κρατήσου

– Μην με αφήνεις, κρατήσου, θα τα καταφέρουμε…

Ένιωσα την αδρεναλίνη μου να ανεβαίνει στα ύψη, κρύος ιδρώτας και αύξηση καρδιακών σφυγμών. Μέσα στην ένταση της θανάσιμα κρίσιμης στιγμής διάφοροι συλλογισμοί διαπέρασαν την σκέψη μου αστραπιαία σε δευτερόλεπτα. Κακώς έχω σταματήσει τόσο καιρό το γυμναστήριο, σκέφτηκα, να τώρα χρειάστηκε να έχω μυϊκή δύναμη και εγώ είμαι ένας λαπάς / είναι και που έχω και καθιστική δουλειά, δεν βοηθάει καθόλου αυτό, τα γυμναστήρια όμως είναι και βαρετά εδώ που τα λέμε / είμαι άτυχος που δεν έχω βρει μια γυμναστική που να μου αρέσει / όμως ο άνδρας πρέπει να είναι δυνατός και καλογυμνασμένος / αλλά και οι φίλοι μου και οι συνάδερφοι όλοι λαπάδες είναι / και έβαλα και άχρηστα κιλά τον περασμένο χρόνο / όμως και αυτό που μου συμβαίνει αυτή την στιγμή είναι εντελώς ακραίο / που να το ξέρω ότι θα βρεθώ σε μια κατάσταση ταινίας δράσης; / και δεν έχω πιει και καφέ σήμερα όλο το πρωί, άι στο καλό πια…

Μπορείς να με τραβήξεις πάνω;

– Ας προσπαθήσουμε με το τρία, έτοιμη; …ένα, δύο, τρία… πφφφφ μμμμμμμ,  άλλη μία: ένα, δύο, τρία πφφφφ μμμμμ δεν νομίζω να μπορώ να σε τραβήξω, δεν είμαι τόσο δυνατός

– Τι εννοείς ότι είμαι θεό-βαριά; Ότι είμαι καμιά χοντρή;

– Όχι αγάπη μου, όχι, μια χαρά είσαι, κρατήσου

– Θεούλη μου δεν θέλω να πεθάνω έτσι…

– Σταμάτα, όλα θα πάνε καλά, και κυρίως μην κοιτάξεις κάτω, εγώ δεν σε αφήνω με τίποτε

Τι θέλαμε να πάμε σε αυτή την απόκρημνη παραλία στην άκρη του θεού; ξανασκέφτηκα, άλλη φορά δεν ακούω καμιά πληροφορία για το «κάτι διαφορετικό» από κανέναν τελειωμένο μαζόχα χίππη / να πάμε να τσακιστούμε σαν τους χαζούς στα κατσάβραχα στην μέση του πουθενά / και τελευταία μέρα διακοπών / αλλά και αυτή η Αντωνία δεν μπορούσε να προσέξει λιγάκι; / μου ήρθε και με παντόφλα τακούνι / καλά που την έπιασα δε λες / πως θα την σώσω τώρα; / τι καλά να ήμουν σούπερ ήρωας ε; ο σπάιντερμαν ή καλύτερα ο σούπερμαν / και ο μπάτμαν καλός είναι αλλά συνήθως βγαίνει μόνο το βράδυ, άσε που θα είχα λιώσει μέσα στον Αυγουστιάτικο ήλιο με την μαύρη στολή / μα τι σκέφτομαι; όσο περνάει ο χρόνος τόσο λιγότερη δύναμη θα έχω να την τραβήξω από τον γκρεμό 

– άκου αγάπη, μου ήρθε μια ιδέα, είναι η μόνη λύση, θα πετύχει σίγουρα, αν πηδήξεις με άλμα μακριά από το βράχο δεν θα χτυπήσεις στην πλαγιά και θα βουτήξεις στην θάλασσα στο σημείο που είναι βαθιά

– φοβάμαι, δεν νομίζω ότι μπορώ να τα καταφέρω

– θα τα καταφέρεις, αλήθεια, το έχω υπολογίσει σωστά, θα πέσεις δυο μέτρα μακριά από την άκρη του κάθετου βράχου, βάλε τα πόδια σου κάθετα για να σπρώξεις δυνατά να απομακρυνθείς από την πλαγιά και μετά να φέρεις το σώμα κάθετα, με το σήμα μου θα αφήσουμε τα χέρια και θα πηδήξεις, οκ;

– όχι δεν μπορώ

– μπορείς, κάντο*! Μετράω και πηδάς, έτοιμη; ωραία… μετά το τρία, Ένα, Δύο, Τρία! (…)

Και τότε βιώνω τις επόμενες στιγμές σε αργή κίνηση, βλέπω την Αντωνία να αιωρείται τσιρίζοντας στον αέρα, έχει δώσει ευτυχώς αρκετή ώθηση από τον βράχο και θα βουτήξει σωστά όπως είχα υπολογίσει, μια που τα βλέπω σε αργή κίνηση βγάζω το κινητό μου να φωτογραφίσω, τα χέρια μου σίγουρα θα είναι πιασμένα αύριο, σκέφτομαι, ήδη τρέμουν λιγάκι, αυτή με βλέπει με το κινητό, μάλλον τα βιώνει και αυτή σε αργή κίνηση, την βλέπω να με μουτζώνει, μάλλον δεν εγκρίνει που βγάζω φωτογραφία, αλλά αυτές είναι στιγμές που θες να τις θυμάσαι, μετά κοιτά με ίλιγγο προς τα κάτω, βουτάει με τα πόδια, ευτυχώς όλα πάνε καλά, σώμα εντελώς ευθύ και κάθετο. Πόσο καιρό είμαστε μαζί; σχεδόν επτά χρόνια, τώρα που της έσωσα και τη ζωή, είναι μια πραγματικά μοναδική στιγμή…

κρατήσου

Την κοιτώ να αναδύεται πάνω, παίρνει μια δυνατή ανάσα, έπειτα κοιτά ψηλά προς τα εμένα, μου γνέφει και γελά βγάζοντας μια τσιρίδα ενθουσιασμού για ένα δύσκολο ακροβατικό που ευτυχώς πέτυχε… Πέφτω και εγώ κάνε άκρη, της κάνω νόημα. Βουτώ κρατώντας ένα μαύρο κουτάκι σφιχτά στο ένα μου χέρι. Αναδύομαι, την κοιτώ στα μάτια και της χαμογελώ, αποκαλύπτω το κουτάκι από κάτω πάνω στην επιφάνεια του νερού κοιτώντας την και το ανοίγω με φινέτσα…

– Πάντα ήθελα να είναι σε μια μοναδική στιγμή… Mε παντρεύεσαι;

– Πραγματικά Περικλή, πραγματικά…

                                       ποτέ δεν με έχουν κουφάνει περισσότερο!   

 

Advertisements