η πόλη με τα χιλιάδες ονόματα

Η πόλη αυτή βρίσκονταν κάπου στον βορρά, έφτανες εκεί μετά από ταξίδι αρκετών ημερών με το τρένο, άσε έκανε και πολύ κρύο, Υπερσουρεαλικός, σκέτο Βλαδιβοστόκ. Δεν είχε όνομα αυτή η πόλη, ή μάλλον είχε αμέτρητα ονόματα όπως και οι κάτοικοί της οι οποίοι άλλαζαν συχνά τα ονόματα τους ανάλογα με τις περιστάσεις, άλλοτε με δική τους πρωτοβουλία ή ενίοτε τους τα άλλαζαν οι φίλοι και οι γνωστοί τους. Η πόλη που εκείνο το καλοκαίρι για τους ήρωες -τουλάχιστον- της ιστορίας μας  ονομάζονταν «Πόλη των άφραγκων μοναχικών ανθρώπων που αναζητούν την αυτοεκπλήρωση μέσα από ένα θανάσιμο παιχνίδι ερωτικής αποδιάρθρωσης προσωπικών ορίων που τελικά τους οδηγεί σε επικίνδυνες συμπεριφορές αυτοϋπέρβασης» ήταν πανέμορφη και οι κάτοικοί της κάθε απόγευμα και βραδάκι έβγαιναν μια χαλαρή βολτίτσα για να ξεσκάσουν και να χαλαρώσουν. Μερικοί από αυτούς ίσως και να ονειρευτούν ένα όμορφο μέλλον.

Σε αυτή την πόλη, ζούσε εκείνο τον καιρό και η «κορίτσι που φωτογράφισε το μυστρί του παππού και το έκθεσε σε έκθεση φωτογραφίας», ένα καλόκαρδο πανέμορφο θηλυκό πλάσμα και ήταν στα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας, που ενώ με μοναδική ευχέρεια και επιδεξιότητα η «κορίτσι που όχι μόνο φωτογράφισε το μυστρί του παππού και το έβαλε σε έκθεση φωτογραφίας αλλά ήταν και πανέξυπνα ετοιμόλογη» συζητούσε και φλέρταρε ανέμελα με τον κόσμο, ένας νεαρός που επί πολύ ώρα κοιτούσε τις φωτογραφίες της την πλησίασε και της μίλησε ψιθυριστά. Το κορίτσι χαμογέλασε και έστρεψε τα μεγάλα καστανά μάτια του προς το μέρος του νεαρού έτοιμη να τον ταράξει στο καλαμπούρι, στην χιουμοριστική ατάκα και στην ειρωνική υπονόμευση κάθε νοήματος, που άλλωστε ήταν και ένα από τα μεγάλα φόρτε του χαρακτήρα της, για αυτό και μερικοί φίλοι την φώναζαν και «τσαχπίνικο κορίτσι γεμάτο μπρίο και πάθος για ζωή, χαρούμενη, δροσερή σπάνια στιγμή απρογραμμάτιστης τελειότητας και μπράβο στην μαμά και τον μπαμπά». Εκεί όμως που το κορίτσι και το αγόρι απολάμβαναν ο ένας τον άλλο σαν συνομιλητή, σε μια στιγμή που η «κορίτσι που -μπλα μπλα μπλα- (για να συντομεύουμε..)» γύρισε για λίγο να χαιρετήσει μια καλή της φίλη από το πανεπιστήμιο που μισιόντουσαν και ξαναγυρνώντας ξανά προς το αγόρι το αειθαλές χαμόγελό της συννέφιασε και έσπασε για κάποιες μικροστιγμές, χωρίς κανείς να το αντιληφθεί βέβαια μέσα στο χαμό -εμείς όμως το αντιληφτήκαμε εννοείται- αφού πουθενά δεν έβλεπε το αγόρι, και καθώς το αναζήτησε βιαστικά με το βλέμμα της αυτό μοιραία έπεσε για άλλη μια φορά με απελπισία πάνω σε άγνωστα αδιάφορα ωραία αλλά κενά πρόσωπα από καλογυμνασμένα, γραμμωμένα και μαυρισμένα ανδρικά μοντέλα ελαφρώς αξύριστα (2-3 μέρες το πολύ) τα οποία είχαν κατακλύσει από νωρίς την έκθεση της σχολής φωτογραφίας, φορώντας μόνο τα σλιπάκια τους έχοντας την πληροφορία ότι η «κορίτσι που φωτογράφισε, έκθεσε, ετοιμόλογη, σούπερ κτλ» εκείνη την εποχή δεν είχε κάποιο θέμα να φωτογραφίσει αλλά και επιπλέον κοιμόταν και μόνη της. Ρε άντε ούστ βλακόμουτρα, δεν είναι για τα κάτασπρα τέλεια δόντια σας το κορίτσι… ούτε που ήξερε το όνομα του αγοριού το κορίτσι, ούτε καν του είχε δώσει το τηλέφωνό της τουλάχιστον, ούτε είχαν κάνει παθιασμένο έρωτα εκείνη την νύχτα, ούτε της έφτιαξε μετά πρωινό και καφέ (αχ τι καλός..), ούτε τίποτε, άσε, μαλακία…

