ο σπάνιος Αντρέ

Τίποτε δεν ήταν τόσο ωραίο στην ζωή του Χριστόφορου Πανίδη όσο η καταπράσινη βεράντα του, ένα θαύμα κηπουρικής και αισθητικής, μια σπάνια δημιουργία που με τόσο μεράκι επιμελούνταν για τόσα χρόνια. Εκεί ήταν ο τόπος όπου ο Χριστόφορος έβρισκε την ηρεμία και ξέφευγε από όλα τα άγχη και τις έγνοιες της ζωής· εκεί ξεχνιόταν με τις ώρες φροντίζοντας με αγάπη όλα τα φυτά του. Είχε πάρει πάνω από δεκαπέντε χρόνια για να φτάσει ο κήπος στην σημερινή ζηλευτή κατάστασή του και τώρα που έμπαινε το καλοκαιράκι ο επίμονος μας καλλιεργητής ήταν πολύ χαρούμενος που ο καιρός επέτρεπε να απολαμβάνει την βεράντα και να χαλαρώνει στην σεζ λογκ του κάθε βραδάκι πίνοντας ένα δροσερό ποτό…

Δεν ήταν τυχαία όμως η αρμονία αυτής της καταπράσινης βεράντας, υπήρχε πολύ οργάνωση, μελέτη και σχεδιασμός από πίσω, και πολλές δοκιμές, επιτυχίες και αποτυχίες. Ακόμη και όταν δεν ασχολιόταν με κηπουρικές εργασίες ο Χριστόφορος εκμεταλλευόταν τον ελεύθερό του χρόνο για να διαβάσει βιβλία κηπουρικής και βοτανικής για να εμπλουτίσει τις γνώσεις του και να αντλήσει πολύτιμες συμβουλές. Για την επιλογή των ειδών έφτασε μάλιστα μέχρι και να διαβάζει Ορφικά αρχαία κείμενα, ύμνους σε θεούς και σε προσωποποιημένες δυνάμεις της φύσης, καθώς πίστευε ακράδαντα ότι αποτύπωναν τον αρχαίο πλούτο γνώσης της φύσης και βασίζονταν πάνω σε βιωματικές αισθητηριακές καταστάσεις ιδιαίτερων συνδυασμών φυτών και βοτάνων. Έτσι διέκρινε ακόμη και τις ψυχολογικές ιδιότητες των φυτών του, που τα αναγνώριζε με τα επίσημα λατινικά τους ονόματα, και τις συνδύαζε με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Δεν έλειπε βέβαια και το στοιχείο του νερού και του βράχου που υπήρχε με την μορφή ενός καλαίσθητου μικρού σιντριβανιού τοποθετημένου με τις αρχές του φενγκ σούι. Ο χαμηλός διακριτικός φωτισμός το βράδυ και οι ευωδιές των νυχτολούλουδων συμπλήρωναν την ονειρική εικόνα της βεράντας και ολοκλήρωναν τον μικρό πράσινο παράδεισο που φύτρωνε απρόσμενα σαν όαση πάνω σε μια συνηθισμένη τσιμεντένια εργολαβική πολυκατοικία σε μια αδιάφορη πυκνοκατοικημένη συνοικία της γκρίζας πόλης.

Η τύχη όμως φαίνεται πως είχε αποφασίσει άδικη μοίρα για το σπάνιο κήπο της βεράντας του Χριστόφορου που μη μπορώντας να πληρώσει το δάνειο που χρωστούσε κάποια μέρα δέχτηκε τη δικαστική ειδοποίηση που τόσο καιρό έτρεμε. Κατάσχεση και πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας, διαδικασία εξπρές που είχε κάνει νομικά δυνατή το «αριστερό» κόμμα που βρίσκονταν στην κυβέρνηση ανοίγοντας την πόρτα σε κάθε λογής τραπεζίτες και άλλα πεινασμένα όρνια της ελεύθερης αγοράς να πέσουν και να κατασπαράξουν τους κόπους των ασθενέστερων. Κι ας χρωστούσε ελάχιστα χρήματα ακόμη στο δάνειο ο Χριστόφορος, ήξερε ότι δεν θα μπορέσει να τα ξεπληρώσει ποτέ, η οικονομική του κατάσταση ήταν τραγική, άνεργος για χρόνια η οικογένεια του ζούσε με τον μισθό της Άννας, της γυναίκας του. Ένα χωραφάκι που τους είχε αφήσει ο πατέρας του και πουλώντας το είχαν μοιραστεί τα χρήματα δια δύο με τον αδερφό του τον Νώντα -που ήταν άνεργος και αυτός μετά το κλείσιμο του εργοστασίου που δούλευε (διαβ. το Αγάπη Cola*)- έφτασε για τρεις δόσεις μόνο του δανείου και για να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες και το φροντιστήριο του παιδιού.

