πρώτα ανοίγουμε πυρ

…Όλα τα ποιήματα ξεκινούν και καταλήγουν στο ίδιο σημείο. Στο κέντρο του βρίσκεται το κενό, το κενό από λέξεις, το κενό από σκέψεις. Μόνο ένα συναίσθημα, μόνο ένα χρώμα, αμυδρά. Δεν υπάρχει χρόνος εκεί, οι στιγμές κρατούν δευτερόλεπτα, αιωνιότητες. Τίποτε δεν μένει, εκεί στο κενό, στο κέντρο του σημείου, τίποτε ως μαρτυρία, τίποτε ως άλλοθι και τίποτε ως ενοχοποιητικό στοιχείο. Μόνο οι εικασίες, μόνο οι δονήσεις των ψυχικών μας συνηχήσεων.

Είναι καιρός που αφουγκράζομαι το νερό των λέξεων μου για εσένα να κυλάει μέσα μου. Το ακούω ώρες πολλές να ρέει όταν η σκέψη μου ακροβατεί στο μεταίχμιο της πραγματικότητας και του ονείρου. Δεν έχω δυστυχώς τίποτε για να αγοράσω τέτοιες ακριβές στιγμές, στιγμές που οι λέξεις θα ήταν τόσο βάναυσα περιττές. Στιγμές  συναίσθημα, μάτια που βουρκώνουν, ευχαριστώ, που το σιωπηλό κορμί ουρλιάζει ένα πελώριο «μαζί» που καίει την γλώσσα, κλειδώνει τον λαιμό. Τέτοιες στιγμές σπάνια έρχονται στις ζωές των ανθρώπων. Θα διέπραττα ύβρη αν τις κυνηγούσα, θα έπεφτα σε αφέλεια αν πιθανολογούσα να τις ζήσω σαν να είναι σε ταινία.Όμως κάτι με τράβηξε να καθίσω να γράψω, κάτι με έκανε να διψάσω τόσο πολύ να σου μιλήσω που φοβήθηκα ότι θα πνιγόμουν.

Σχεδόν έτρεξα προς τον υπολογιστή για να πληκτρολογήσω μανιασμένα όλον αυτόν τον πρωτόγνωρο ποιητικό οίστρο! Έγραφα κάθε λέξη που μου κατέβαινε και πραγματικά φάνταζε ταιριαστή και χάρμα…

Έχεις καταλάβει όλη την οθόνη του μυαλού μου κι όμως οι στιγμές μας όταν σε βλέπω έξω, όταν σου μιλώ, είναι άοσμες, μονόχρωμες, ξένες και αλλότριες σε σχέση με τα πανάκριβα αγάλματα που έχω στο νου μου, σε σχέση με όλα αυτά που θα ήθελα να σου πω. Συμβάσεις, παρέες λιγοστός χρόνος…

Δυνάμεις ξύπνησαν μέσα μου. Μου έχουν επιβάλει να χορεύω στον ρυθμό τους, στον άγριο χορό τους. Και εσύ εκεί, δεν ξέρω τι σκέφτεσαι, δε ξέρω πόσο χρόνο θα κάνω αν δεν με ακούσεις, να πάρω το θλιβερό μου δισάκι και να ξαναβγώ στον δρόμο, στο κρύο, να συνεχίσω να ψάχνω κάποιο μέρος που η ορμή του ανέμου της μοναξιάς μου να μη μου ξεσκίζει τα ρούχα. Δεν είδα μόνο ένα υπέροχο ερωτικό πλάσμα, ένα όχι μόνο πανέμορφο αλλά και καλόκαρδο κορίτσι, η εσωτερική μου ζωή έπιασε και άλλους κραδασμούς, η καρδιά χτύπησε σε άλλες συχνότητες. Το «νοιάζομαι» σε υπερθετικό βαθμό, το χιούμορ στις αντιξοότητες, το θα είμαι εδώ για εσένα. Από έξω όμως, από την βιτρίνα, εκεί που φωτίζει το εκνευριστικό φως των βλεμμάτων του κόσμου τίποτε δεν φαίνεται, τίποτε δεν προδίδει αυτό το φευγαλέο μεγαλείο. Σε ένα χώρο μυστικό, σε ένα χώρο ιδιωτικό, εισέρχονται οι λέξεις μου και όταν συναντούν το βλέμμα σου εξαερώνονται και γίνονται δροσιά στον αέρα, μυρωδιά πασχαλιάς και θρόισμα φύλλων.

