χαγκ όβερ στη λαϊκή

Θα ήθελα να ήμουν εντελώς κωλόπαιδο. Θεωρώ την τέχνη του να είσαι κωλόπαιδο σχετικά ανώτερη από αυτήν του καλού παιδιού. Ωστόσο η μοίρα με πέταξε στη δεύτερη. Θα λαχταρούσα κάποιες στιγμές στην ζωή μου να έχω πει για παράδειγμα: «ξεκουμπίσου από εδώ μωρή μαλακισμένη» ή «είσαι μεγάλος μαλάκας τελικά ρε κολλητέ». Παρόλα αυτά φαίνεται ότι αυτές οι ατάκες δεν ανήκουν στο δικό μου σύμπαν. Όπως και να έχει, προσπαθώ σκληρά για να εκπαιδεύσω τον εαυτό μου κατάλληλα…

Δε μπεκρούλιασα χθες το βράδυ ούτε και ψώνισα μια γκόμενα για να πάμε σπίτι μου να κάνουμε σεξ δυο ή τρεις φορές. Όχι, ήπια μια -άντε το πολύ- δυο μπύρες –συντηρητικά- και τα λέγαμε, σε μια καμένη δωρεάν συναυλία γεμάτη πιτσιρίκες, παρέα με ένα φίλο, αντιστεκόμενοι στην μελαγχολία που θα μας έπιανε αν σκεφτόμασταν τις δυνατότητες που έδινε η συγκέντρωση από τόσα γκομενάκια, στο να ψαρέψουμε ένα και να παιχτούν λίγα χάδια έστω, πολύ απολαυστικότερη εμπειρία από το να καθόμαστε εκεί σε ένα παγκάκι και να χαλβαδιάζουμε με το βλέμμα.

Και μετά, σήμερα, ξύπνησα νωρίς, το σώμα μου δεν είχε χορτάσει ζωή και με ξύπνησε μπας και μπορέσω και αρπάξω λίγη, σίγουρα όχι σε μια λαική αγορά που βρέθηκα τώρα το πρωί. Σε μια λαϊκή αγορά κανείς δεν πιάνεται χέρι χέρι με το κορίτσι που κάναν άγριο απρόσωπο σεξ το προηγούμενο βράδυ, ούτε και πάει για φρέσκα και φθηνά φρούτα μετά από ένα ρεμάλικο ξενύχτι. Οπότε, όπως ήταν σχετικά αναμενόμενο, βρέθηκα εκεί, σε έναν άλλο κόσμο γεμάτο ηλίθιες σκατοπαραγωγικές μηχανές που είχαν συρρεύσει για να προμηθευτούν τροφή και να συνεχίσουν να ζουν την ηλίθια ζωή τους, να ψηφίζουν τους ίδιους μαλάκες, να δουλεύουν σα σκλάβοι για τα ίδια πλούσια αρχίδια… Όχι, δεν ήμουν ένας από αυτούς… τουλάχιστον δεν ήθελα να είμαι… απολάμβανα αυτές τις σκέψεις μου, κλεισμένες με ασφάλεια στον εσωτερικό μου κόσμο, μιας και από έξω ίσως να φάνταζα το καλό παιδί, εργένη και νοικοκύρη, ενώ παράλληλα μέσα μου φαντασιωνόμουν με άνεση το κωλόπαιδο, που άλλωστε είναι επιβεβαιωμένο επιστημονικά ότι γουστάρουν οι γυναίκες. Φαίνεται πως αυτός ο μισανθρωπισμός μου, μου έδινε πνοή για να εκτελέσω τις ίδιες στοιχειώδεις λειτουργίες με τους υπόλοιπους ή και ίσως να διακρίνω τα περιγράμματα καλύτερα για μια αναζήτηση μιας γυναικίας μορφής που θα με προμήθευε υλικό για μια μεσημεριανή φαντασίωση και έναν υπνάκο που ένοιωθα ότι είχα πραγματικά ανάγκη.

Όχι δεν είμαι ένα χαμένο ρεμάλι και ούτε είμαι σίγουρος αν τελικά θα γούσταρα, μιλάω έτσι μόνο κάπως για το γούστο. Είμαι ένας μικροαστός φλωράκος που λιγουρεύεται επαναστάσεις γεμάτες ηρωισμούς και παθιασμένους θρυλικούς έρωτες, υπαρξιακές οριακές καταστάσεις που να δείχνω λέει την δύναμη του χαρακτήρα μου και οι πράξεις μου να ζουν στην αιωνιότητα, ωστόσο  καταλαβαίνω ότι διαβιώνω μέσα στην πλαδαρή καθημερινότητα, στην αδιαφορία και στο γκρίζο… τραγικός και γελοίος… παρόλα αυτά νοιώθω τις περισσότερες φορές, όταν δεν πέφτω σε κατάθλιψη, γαμάτος και μοναδικά ξεχωριστός. Αυτό δεν είναι μια αυταπάτη, είναι πραγματικότητα, απλά δε εκδηλώνεται πάντα σαν συνθήκη με το εξωτερικό περιβάλλον, έτσι γιατί το σύμπαν μοιράζει τις πιθανότητες και τις δυνατότητες σαν μαλακισμένο φλιπεράκι που σου τρώει μπίλιες. Ανάθεμα πια…

