η θεϊκή φωνάρα του Βρασίδα

Καλώς ορίσατε, μου είπε ευγενικά ο μικρόσωμος γεράκος, περάστε να δείτε, και μου έδειξε προς το εσωτερικό του μικρού καταστήματος.

Είχα τελειώσει επιτέλους και την τελευταία κουραστική ξενάγηση και ήμουν ελεύθερη επιτέλους να περιπλανηθώ δυο τρεις ώρες χωρίς κανένα εντελώς σκοπό στην δαιδαλώδη παλιά πόλη. Βάλθηκα να εξερευνήσω τα πιο απομακρυσμένα στενάκια και να ξεφύγω όσο περισσότερο μπορούσα και από τον τελευταίο τουρίστα κάγκουρα. Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και σίγουρα το είχα παρακάνει καθώς είχα φτάσει στου διαόλου την μάνα. Και τότε αντίκρισα αυτό το παράξενο μαγαζάκι. Ο μαγαζάτορας έμοιαζε σαν φιγούρα άλλων εποχών, είχε μια μακριά γενειάδα, φορούσε κάτι σαν αρχαία χλαμύδα και σε συνδυασμό με τριχωτά πόδια και δερμάτινα σανδάλια παρουσίαζε μια ελαφρώς σαχλή εικόνα. Αυτό μας έλειπε, σκέφτηκα, ο κάθε καραγκιόζης να ντύνεται αρχαίος Έλληνας για να πουλήσει κάνα σουβενίρ. Ως που θα φτάσει αυτή η μεταμοντέρνα ντεκαντάνς;…

Δεν είναι το γεγονός ότι είμαι ιστορικός, αρχαιολόγος και ξεναγός που με κάνει αυστηρή σε κάποια θέματα, θεωρώ ότι ένα ήθος σεβασμού για τους αρχαίους και στοιχειώδους κουλτούρας και αισθητικής δεν γίνεται να εμπορευματοποιείται και να εξευτελίζεται έτσι για καταναλωτικούς σκοπούς. Αλλά τι απαιτήσεις να έχεις σε μια κοινωνία που για μερικούς η μόνη επαφή με τα αρχαία κείμενα και την αρχαία μυθολογία γίνεται μέσα από τις σεναριακά στρεβλές ταινίες του Hollywood… Καημένη αθάνατη αρχαία ελληνική γραμματεία, αδιάβαστη πας στην εποχή μας…

Παρόλη την αποστροφή προς την ενδυμασία του μπάρμπα όμως, κάτι με τράβηξε και από περιέργεια με έκανε να προχωρήσω προς το εσωτερικό για να χαζέψω λίγο τα αντικείμενα που εκτίθονταν προς πώληση. Δεν είναι σπάνιο να ανακαλύψεις κάτι μεγάλης ιστορικής και συλλεκτικής αξίας τυχαία σε τέτοια ξεχασμένα από το θεό μαγαζάκια και να το αγοράσεις τζάμπα από τον άσχετο ακούλτουρο έμπορα. Είναι ένα είδος ευχαρίστησης αυτή η διαδικασία της ανασκαφής, μια εμπειρία διανοητικής και σχεδόν ερωτικής περιέργειας -ιδίως για έναν αρχαιολόγο- να ψάχνεις κάτι ξεχασμένο ανάμεσα σε άχρηστες σαβούρες και εγκυμονεί δυνητικά την ύψιστη στιγμή της ανακάλυψης, της ανάσυρσης από την ανυπαρξία ενός σημαντικού αντικειμένου χαμένου από την ιστορία. Έχουμε και εμείς οι αρχαιολόγοι τις ονειρώξεις μας…

Και τότε η ματιά μου έπεσε πάνω σε ένα μικρό αγαλματάκι του θεού Πάνα. Η μορφή του έμοιαζε με αντίστοιχο αγαλματίδιο που είχε ανεβρεθεί στην Αρκαδία, σε μια ανασκαφή που δούλευα παλιά, ναι από κονέ καθηγητή. Είναι δυνατόν να είναι και αυτό ένα αυθεντικό αρχαίο αντικείμενο τέχνης; –Γνωρίζετε τον Πάνα; με ρώτησε ο γεράκος που με είχε παρατηρήσει τόση ώρα να κοιτώ το αγαλματίδιο. -Και βέβαια, είμαι πτυχιούχος αρχαιολόγος και επίσης η διπλωματική μου είχε θέμα την λατρεία του Πάνα και τα αρχαία λατρευτικά μυστήρια και τις γιορτές προς τιμήν του. –Δεν θέλω να το περηφανευτώ αλλά είναι πελάτης μας, αν θέλετε μπορείτε και να του μιλήσετε… Πλάκα μου κάνει, σκέφτηκα, ή το πιθανότερο τα έχει εντελώς χαμένα, αλλά με μιας μια μελωδία από αυλό ακούστηκε από την διπλανή εσωτερική αυλή και η περιέργειά μου πάλι με μετακίνησε προς τα εκεί σαν να γλιστρούσα σε ράγες.

