείρευαν, άλλες κολλούσαν πλακάκια, άλλες δούλευαν σε γραφείο, άλλες στην τηλεόραση… άλλες σε οπουδήποτε δουλειά σε όλη την υφήλιο… Είχε έρθει λοιπόν η Ιερή Στιγμή; Ο ουρανός είχε σκοτεινιάσει και είχε πάρει ένα περίεργο γκριζοροζ χρώμα…

pink-sky-raining-menjpg

Ω Θεοί τι τρελή ευτυχία!!! Μέσα από όλα τα στόματα η γνωστή θρησκευτική μουσική πάροδος της θεϊκής λύτρωσης ακούστηκε:

Αλληλούια, Αλληλούια, Αλληλούια –με δάκρυα στα μάτια-

Από παντού σουτιέν πετάγονταν ψηλά προς τους ουρανούς…

Ω Αλληλούια, Αλληλούια

Ιτ’ς ρέινίνγκ μεν Αλληλούια      (Ιt’s raining men*…)

Τι κι αν δεν ήταν όλοι μοντέλα… έριχνε και πολύ μπάζο… όπως και να το κάνεις όμως ήταν μια ευλογία…!

Καμία γυναίκα δεν είχε την διάθεση να αναλογιστεί πλέον για την Θεϊκή Αγάπη της Εξαφάνισης, και ποιον πραγματικά είχε στόχο; τις γυναίκες; ή τελικά τους άνδρες;… Όμως για σταθείτε, τι ποσοστό να ήταν οι γκέι; Ήταν μήπως μια καμουφλαρισμένη καινούρια Θεϊκή κατάρα αυτή για τις στρέιτ; Πόσες γκέι σήκωσαν ομπρέλες αρνούμενες την βροχή; Γιατί κανείς δεν μιλάει για άλλα φύλα;

Χελόου;

Ακούει κανείς;

Χμμμ…

Advertisements