Για μέρες μετά την επίδοση της δικαστικής κλήσης της κατάσχεσης ο Χριστόφορος δεν μιλιόταν -είχαν δυο μήνες να αφήσουν το σπίτι- είχε χάσει τον ύπνο του και την όρεξή του, είχε γίνει ένα φάντασμα του εαυτού του. Η Άννα, η γυναίκα του, ανησυχούσε πολύ αλλά καταλάβαινε, το να χάσει αυτό το μεγάλο μπαλκόνι ήταν για αυτόν σαν να του ξερίζωναν την καρδιά. Και τότε ένα απόγευμα που ο Χριστόφορος κάθονταν μόνος και θλιμμένος στην σεζ λόγκ του χαμένος στις μαύρες σκέψεις του, χτύπησε απρόσμενα το κουδούνι…

Ήταν ένας συμπαθητικός νεαρός. Είπε ότι ήταν από την Ορνιθολογική εταιρία και ήθελε να του κάνει κάποιες ερωτήσεις σχετικά με τον κήπο στη βεράντα. Στην αρχή ο Χριστόφορος δεν καταλάβαινε τι ακριβώς ζητούσε ο νεαρός, ωστόσο απαντούσε με προθυμία και ζήλο στις ερωτήσεις του γύρω από τα είδη φυτών που είχε στο μπαλκόνι. Έπειτα ο νεαρός του ανακοίνωσε τον παράδοξο σκοπό της επίσκεψής του, ο Χριστόφορος έμεινε άναυδος… Ένα αρσενικό πουλί, ένα σπάνιο είδος Δρυοκολάπτη* είχε βρει καταφύγιο στην βεράντα του, το είχαν εντοπίσει ένα χρόνο πριν σε ένα δάσος στη Χαλκιδική και του είχαν βάλει μηχανισμό ανίχνευσης gps, αλλά τώρα που το δάσος είχε καταστραφεί ολοσχερώς από πολυεθνική για να γίνουν μεταλλεία δεν είχε αντίστοιχο οικοσύστημα για να επιβιώσει. –Πρόκειται για ένα Θαύμα, είπε ενθουσιασμένος ο νεαρός που ερευνούσε αυτό το είδος πουλιών, –και το ευτύχημα είναι ότι έχει γλυτώσει ένα τελευταίο θηλυκό πουλί ακόμη από αυτό το οικολογικό έγκλημα της καταστροφής του δάσους στην Χαλκιδική…

Μίλησαν πολλές ώρες και ένιωθαν σαν φίλοι από χρόνια όταν τελικά χώρισαν. Είχαν συζητήσει σχεδόν τα πάντα και ακολούθησαν άλλες δυο επισκέψεις του νεαρού επιστήμονα τις επόμενες μέρες. Ο ντροπαλός Δρυοκολάπτης είχε εντοπιστεί προσεκτικά και φωτογραφηθεί, ήταν ένα πανέμορφο μικρό πτηνό πράσινο στα φτερά, κόκκινο στο κεφάλι και λευκό στην κοιλιά. Ο Χριστόφορος τον είχε ονομάσει Αντρέ, από το όνομα του θεμελιωτή του σουρεαλισμού Αντρέ Μπρετόν, για να διασκεδάσει με την ευφάνταστα σουρεαλιστική πλευρά της ζωής… Τα επόμενα πρωινά σηκώνονταν ασυνήθιστα πρωί και έλεγε στην γυναίκα του ότι είχε μια πολύ σημαντική δουλειά χωρίς να εξηγεί κάτι άλλο. Και κάποια μέρα, ενώσω το μυστήριο είχε αρχίσει να πυκνώνει, γύρισε χαρούμενος σπίτι κρατώντας μερικά χαρτιά στα χέρια… Πανηγύριζε και φώναζε ενθουσιασμένος σηκώνοντας ψηλά την Άννα στην αγκαλιά του: –Ο Αντρέ, ο Αντρέ μας έσωσε την ζωή!!! Σε λίγα λεπτά είχε εξηγήσει στην γυναίκα και στην κόρη του τι απίστευτο είχε συμβεί…