Το αγόρι ήταν από ότι φαίνεται μυστήριο άτομο, ήταν γοητευτικός και ευχάριστος σαν χαρακτήρας αλλά ένα ατύχημα παλιότερα, μια γνωριμία, του είχε προκαλέσει μια σοβαρή βλάβη στον εγκέφαλο και του είχε νεκρώσει ένα κέντρο του εγκεφάλου που ευθύνεται για την σοβαρότητα και του είχε προκαλέσει και ένα άλλο βαρύ κουσούρι: το «σύνδρομο συναισθηματικής παλινδρόμησης σε πρωτύτερα στάδια ερωτικής απογοήτευσης του εθισμού βεβαρυμμένης ερωτικής αδράνειας με επικρατέστερα συμπτώματα ποιητικής διέγερσης και έξαψης σε περιβάλλοντα που ευνοούν την φαντασιακή σύλληψη νέων παλιών δυνατοτήτων» βγάλε άκρη εσύ τώρα… η ανθρωπότητα, κατά περίεργο τρόπο, είχε ξοδέψει πολύ μελάνι και χαρτί και άπειρα petabytes* για να το περιγράψει αυτό το σύνδρομο όλα αυτά τα χρόνια στο μέλλον οπότε θα παραπέμψω για όποιον ενδιαφέρεται να το μελετήσει σε βιβλιογραφία για να πάμε παρακάτω, εντάξει;…

..γάμησέ τα δηλαδή το παλικάρι αλλά συμβαίνουν και αυτά στην ζωή, τι να κάνεις, όμως ήταν και αγωνιστής, δε το έβαζε ποτέ κάτω, έτσι και εκείνη την ημέρα αφού έκανε ένα μπανάκι βγήκε από το συγκρότημα κατοικιών όπου κατοικούσε μόνος του σε ένα μικρό διαμέρισμα ανάμεσα σε 253 νέες οικογένειες με μικρά μαλακισμένα παιδάκια που κυριακάτικα ξυπνάνε τα βλαμμένα πρωινιάτικα, φωνάζουν σα παλαβά και του σπάνε τα νεύρα με τις τσιρίδες τους -καλά και οι γονείς άλλοι μαλάκες και αυτοί- ενώ αυτός έχει ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ στο post-αντιρατσιστικό, πίνοντας νοθευμένες πορτοκαλάδες για να απαλύνει τον νταλγκά του παρέα με 38 πανέμορφες ελεύθερες κοπέλες φίλες του που τον βλέπουν λέει μόνο φιλικά… ε αμάν πια, μήπως να δοκιμάζαμε και κάτι διαφορετικό;… αν και ήταν pick of the bunch (μτφρ: ο καλύτερος), σκεφτόταν συχνά ότι θα έπρεπε να ονομάζεται «είμαι μόνος από καταβολής κόσμου» ή  «νεκροθάφτης προσωπικών ερωτικών προσδοκιών» ή «ο αόρατος άνθρωπος» ή «απλά βαρέθηκα» κτλ. κατεβαίνοντας λοιπόν, όπως λέγαμε, από το διαμέρισμά του και κοιτάζοντας τα γράμματα στο γραμματοκιβώτιο του βρίσκει με έκπληξη μια πρόσκληση για την γνωστή μας έκθεση φωτογραφίας που προφανώς δεν προορίζονταν για αυτόν αλλά κατά λάθος ο ταχυδρόμος την είχε ρίξει στο γραμματοκιβώτιό του, έτσι μαστούρα που ήταν από τα ναρκωτικά στα οποία είχε πέσει για να ξεχάσει τον γκόμενό του ο οποίος τον είχε παρατήσει για έναν σουρλουλέ, έναν αντροχωρίστρα. μα πως μπόρεσε;..