Και τότε ήταν που άκουσα το όνομά μου. -Μιχάλη. Γυρνάω και την βλέπω, ο εφηβικός έρωτάς μου, η πιο ροκ και γαμάτη γκόμενα για εμένα στο σχολείο. Την είχα ερωτευτεί για πολύ καιρό αλλά δε μπόρεσα να της μιλήσω, όταν τελικά είχα ευκαιρία δείλιασα και μετά για να βρεθώ σε ανάλογη κατάσταση ήταν πολύ δύσκολο, τώρα παντρεμένη και με παιδί. Oh fuck! -γεια σου Νάτι τι κάνεις; πρόλαβα ευτυχώς να ρωτήσω εγώ πρώτος, όχι ότι δεν τα ήξερα όλα κατασκοπεύοντας την στο facebook.. what a loser.. –καλά, μια χαρά, τώρα είμαι παντρεμένη και έχω μια αξιαγάπητη κορούλα 2 χρονών. Αυτά τα υποκοριστικά τύπου «κορούλα», «αγοράκι» κτλ μου την δίνουν στα νεύρα, ιδίως όταν ακολουθείται με μια επιβεβαίωση της τρελής ευτυχίας που συνοδεύει το επάγγελμα του γονιού και εννοείται ότι μια σκέψη «δε μας χέζεις με την γονεϊκή ευτυχία σου» διαπέρασε αμέσως το μυαλό μου. -άσε όμως τα βγάζουμε δύσκολα οικονομικά με τον άνδρα μου. Ωπ τι ήταν αυτό; μια σπάνια στιγμή ειλικρίνειας σε μια συνάντηση γεμάτη «πεθαμένες καλημέρες»;, με άγγιξε…

Ωραία κεράσια βλέπω ψώνισες -της λέω- και σκληρά, ευθύ στοχευόμενο υπονοούμενο προς τις ρώγες της που αναφαίνονταν σκουρόχρωμες κάτω από το μπλουζάκι της, και συνεχίζω τον καταιγισμό υπονοούμενων απτόητος.. εγώ βρήκα ωραία αγγουράκια, φρέσκα και δροσερά, συνεχίζω, είναι πολύ καλή αυτή η λαϊκή, τελικά βρίσκεις ό,τι θέλησες, -σαφή υποδήλωση του σε θέλω τώρα, που αφήνω να πλανιέται στον αέρα – αλλά και τα βερίκοκα πρέπει να είναι πολύ ώριμα αυτή την εποχή και να λιώνουν στο στόμα, και μετά από τις αισθησιακές ερωτικές φράουλες που είναι ωραίο να τις γλύφεις και να τις βυζάνεις πριν δαγκώσεις: διατηρείς πολύ ωραίο σώμα -της πετάω κατευθείαν χωρίς να προλάβει να αντιδράσει- θα πρέπει να γυμνάζεσαι, εγώ σταματάω το γυμναστήριο αυτή την εποχή, άσε κάνει πολύ ζέστη αυτές τις μέρες, κοιμάμαι γυμνός. Η μια έκπληξή της, διαδέχεται την άλλη, ανελέητο σφυροκόπημα, το βλέπω στο βλέμμα της. Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω, κορυφώνω, άκου κερνάω έναν σύντομο καφέ για να τα πούμε λιγουλάκι, μια που βρεθήκαμε τυχαία…

Και μετά περιμένω: «πάντα ήθελα να με κεράσεις ένα καφέ, που μένεις; έχει ένα καφέ εκεί δίπλα αν θέλεις πάμε, λες να πάμε στο σπίτι σου στο μπαλκόνι; γιατί όχι, μπορούμε να πλύνουμε και να φάμε και λίγα από τα κεράσια μου.. μμμμ και εγώ πάντα ήθελα να σπουδάσω αυτό που σπούδασες, είστε πολύ ψαγμένα άτομα, σας θαυμάζω… και λίγη ώρα παρακάτω: αχ ναι, ναι, ναι, μη σταματάς, με τρελαίνεις, συνέχισε, με τρελαίνεις, είσαι τόσο καλός, αχ ναι, ναι, τι άνδρας, πόσο μου αρέσει, με κάνεις να νοιώθω τόση καύλα, μα τι εργαλείο είναι αυτό θεέ μου, ναι, ναι ααααααααααχχ τελειώνω… για 5η φοράαα… μετά τσιγάρο κτλ. θέλω να σε ξαναδώ, πρέπει να ξαναβρεθούμε, κρυφά, παράνομα…»

