οσφυοκάμπτη μεζέ

Τα μάτια μου ήταν βαριά από τη νύστα και τη βαρεμάρα, ο χαμηλός φωτισμός της αίθουσας και η ζέστη που επικρατούσε δεν βοηθούσε καθόλου τα πράγματα. Αντί να ακούω τον εισηγητή και να βλέπω τις διαφάνειες στον προτζέκτορα, το μυαλό μου πετούσε αλλού. Τα τελευταία λεπτά δεν είχα παρακολουθήσει σχεδόν τίποτε από τη διάλεξη. Ήταν η δεύτερη μέρα αυτού του ανιαρού σεμιναρίου με θέμα τις τεχνικές οικονομικές αξιολογήσεις που έπρεπε να παρακολουθήσουμε υποχρεωτικά όλοι οι υπάλληλοι του τομέα και αισθανόμουν να τα έχω φτύσει εντελώς. Η πρώτη μέρα ήταν λίγο καλύτερα. Από την αρχή προσπάθησα να ξεγελάσω την ψυχολογία μου παραμυθιάζοντας τον εαυτό μου ότι θα άκουγε κάτι χρήσιμο ή ότι θα έπαιρνε γνώσεις που δεν θα έβρισκε αλλού, και τα δύο οικτρά ψέματα βέβαια και τώρα η βαρεμάρα με είχε πλημμυρίσει εξολοκλήρου και αμετάκλητα. Άλλαξα στάση πάνω στην καρέκλα μήπως και ξεπιαστεί το σώμα μου που είχε καθηλωθεί σε ακινησία για 2,5 ώρες και έριξα μια ματιά προς τους υπόλοιπους, μια πηχτή νυσταλέα πλήξη επικρατούσε στους περισσότερους.

Άλλωστε όλοι ξέραμε ποιο είναι το πραγματικό ενδιαφέρον σε τέτοια σεμινάρια: το γλείψιμο στα διαλείμματα ή η αυτοπροβολή μέσα από ψαγμένες ερωτήσεις. Παλιότερα αναγούλιαζα με το σάπιο σκηνικό της κολακείας και του γλειψίματος προς τα ανώτερα στελέχη, σιγά σιγά όμως προσαρμόστηκα και εγώ στο σύστημα. Έπαιζα συντηρητικά το ρόλο που άρμοζε σε τέτοια γλοιώδη περιβάλλοντα και επιβραβευόμουν όπως ήταν το αναμενόμενο. Τουλάχιστον εγώ είχα και κάποια προσόντα, όχι σαν άλλους αστοιχείωτους. Έκανα την δουλειά μου και τους είχα όλους γραμμένους, όχι και πολλά πολλά κολλητιλίκια. Δεν ήμουν σαν κάποια υποτακτικά άτομα εντελώς απάλευτα που για να εκμαιεύσουν λίγη συμπάθεια από κάποιον ανώτερο βγαίναν κάρτα γελώντας ας πούμε με ανύπαρκτα αστεία.

Όπου βλέπετε πολλά κουστούμια και γραβάτες, μακριά! Για όποιον δεν γνωρίζει το παιχνίδι τα πράγματα φαίνονται πολύ πιο αθώα και χαριτωμένα. Οι καλοί τρόποι της ευγένειας και της ευδιάθετης κοινωνικότητας, οι φιλοφρονήσεις και η εγκαρδιότητα καθώς και η φαινομενική συναδερφικότητα που αντικρίζει κάποιος νεοσύλλεκτος -δηλαδή εκτός παιχνιδιού ακόμη- αποτελεί μόνο το πλαστό είδωλο που σκεπάζει την σαπίλα, το γλείψιμο, τον αριβισμό, την υποκρισία, το κουτσομπολιό, τα πισώπλατα μαχαιρώματα, το θάψιμο, τις κλειστές προσωπικές αυλές των διευθυντάδων και όλες τις άλλες τακτικές και φατρίες που επικρατούν στην άγρια ζούγκλα του εργασιακού βίου. Όταν ξέρεις τις εσωτερικές πληροφορίες τότε έχεις μάθει να διαβάζεις τις καταστάσεις, έχεις μάθει να διακρίνεις αυτό που δεν λέγεται, τα κίνητρα και τους σκοπούς των παικτών, τις βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες τακτικές. Εγώ είχα εδώ και αρκετό καιρό μάθει να κολυμπώ σε αυτό το λιμνώδες περιβάλλον και ομολογώ ότι είχα αποκτήσει και μια απευαισθητοποίηση στην μπόχα που έζεχνε. Αυτό ήταν και εκείνο που με φόβιζε, είχα άραγε αλλάξει και εσωτερικά;