Anyway το αγόρι στην αρχή πάει να πετάξει την πρόσκληση αλλά κάτι τον κάνει να την κρατήσει και να σκεφτεί με την ησυχία του αν τελικά θα περάσει καμιά βολτίτσα από τον χώρο της έκθεσης στα εγκαίνια, που ήταν σε λίγες μέρες. Εμείς βέβαια ξέρουμε, γιατί φροντίσαμε να μάθουμε τι ήταν αυτό το κάτι που τον σταμάτησε να πετάξει την πρόσκληση και σας το αποκαλύπτουμε: η μια από τις φωτογραφίες στην κάρτα αποτύπωνε με καλλιτεχνικό τρόπο ένα παλιό μυστρί, ένα μυστρί ολόιδιο με εκείνο του παππού του που του το έκλεβε κρυφά όταν ήταν μικρός για να στρώσει την σαντιγί πάνω στις τούρτες ή στον κορμό με μπισκότα που έφτιαχνε και μετά ότι περίσσευε το χρησιμοποιούσε για να βουλώνει χαραμάδες το χειμώνα. Μυστρίριος τύπος… Μια μέρα όμως εκεί που ασχολιόταν με κάτι μαστορέματα ξέχασε το μυστρί πάνω σε ένα περβάζι και το μυστρί έμεινε εκεί για 24 ολόκληρα χρόνια για να το δει εντελώς τυχαία κάποια μέρα και να γοητευτεί η «κορίτσι που είδε το μυστρί μετά από 24 χρόνια, το φωτογράφισε καλλιτεχνικά και το έβαλε σε έκθεση φωτογραφίας» και να το φωτογραφίσει… και γαμώ τις συμπτώσεις ε;

Τις επόμενες μέρες μετά τα εγκαίνια της έκθεσης το κορίτσι την έπεφτε κάθε μέρα τα απογεύματα, στην έκθεση, χωρίς να ομολογεί στον εαυτό της ότι είχε στήσει κανονικό καραούλι μήπως και φανεί το αγόρι, όλη την ώρα κοιτούσε αυθόρμητα τις εισόδους που ήταν δύο και είχε «ασυναίσθητα» επιλέξει να καθίσει σε στρατηγικό σημείο για να ελέγχει και τις δύο προσβάσεις, από μια τέτοια σωστή παγανιά κανένα θήραμα δε θα την γλίτωνε να πιαστεί στο άψε σβήσε εδώ που τα λέμε, φορούσε και το αγαπημένο της φόρεμα σούπερ μπούστο, μπότες, βάψιμο, υπερπαραγωγή λέμε, τζιτζί.. και περίμενε υπομονετικά το αγόρι, που ποτέ δυστυχώς δε φάνηκε… θλιβερό…

Γιατί το αγόρι, που και αυτός την είχε λιγουρευτεί κάμποσο, άνηκε σε μια τρομοκρατική οργάνωση και είχε πολύ δουλειά εκείνες τις μέρες (και όλο έλεγε θα πάει, θα πάει στην έκθεση…) καθώς οργάνωναν τρομοκρατικό χτύπημα για τις 14 Φεβρουαρίου καθώς μάχονταν ενάντια στην παγκόσμια ημέρα της αγάπης και της εμπορευματοποίησης, ενάντια στα αρκουδάκια, στις σοκολάτες, στις καρδούλες και στην γλυκανάλα, και υπέρ των δικαιωμάτων των σοβαρών ανθρώπων που καταπιέζονταν από την ασύλληπτη ανοησία των ερωτευμένων… αν θεωρήσετε ότι σε αυτό το σημείο ο συγγραφέας βαράει τα προσωπικά του κόμπλεξ δεν ισχύει, απλά έτσι πηγαίνει η ιστορία, οκ;

Που να φανταστεί όμως ότι εκείνη την ώρα που έπρεπε να σκάσει η βόμβα το κορίτσι θα εμφανιζόταν με την φωτογραφική του μηχανή στην πλατεία που γίνονταν οι εκδηλώσεις και οι συναυλίες για την μέρα της ερωτοαποβλάκωσης μια που βαριόταν και δεν είχε τι να κάνει εκείνο το απόγευμα και είχε σκάσει για να βγάλει φωτογραφίες από ερωτευμένα βλακόμουτρα, αποχαυνωμένα μέσα στην μαστούρα της ερωτικής τους ευδαιμονίας που κοιτάζονταν στα μάτια σα μοσχάρια… έλεος… εντάξει ομολογώ ότι δε τους συμπαθώ και πολύ, αλλά κάθε φυσιολογικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται την βλακεία και την απάτη…

