το καζανάκι

Το καταραμένο πάλι χάλασε… για κάτσε να εδώ, α να εδώ οκ, ω θεοί!, πρέπει τώρα πάλι να περιμένω μέχρι να ξαναγεμίσει, κατάρα, και βιάζομαι, αν είχε περισσότερη πίεση το νερό μόνο, θα αργήσω και στην δουλειά, καλά ας μην είμαστε και υπερβολικοί, πάντα τελευταία στιγμή ξυπνάω ρε πούστη, πρέπει να το δούμε και αυτό το θεματάκι κάποια στιγμή… δυσάρεστη κατάσταση…

Πόσο να διαρκεί να ξαναγεμίσει αναρωτήθηκα φευγαλέα; για την ακρίβεια -και δεν έχει καμία σημασία για αυτήν την αφήγηση με ποιο τρόπο μετρήθηκε- κάνει δύο λεπτά και είκοσι δύο δευτερόλεπτα (2’:22’’). Αρκετός χρόνος ωστόσο. Και ήταν τότε που συνέβη. Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες, η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν παρά προχθές. Εντάξει αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Η ζωή και η οπτική μου άλλαξε εκ θεμελίων μετά από ένα τέτοιο βίωμα, μετά από μια τόσο έντονη και κοσμογονική εμπειρία. Δύσκολα περιγράφει κανείς μια τόσο οριακή στιγμή ολικής κρίσης στην ζωή του, μια υπαρξιακή τρύπα που συνταράσσει το προσωπικό του σύμπαν και θέτει σε νέα τροχιά όλες τις αντιλήψεις, τις ασφάλειες και τις βεβαιότητές του, ξεσκίζει τις ψευδαισθήσεις και αναθεωρεί την θεμελιακή σχέση του με τον κόσμο. Μια σύντομη στιγμή αιώνων που το σύμπαν αποκαλύπτεται στην γυμνή του αλήθεια: ένα μοχθηρό χάος, μια λάβα που λιώνει αδυσώπητα ταυτότητες και ρόλους, ένας άπειρα βαθύς ωκεανός που ο προσωπικός χώρος και χρόνος γίνεται απειροελάχιστος και χάνεται στην αδιάφορη και σκοτεινή του απεραντοσύνη…

Και εγώ την βίωσα εκεί! ένα πρωινό Τρίτης, περιμένοντας… υπομένοντας… Δεν θυμόμουν τι είχα φάει την προηγούμενη μέρα, όμως στο στομάχι μου βασίλευε μια ελαφριά ναυτία, όχι υπαρξιακή σαν του Σαρτρ, εντερική. Όπως καταλαβαίνετε -και δεν το ανέφερα ως τώρα για λόγους διακριτικότητας- ήμουν στην τουαλέτα και με κατεβασμένα τα βρακιά όταν μου επιτέθηκαν. Μου επιτέθηκαν αλύπητα και λυσσαλέα, χωρίς κανένα έλεος. Μου επιτέθηκαν και ήμουν απροετοίμαστος, δεν είχα μαζί μου ούτε ένα ποίημα, ούτε μια μουσική, τίποτε, ήμουν εντελώς ανυπεράσπιστος και ευάλωτος. Όρμησαν πάνω μου από το πουθενά, σκέψεις, αισθήματα, ερωτήματα, νοήματα, κενά… Ένα πλήθος απαιτητικά πεινασμένα όντα που ζητούσαν απαντήσεις. Στην αρχή αντιστάθηκα σθεναρά. «Δε μας χέζετε και εσείς» βροντοφώναξα από μέσα μου, μια που και το περιβάλλον ευνοούσε τέτοιες εκφράσεις, όμως αυτά επέμεναν, και τότε ήταν που εμφανίστηκε η κρυμμένη ως τότε αρχηγός τους, πρόβαλε και πλησίασε τρομερή και ανίκητη, δολοφονική θριαμβεύτρια, μια πανίσχυρη κακιασμένη λάμια. Oh f#ck! τα πλήθη σάλεψαν και αναρίγησαν από την ισχύ και την ασύγκριτη δύναμή της και υποκλίθηκαν στο όνομά της… η «ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ ΕΣΥ;» έβγαλε τα κοφτερά της ερωτηματικά και ετοιμάστηκε να τα εκτοξεύσει καταπάνω μου με μίσος στο βλέμμα… ο εαυτός μου με είχε προδώσει, γαμώτο, σκέφτηκα…