Όταν μετά από λίγο καιρό ήρθε ο δικαστικός επιμελητής να καταγράψει το διαμέρισμα και να σφραγίσει την πόρτα του πριν από τη διεξαγωγή του πλειστηριασμού ο Χριστόφορος τον περίμενε καλοντυμένος και με τα χαρτιά στο χέρι. Ήταν πια γεγονός: μετά από τις μνημειώδεις γραφειοκρατικές προσπάθειες του Χριστόφορου με την στήριξη της Ορνιθολογικής εταιρίας η βεράντα και κατά συνέπεια όλο το διαμέρισμα είχε κηρυχτεί επίσημα ευαίσθητο προστατευόμενο οικοσύστημα και είχε ενταχθεί στις περίφημες περιοχές natura. Δεν επιτρέπονταν σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο καμία παρέμβαση που να διαταράσσει την ευαίσθητη ισορροπία της άγριας ζωής στην περιοχή αυτή. Με άλλα λόγια η βεράντα και το διαμέρισμα είχαν σωθεί από θαύμα…

Κάποιους μήνες αργότερα ο νεαρός από την Ορνιθολογική είχε φέρει και το θηλυκό του είδους για να ζήσει και να ζευγαρώσει στο προστατευμένο οικοσύστημα της βεράντας. Το είδος είχε σχεδόν σωθεί από θαύμα. Κάτι τον απασχολούσε όμως, σε συγκριτικές έρευνες που έκανε σε σχέση με τα φυτά και το περιβάλλον που προτιμάνε τα πουλιά αυτά να ζήσουν, φαινόταν ότι έλειπε ένα ακόμη στοιχείο, ένας καθοριστικός παράγοντας που θα έπρεπε να είχε προσελκύσει τον Αντρέ να εγκατασταθεί στη βεράντα του Χριστόφορου. Τι να ήταν όμως;

– Χριστόφορε μήπως θυμάσαι να κάνεις κάτι επιπλέον στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Απριλίου πέρα από την συνηθισμένη φροντίδα του κήπου; Την περίοδο δηλαδή που υπολογίζουμε ότι εγκαταστάθηκε ο Αντρέ;

– Τι να σου πω Φίλιππε, δεν θυμάμαι κάτι ιδιαίτερο…

– Μα για στάσου, διέκοψε ξαφνικά η Άννα, 13 Απριλίου μας έγινε η επίδοση της κατάσχεσης… δεν το είχα συνδυάσει έτσι αλλά σίγουρα υπήρχε κάτι που γινόταν στο σπίτι όλη την ώρα εκείνο τον καιρό…

– Δηλαδή τι ήταν; γιατί έχω σπάσει το κεφάλι μου και δεν βρίσκω καμιά απάντηση που να κολλάει

– Μα φυσικά, είναι κάτι που δεν ξέρεις για το Χριστόφορο, μια συνήθειά του όταν νιώθει στενοχωρημένος, πιεσμένος και χρειάζεται κουράγιο… κάνει σχεδόν πάντα το ίδιο πράγμα…

– Δηλαδή τι κάνει;

– Ακούει μουσική! Τον αγαπημένο του τραγουδιστή από παλιά… τον Τόλη Βοσκόπουλο! και μάντεψε ποιο είναι το αγαπημένο του τραγούδι…

– Μην μου πεις;  είπε ο νεαρός ορνιθολόγος γελώντας…

                                                                                 το «Αδέρφια μου αλήτες πουλιά*»…

Antre2

Advertisements