Ωστόσο είχε περάσει πολύς καιρός από κάποιο παρόμοιο σεμινάριο, που μαζεύει από όλα τα καταστρώματα του πλοίου της επιχείρησης, και στην θαλπωρή των project του γραφείου μου είχα σχεδόν ξεχάσει πως πάνε τα πράγματα, μου είχε έρθει πολύ, σχεδόν είχα σοκαριστεί σαν στην αρχή. Άραγε είναι κανείς που να ξερνάει σαν και εμένα με αυτήν την αηδία; Ή είναι όλοι εντελώς για τα μπάζα;… αν υπήρχε μόνο ο τρόπος να το επικοινωνήσω δημόσια χωρίς να εκτεθώ, ότι τους σιχαίνομαι όλους, ότι βαρέθηκα το ξεφτιλισμένο παιχνίδι τους…

Στα αριστερά στην αίθουσα του σεμιναρίου υπήρχε ένας πίνακας με χαρτί στραμμένος προς όλο το ακροατήριο όπου ο εισηγητής είχε γράψει κάποιους μαθηματικούς τύπους. Πως θα ήταν μια εικαστική παρέμβαση στον χώρο; αναρωτήθηκα, και τότε μια τρελή έμπνευση με πίεσε σαν χέσιμο… Σε λίγο ήταν το εικοσάλεπτο διάλειμμα, τότε ήταν που έπρεπε να δράσω γρήγορα χωρίς να με καταλάβει κανείς, να εκτελέσω το σχέδιό μου με απόλυτη μυστικότητα και να ξαναναμιχτώ με την αγέλη που θα έτρεχε λαίμαργα προς τα σαντουιτσάκια του μπουφέ. Το διάλειμμα τελείωσε και επέλεξα να μπω στην αίθουσα ούτε με τους πρώτους αλλά ούτε και με τους τελευταίους.

…και ήταν εκεί στον πίνακα, όλοι το έβλεπαν: ένα τεράστιο πέος σε στύση ζωγραφισμένο βιαστικά με μαρκαδόρο. Σε ένα σεμινάριο γεμάτο με καθωσπρέπει γραβατωμένα στελέχη, μια απορία γεννήθηκε: σε ποιον ευπρεπή σοβαρό κύριο ή κυρία θα μπορούσε να κρύβεται ένας βέβηλος έφηβος που φτύνει ειρωνικά τους πάντες; Ποιος επέλεξε αυτή την εικόνα με μια τόσο σαφή και έκδηλα ενοχλητική συμβολική λειτουργία για να εκφραστεί κρατώντας μυστική την ταυτότητά του; Ποιος τολμούσε να διαταράξει το σκηνοθετημένο θέατρο υποκρισίας της εξουσίας ενός σάπιου ιερατείου προϊσταμένων και ακολούθων υφισταμένων; Ποιο ήταν το πνεύμα που δεν είχε ενταχθεί πλήρως; …Σκυλιάστε τώρα! Ήταν κάτι το αστείο και σατιρικό αλλά ταυτόχρονα αυτοί που έπρεπε να εισπράξουν κατάφατσα την μούντζα και την περιφρόνηση, έπιαναν το υπονοούμενο… Κάθισα στην καρέκλα μου ικανοποιημένος που τουλάχιστον δημιούργησα λίγο ενδιαφέρον για τον εαυτό μου στην άχαρη, βαρετή και αηδιαστική φάση του σεμιναρίου. Απολάμβανα την σκέψη ότι όλοι υποπτεύονταν όλους και που ήταν αναγκασμένοι να κοιτούν το χυδαίο σκίτσο όλη την ώρα. Όμως η αλήθεια είναι ότι ένιωθα και λίγη μοναξιά, θα προτιμούσα να είχα σκαρώσει την φάρσα με ένα συνωμότη, αλλά σιγά να μην μπορούσε να υπάρχει κάποιος σε αυτή την αίθουσα των σάπιων…

Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξή μου όταν επιστρέφοντας από το επόμενο διάλειμμα αντίκρισα ότι τελικά υπήρχε ένας τέτοιος μυστικός σύντροφος μέσα στο υπναλέο ακροατήριο. Είχε βάλει την υπογραφή του με μια πρόταση: «παρακαλώ γλείψτε προσεκτικά εδώ κάτω» και ένα βελάκι που έδειχνε στο δεξί αρχίδι του καλλιτεχνήματός μου!

Φίλε άγνωστε δεν γνωρίζω ποιος είσαι ούτε και εσύ εμένα γιατί κρυβόμαστε κάτω από μάσκες, αλλά έχουμε μιλήσει καθαρότερα από τον καθένα, έχουμε δώσει με σαφήνεια το μήνυμά μας και γνωρίζουμε και οι δύο πολύ καλά ότι επιβιώνουμε μόνο από ανάγκη ανάμεσα σε τέτοια άτομα, χωρίς να έχει μπορέσει να μας καταπιεί εσωτερικά το άθλιο παιχνίδι τους…

Advertisements