Και τότε τον αντίκρισα! Με κοίταξε με τα αρχαία αθάνατα μάτια του και συνέχισε να παίζει με την Σύριγγα  (αυλός του Πάνα) μελαγχολικά. Ήταν όπως τον αναπαριστούσαν όλα τα αγγεία και τα αγάλματα που έχουμε βρει: τραγοπόδαρος, με μούσια και με κέρατα τράγου στο κεφάλι. Και μύριζε βιολογικό κατσικίσιο γάλα, κοπριά και θυμάρι… Αμέσως γύρισα μέσα στο μαγαζί έντρομη, ο γεράκος με κοίταξε χαμογελώντας. –Τον βλέπεις και εσύ; είναι αλήθεια αυτό που βλέπω; τον ρώτησα με αγωνία. –Μα και βέβαια, ο θεός Πάνας είναι ζωντανός… καλά Waterboys* δεν έχεις ακούσει καθόλου; -Μα θεωρούσα ότι οι θεοί είναι απλά μύθοι… -Από τότε που ο χριστιανισμός καπηλεύτηκε την μορφή του και τον βάφτισε διάβολο, διατηρεί χαμηλό προφίλ και κινείται μέσα στον σύγχρονο κόσμο μεταμφιεσμένος…

Δεν το είχα υπολογίσει αυτό ομολογώ, σκέφτηκα…

Η αέρινη μελαγχολική μελωδία έπειτα πήρε μια βαθιά ερωτική, παιχνιδιάρικη και λάγνα χροιά. Ξαναβγήκα στον κήπο και τον παρατήρησα για λίγο ακίνητη χωρίς να ξέρω πώς να αντιδράσω από το απίθανο αυτό σοκ. Μετά από λιγάκι σταμάτησε την λάγνα μελωδία του και με κοίταξε. Τότε ένιωσα μια ξαφνική ανατριχίλα και ένα μούδιασμα σε όλο μου το κορμί, η ζωώδης γοητεία και η ανεξήγητη ενστικτώδης ερωτική έλξη που μου προκλήθηκε ήταν ακατανίκητη, εμ κοτζάμ θεός της γονιμότητας είναι, σκέφτηκα. Και τότε αναρωτήθηκα πώς να μοιάζει η φωνή του, είναι άραγε ψηλή και τραγουδιστή, έχει ηχητικά κάποια σχέση με βελάσματα τράγων και ήχους αιγοπροβάτων; Η αγωνία μου είχε φτάσει στο απροχώρητο, ήμουν  σχεδόν έτοιμη να εκραγώ από την περιέργεια… Έπρεπε να τον ρωτήσω οτιδήποτε για να μου μιλήσει…

Και τότε με κοίταξε και μου έκλεισε το μάτι παιχνιδιάρικα! Αλήθεια, ο μέγας θεός Πάνας μου έκλεισε το μάτι! Έπειτα πήρε εύθυμα μια παλιά κιθάρα που είχε εκεί δίπλα και ξεκίνησε να παίζει. Η μελωδία ήταν πολύ γνωστή… γιά μια στιγμή(;!)… ένα ποπ κομμάτι;! αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα να θυμηθώ ποιο. Και τότε μίλησε. Ναι ο Μέγας Θεός Πάνας μου μίλησε:

-Αυτό είναι από τον δεύτερό μου δίσκο…

Η φωνή του ήταν στεντόρεια αντρική και βαθιά ερωτική, ήταν η πιο ερωτική φωνή που είχα ακούσει ποτέ… αλλά για στάσου… κάπου την είχα ξανακούσει αυτή την φωνή… κάτι μου θύμιζε, μου ήταν πολύ γνωστή… Και τότε, καθώς έμπαιναν οι πρώτοι στίχοι, μου ήρθε! Αναφώνησα σε μια στιγμή απόλυτης πνευματικής αποκάλυψης καθώς συνειδητοποιούσα έκπληκτη ότι:

Αυτός, ο Θεός Πάνας, Ω ναι! ο Μέγας Θεός Πάνας είναι ο… Barry White* …!

(μετάφραση από τα αρχαία ελληνικά του Βρασίδας Χιονάτος…).

 


* Ε ψιτ, το ανακάλυψες; μπορείς να πατήσεις στις λέξεις…

Advertisements