Λίγα δευτερόλεπτα έμεναν μέχρι που να εκραγεί η βόμβα η οποία είχε μέσα κάτι περίεργα -όχι θανατηφόρα- αέρια που έκαναν διάφορα αισχρά, αστεία, προσωρινά πράγματα στο ανθρώπινο σώμα και το αγόρι που κοιτούσε από απόσταση ασφαλείας σκέφτηκε ότι αν φωνάξει το κορίτσι από μακρυά για να το σώσει μπορεί να προκαλούσε πανικό, άσε που μέχρι να προφέρει ολόκληρο το όνομά της κλάφτα Χαράλαμπε, θα είχε σκάσει η βόμβα… οπότε σκέφτηκε να ψάξει στο manual του τηλεχειριστηρίου της βόμβας μπας και υπάρχει τρόπος να σταματήσει ή έστω να αναβάλει την έκρηξή της, και έπρεπε να το βρει αμέσως, δεν υπήρχε καθόλου χρόνος, όμως το manual ήταν 258 σελίδες, έλεος, μα γιατί τα γράφουν έτσι ρε γαμώτο; ποτέ κανείς δεν  έχει διαβάσει κανένα ολόκληρο… και τότε με τρόμο ανακαλύπτει ότι επίσης το manual ήταν μόνο στα ιαπωνικά, στα σουαχίλι, στα αρχαία σουηδικά και στα σανσκριτικά… ούτε καν στα κινέζικα, ωχ τώρα την κάτσαμε σκέφτηκε, ευτυχώς η θεά Αθηνά η παλλάδα η πονόψυχη που ρέμβαζε στον Όλυμπο και παρακολουθούσε την τραγωδία αυτή, αποφασίζει να καβαλήσει την μηχανή της και εμφανίζεται να τον βοηθήσει (το πιάσατε ε; από μηχανής θεά…) και με μιας το αγόρι που στα νιάτα του έβλεπε και Macgyver (το θυμάστε; γαμάτο; λοιπόν σταματήστε την ανάγνωση και δείτε το Intro*) ωραία πάμε παρακάτω, του έρχεται επιφοίτηση και βγάζει τις μπαταρίες και η βόμβα σταματάει, απλό έτσι; (πολυειπωμένη τροπή αλλά καλή…)

Πως πάει μέχρι τώρα η ιστορία; λίγο πειραματική γραφή το ξέρω… τα σπάει; δεν υπάρχει; πάθαμε την πλακίτσα μας; ΌΧΙ; τι όχι; ε καλά περιμένετε πιο κάτω γίνεται πιο καλή, μη φύγετε; πάω για κατούρημα και μπίρες… Λοιπόν πως το βλέπετε; θα πάει για απίστευτο χολιγουντιανό έρωτα ή για τρελό φιάσκο;

θα δείξει.. η εικόνα μαυρίζει τώρα… Η συνέχεια στο επόμενο…    (…) διαφημίσεις…

 

Εεεεεε εντάξει, εντάξει άντε πλάκα έκανα, μη βαράτε, συνεχίζω…

Τι ήθελα και συγκατοικήσαμε θεούλη μου, σκεφτόταν το αγόρι για την «κορίτσι που σε μια έκθεση φωτογραφίας γνώρισε ένα παλικάρι και μετά από μερικές περιπέτειες τα φτιάξανε και ήταν τρελά ερωτευμένοι τον πρώτο καιρό αλλά μετά ερχόταν σιγά σιγά ο κορεσμός…» .. ώπα ώπα το πήγα πολύ παρακάτω, rewind γρήγορα και θα σβήσουμε εννοείται και αυτά τα αντισεναριακά κεφάλαια… Και εκεί λοιπόν που η βόμβα δεν σκάει τελικά και το αγόρι σηκώνεται από το σημείο που ήταν για να πάει προς το μέρος του κοριτσιού ξαφνικά κάτι αναπάντεχο συμβαίνει: ένα hyperμηχανάκι από την ομάδα μπάτσων Ποσειδώνας σταματάει μπροστά στο κορίτσι: – καλησπέρα σας, το ξέρετε ότι παραβιάζετε τα επιτρεπόμενα όρια σαγήνης; λυπάμαι θα πρέπει να σας κόψουμε κλήση (αυτός ο άδικος νόμος είχε ψηφιστεί μόλις πρόσφατα από κακομούτσουνες προφανώς για να ισοσταθμίζονται τα ποσοστά ομορφιάς λέει και να μη δημιουργούνται ηγεμονίες και χαρέμια…) -άδεια φωτογένειας παρακαλώ και κάρτα γοητείας, α βλέπω σπουδάσατε και στο πολυτεχνείο της Thessalonica, έναν «καληνύχτα, τι καληνύχτα; δε θα με καλέσεις πάνω στο σπίτι σου για ποτάκι;» τον ξέρετε; είναι φίλος μου, α είχατε βγει και μια φορά κιόλας… είναι φοβερός ο τύπος, λίγο άτυχος… άντε αφού τον ξέρετε δε θα σας κόψουμε κλήση αλλά να προσέχετε άλλη φορά, και ελπίζω το γούστο σας στους άνδρες να βελτιώθηκε από τότε, καλό σας απόγευμα.