Αντί για αυτό όμως ακούω: «χι χι πλάκα έχεις ρε Μιχάλη, μάλλον δε ξεμέθυσες από χθες το βράδυ, να σαι καλά με έκανες και γέλασα, βλέπω διατηρείς το χιούμορ σου, τι; δε νομίζω να σκέφτηκες ότι θα μπορούσαν να συμβούν όλα αυτά στα αλήθεια;»

Σειρά μου τώρα, σοβαρός, ανεπανάληπτος, ανελέητος: «στοίχημα ότι μπορώ να σε γαμήσω μέχρι να σου φύγουν τα σφραγίσματα!», της πετάω ατάκα αλά Μπουκόφσκι και νοιώθω τους σφυγμούς μου να βαράνε κόκκινο, ο χρόνος ξαφνικά επιμηκύνεται και διαστέλλεται, τα υπόλοιπα τα βιώνω σαν σε ταινία αλλά σε slow motion, τα κεράσια έρχονται κατά πάνω μου απειλητικά, στοχεύουν ακριβώς στο κεφάλι μου, σκύβω με μια αστραπιαία αργή κίνηση που είχα δει στο μάτριξ, βέβαια δεν ήξερα ότι μπορούσα να την κάνω, τα κεράσια αστοχούν, η ισορροπία της χάνεται παρόλα αυτά επιστρατεύει τα βερίκοκα και τα ακτινίδια που έχει στο άλλο χέρι, ταυτόχρονα εγώ πετάω κάτω όλες μου τις σακούλες και ετοιμάζομαι για μια λαβή ακινητοποίησης που μου έρχεται πρόχειρα στο μυαλό, την ίδια στιγμή παρατηρώ μια σταγόνα ιδρώτα που κατεβαίνοντας πίσω από το αυτί της βουτάει στο λακάκι που έχει στο λαιμό και διατρέχει στο στήθος για να ξαποστάσει πριν χαθεί στην χαραμάδα των βυζιών, η εικόνα να την γεύομαι με δίψα πριν βυζάξω τα κεράσια –αυτά που λέγαμε- πιο χαμηλά είναι το νέο πεπρωμένο της αυτοσχεδιαστικής μου ικανότητας να συλλαμβάνω ροές φαντασιακών ερωτικών εικόνων. Συγκεντρώσου γιατί σου ‘ρχονται τα βερίκοκα επαναφέρω τον εαυτό μου στην πραγματικότητα. Ο πάγκος με τα βρακιά και τις κάλτσες βρίσκεται πίσω της, ε ρε τι έχει να γίνει σκέφτομαι, τα βερίκοκα και τα ακτινίδια αποκρούονται καθώς χιμώ πάνω της για να την κρατήσω μην χάσει την ισορροπία της (η οργή της δεν έχει καταλαγιάσει ωστόσο), μετά σχεδόν με αγκαλιάζει όπως κάνουν οι πυγμάχοι όταν τους ζαπακιάζουν στις μπούφλες, και τα στόματά μας ενώνονται μαγικά σε ένα απρόσμενο φιλί καθώς πέφτουμε στον πάγκο με τα σώβρακα, τα κεράσια και τα βερίκοκα τινάζονται και πέφτουν από ψηλά σε slow motion γυαλίζοντας πανέμορφα σαν κομήτες που φλέγονται σε έναν χαμένο γαλαξία (απαράδεκτη λογοτεχνική παρομοίωση αλλά αγνοήστε την και ας πάμε παρακάτω..), η στύση μου που έχει γίνει σαν πέτρα την πιέζει στην ήβη, αποδεικνύοντας ότι η διαβεβαίωση για την ένταση της ενδεχόμενης ερωτικής μας επαφής δεν περιέγραφε μια δική μου φαντασίωση και μόνο, ο πάγκος είναι μαλακός και δυνατός τόσο που να μπορεί να κρατήσει το βάρος μας, φαντάζομαι την έκπληξη του ιδιοκτήτη και αναρωτιέμαι με ποιον τρόπο θα ζητήσουμε συγνώμη και πως θα γλυτώσουμε το ξύλο, ευτυχώς δε λες που δεν ήταν πίσω της ο πάγκος με τα ψάρια; Μετά περιμένω να δω πως θα αντιδράσει στο φιλί μου, όταν διαπιστώνω με έκπληξη ότι συνεχίζει να με φιλάει αγγίζοντας την γλώσσα μου με την γλώσσα της παθιασμένα σε ένα βαθιά αισθησιακά σεξουαλικό γλωσσόφιλο… τι να πεις, γυναίκες, έχουν και αυτές τις αντιφάσεις τους…

Αααααχ, αυτά είναι…

και σου υπόσχομαι ότι θα είμαι όσο κωλόπαιδο μπορέσω… για να γουστάρεις…  

 

ΔΕΙΤΕ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: «Καλή η φάση στη λαϊκή αλλά που να δείτε τι έγινε προχθές στο σούπερ μάρκετ Νο 3»

 

Advertisements