Δεν έχει σημασία αν ήμουν μοναχικός άνθρωπος ή αν υπήρχαν στο σπίτι μου γυναίκα και παιδιά, αν είχα γνωρίσει την επιτυχία ή είχα πνιγεί στην αποτυχία, δεν είχαν σημασία οι ιδιαίτερες συνθήκες της ζωής μου, το επάγγελμά μου, τα λεφτά μου, η κουλτούρα μου κτλ. τα πάντα πνίγονταν στην ματαιότητα και στην έλλειψη νοήματος, τίποτε δεν μετράει όταν σε επισκέπτεται αυτή η ερώτηση,  Η ΕΡΩΤΗΣΗ!… και μέχρι τώρα την είχα γλυτώσει προσεκτικά και δεν είχε εμφανιστεί πρωτύτερα, βέβαια άκουγα φίλους που το έλεγαν και διάβαζα κείμενα που το ανέφεραν αλλά δε το περίμενα τέτοιο πράγμα… ήμουν εκεί, μόνος, ξεβράκωτος, θνησιγενής, ανυπεράσπιστος και έστεκα σαστισμένος μπροστά στο δέος της αλήθειας της… Αμέσως συνήλθα και αντέδρασα αστραπιαία: βεβαιότητες, σημεία αναφοράς, στόχοι, αίσθηση προσωπικής ταυτότητας, πορεία ωρίμανσης, σχέσεις στοργής και αγάπης… όμως… όλα τόσο ανίκανα να διαπεράσουν την πανοπλία της και να που την έβλεπα να χαμογελά χαιρέκακα, ήξερε και ήρθε τέτοια ώρα, ήξερε που μου την έπεσε έτσι στο απροειδοποίητο και με κόλλησε στον τοίχο… με παγίδευσε…

Όμως και εντελώς ανέλπιστα ανακαλύπτω ξαφνικά ένα κενό στην άμυνά της, αν κατάφερνα να ενωθώ με την κοσμική ενέργεια, αν κατάφερνα να κενώσω την ύπαρξή μου από τις σκέψεις, αν καταδυόμουν στον πυρήνα του τίποτε, αν κατέβαινα στο επίπεδο της απλής ζωικής λειτουργικότητας, αν έβγαινα από το πνεύμα και διαπίστωνα την σεμνή υπεροχή της σάρκας ίσως να αντιστεκόμουν, ίσως να νικούσα… έκλεισα τα μάτια… κενό, κανένα χρώμα, κανένας ήχος, μια σβηστή οθόνη, καμία αίσθηση… κρατούσα την αναπνοή μου και αιωρούμουν στο μαύρο κενό… (…)

Είχα πετύχει… τώρα αναδυόμουν σιγά σιγά από το βάθος του κενού και σταδιακά ερχόμουν στην πεζή αλλά ασφαλή και ζεστή πραγματικότητα, η καθημερινότητα θα με έπαιρνε ξανά στα τρυφερά της φτερά, τα μελήματα της μέρας, οι υποχρεώσεις και τα καθήκοντα, ουφ επιτέλους είχα γλυτώσει…. όταν ξαναξεπρόβαλε, εμφανίστηκε σαν τους άσχημους κακούς στις ταινίες που πρέπει να τους σκοτώσεις τουλάχιστον τρεις φορές πριν πεθάνουν…

«ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ ΕΣΥ;»

Έντρομος ανοίγω τα μάτια, δε μου μένει τίποτε, ας ετοιμαστώ να με πνίξει στα βρώμικα νερά της αυτή η ερώτηση… αλλά για wait a minute και not so fast… γυρνώ αυθόρμητα το βλέμμα μου εκεί κάτω, ναι εκεί στην τουαλέτα, στην χέστρα λέμε ντε και κοιτώ με θαυμασμό και περηφάνια… αγία μέσα στην μεγαλοσύνη της…

Το καζανάκι εντωμεταξύ είχε ξαναγεμίσει και περίμενε…

-Να λοιπόν αυτήν έκανα, γιατί λίγο το έχεις δηλαδή;… ΆΪ ΠΑΡΑΤΑ ΜΑΣ!…

και πατάω ήρεμος και σίγουρος πια το κουμπί… Fraaaaaaaaauuptt.. fssssssssssss…

kazanaki

(σε όποιον βρίσκει απρεπές και αντι-λογοτεχνικό αυτό το κείμενο έχω να του πω ότι οι λεπτές αισθητικές εμπειρίες περνούν από κάθε πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης…!)         

Advertisements