Και τότε η «κορίτσι που είχε γκαργκανιάσει να δει το αγόρι που γνωρίστηκαν στην έκθεση φωτογραφίας που έκθετε μια φωτογραφία με το μυστρί του παππού» βλέπει τον «έτοιμος να χιμήξω στη σούπερ κουκλάρα φωτογράφο που την βλέπω επιτέλους και που είναι και γαμώ τα μωρά» και του φωνάζει από μακριά (καθώς τρέχουν ο ένας προς την αγκαλιά του άλλου με ανοιχτά τα χέρια) Κορίτσι: Ε εσύ! εσύ!, Αγόρι: Ε εσύ! εσύ!, Κορίτσι: Ναι εγώ! εγώ!,  Αγόρι: Και εγώ! και εγώ!,  Κορίτσι: Και εσύ; και εσύ; Αγόρι: Ναι και εγώ! και εγώ! και εσύ; Κορίτσι: Εεε ναι ρε είπαμε και εγώ!  = (εσύ + εγώ)25 που συνεπάγεται σε απλά μαθηματικά με την σχέση: (εμείς)θα πέσει τρελό γ***σι… = +∞    εεεεε ώπα, σεμνάαα, σεμνάααα…

και they lived happily ever after

εσείς να δείτε τι θα κάνετε…

 

Ε περιμένετε, μη φεύγετε, δε τελειώσαμε..

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ:

  • Σας φάνηκε ενδιαφέρουσα η παραπάνω ιστορία;

square  Ήταν ευχάριστη και πρωτότυπη, την διασκέδασα

square  Έχει κάποιο ενδιαφέρον ομολογώ, θα είχα μερικές προτάσεις για βελτιώσεις, αλλά δεν έχω χρόνο τώρα, τρέχω

square  Μπα ήταν σκέτη μπαρούφα, μάπα το καρπούζι, φέσι, πατάτα, απαράδεκτη. Τζάμπα τον χρόνο μου…

Yes  Η ιστορία σου ήταν απλά κορυφαία!, τέλεια! ανεπανάληπτη! αναπάντεχη! συναρπαστική, μπράβο, μπράβο, εύγε, πάει το καινούριο μου μαγιώ χρατζζζ το έσκισα από ενθουσιασμό, θα την ξαναδιαβάσω 25 φορές ακόμη -και βάλε-, είχε και πολλά επίπεδα ανάγνωσης, υπάρχει τεράστιο ταλέντο μην το αφήσεις να πάει χαράμι (να πας στην ελλάδα έχεις ταλέντο), είχε πλοκή, είχε ρυθμό, είχε ποίηση, είχε σασπένς, ήταν δώρο από το Θεό (εσένα), με βοήθησε να ξεπεράσω τη θλίψη,να ξαναγελάσω και έχασα οχτώ κιλά σε τρεις βδομάδες, σε ευχαριστώ…

  • Θα μας συστήνατε σε κάποια φίλη σας;

square Ναι, γιατί όχι

square Ναι, αν ήθελα να την εκδικηθώ

Yes Εννοείται το έχω κάνει ήδη και σε πολλές

  • Θα μας προτείνατε κάτι που θεωρείτε ότι θα βοηθούσε να βελτιωθούμε περαιτέρω;

square Όχι, το κείμενό ήταν απλά τέλειο

square Μπα όχι, δύσκολο να μπορούσα να φανταστώ κάτι καλύτερο, περιμένω με αγωνία το επόμενο

square Τίποτε, να το δώσεις να το διαβάσουν και άλλοι, να το τυπώσεις, να το βάλεις στο ίντερνέτ, να το βάζεις στα μπαρπρίζ  των αυτοκινήτων, να… να…

square Λοιπόν είναι σούπερ, αν με ακούσεις μπορούμε να βγάλουμε πολλά λεφτά…

Yes Όλα τα παραπάνω


Advertisements