η νοστιμιά της μητέρας

– Φτου!… πάλι χάλια το φαΐ, δεν αντέχω άλλο, φτάνει πια!

– Δίκιο έχεις, να δεις εμένα πόσο μου την έχει σπάσει που τα τρώμε όλα άνοστα σε αυτό το σπίτι

– Πρέπει να το πούμε στον πατέρα, δεν πάει άλλο

– Σταμάτα, δεν μπορούμε! Κανείς δεν μιλά για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου…

– Κάτι πρέπει να κάνουμε όμως, δεν πάει άλλο να ζούμε χωρίς

– Δεν μας αφήνει να αγοράσουμε, οπότε φοβάμαι μόνο μία λύση μας μένει

– Δεν πιστεύω να εννοείς… τρελάθηκες;

– Ε ναι λοιπόν θα το κάνω, θα πάω να πάρω από τη μητέρα…

(…)

– Μμμμ αμέσως νοστίμισε το άτιμο, αχχχ έχω να φάω κανονικό φαγάκι από τότε που φύγαμε, δηλαδή πάνε πέντε χρόνια σίγουρα

– Για δώσε λίγο ακόμα και σε μένα, μμμμμμμμ μούρλια, αναρωτιέμαι όμως μήπως πέσαμε σε αμαρτία;

– Δεν ξέρω, αλλά σίγουρα θα είναι μια γευστικότατη αμαρτία χα χα! Και εντάξει δεν κάναμε και παρτούζες όπως στα Σόδομα και τα Γόμορα.

– Άσε μην το θίγεις αυτό το θέμα, πονάει, πάντα πρέπει να είμαστε οι σεμνότυφες αγνές παρθένες κόρες του πατέρα, γαμώ την τύχη μου δηλαδή, εσύ είσαι η μικρότερη αλλά εμένα μου την έχει στρίψει.

– Και εμένα! ε έλεος, σιγά τώρα, δεν κάναμε τίποτε. Ούτε ένα νόστιμο φαγητό δεν μπορούμε να φάμε στις βαρετές ζωές μας πια; Άλλωστε η μητέρα έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να έχει θυμώσει, της πήραμε πολύ λίγο, τρεις κουταλιές το πολύ…

– Και τι ιδέα αυτή του πατέρα να κουβαλήσει στο σπίτι τη μητέρα…

– Όσο και να παράκουσε τον Γιαχβέ και να τιμωρήθηκε, δεν παύει να είναι η γυναίκα του και η μητέρα μας

– Ναι όλοι τώρα ξέρουν την ιστορία μας, έχουμε γίνει ρεζίλι και σίγουρα θα μείνουμε στην παράδοση: η γυναίκα του Λωτ που παράκουσε την εντολή του αγγέλλου, δεν άντεξε, κοίταξε πίσω στην πόλη που κατέστρεφε ο Θεός και έγινε αμέσως στήλη άλατος!

– Αυτό που δεν θα ξέρουν όμως, είναι ότι έγινε πολύ ωραίο αλάτι για σούπα!

– Σταμάτα, Ντροπή! Καλά άμα το μάθει ο πατέρας αυτό, ποιος ξέρει τι μπορεί να μας κάνει*

lot

Advertisements