Κι όμως δε θα χρειαζόμουνα τόσες λέξεις. Να σε πιάσω από την μέση τρυφερά, να σε αγκαλιάσω, να σε φιλήσω γλυκά, με πάθος. Αυτό, αυτό ίσως να με ξεδιψούσε λίγο, για λίγο. Κι όμως εδώ με τον υπολογιστή μου, μόνος, αμολάω τις λέξεις μου χειμασμένες στα μάτια σου. Λέξεις της αυτοκατανάλωσης, καθώς μεταβολίζω τον εαυτό μου, καθώς διογκώνω με την ευαισθησία μου τις λεπτές ίνες που ενώνουν τις ματιές δύο ανθρώπων. Δεν ξέρω τι βλέπεις εσύ, εσύ σε εμένα, ίσως τίποτε, ίσως μια βαρετή συμπάθεια, μια πλαδαρή γνωριμία, και για αυτό κολυμπάω σε μια θάλασσα αμφιβολίας, σε μια τρικυμία αντιθετικών σκέψεων και αναποφασιστικότητας.

Όμως με μιας μόνο μία σκέψη κατάφερε να κυβερνήσει όλη την ναυαρχίδα της επιθυμίας μου: μιλησέ της, μίλησέ της, μα πως; πως γίνεται;

Κουράγιο ρε, προχώρα, τι θα πω; άντε ρε παράτα τον υπολογιστή..

Τηλέφωνο! όχι μήνυμα, αιφνιδιασμός,

πρώτα ανοίγουμε πυρ και μετά σκεφτόμαστε την στρατηγική…

69xxxxxxxx τουτ, τουτ, τουτ, τουτ, τουτ, κλανκ

– Έλα Μάκη, καλησπέρα τι κάνεις;

– Σε σκέφτομαι, σε σκέφτομαι πολύ, είσαι.. είσαι..

– Τι είμαι Μάκη;

– Είσαι.. πώς να το πω; είσαι και γαμώ ρε παιδί μου.. εεε εννοώ ότι..

– Σε ευχαριστώ

– Σε πήρα για να σου πω…. δηλαδή σκεφτόμουνα, να και προχθές που σε πέτυχα στον δρόμο έτσι μου ήρθε.. κάπως ένιωσα αυτό το έτσι και το τέτοιο.. (η φωνή σβήνει τρεμουλιαστά)

….αμήχανη σιωπή….

«μην είσαι φλώρος, μη δειλιάζεις και μη κομπλάρεις, η φωνή σου θα πρέπει να εμπνέει αίσθημα σιγουριάς και αυτοπεποίθησης, να αναδίδει ανδρικό σεβασμό, να είναι στεντόρεια και δυνατή, όχι σαν μυξιάρικο φοβισμένο έφηβο με ακμή, σα χέστη νερντ σπασικλάκι, λοιπόν σύνελθε χαλάρωσε και ξεκίνα, σκέψου ότι θα σε γουστάρει και εκείνη σίγουρα, σκέψου τι γαμάτα θα νοιώσεις στο πρώτο σας φιλί, όχι αν σε αγχώνει ξέχνα το, σκέψου μια γαλάζια λίμνη, μέτρα πρόβατα, όχι αυτό είναι για να κοιμηθείς άστο, γιόγκα και διαλογισμός, ναι αυτό είναι, διώξε τις αρνητικές σκέψεις, εισπνοή, εκπνοή, εισπνοή, εκπνοή, άντε μίλα ρε, δε θα περιμένει και καμιά βδομάδα στο ακουστικό..»

– Λοιπόν Σούλα, λέω να βγούμε σήμερα, να πάμε θερινό, ή να πάμε για ποτό, whatever θα ήθελα να βρεθούμε πάντως

– Δεν μπορώ σήμερα Μάκη, έχω κανονίσει

– Ε εντάξει αύριο τότε, θα περάσω να σε πάρω στις 9:30, μένεις εκεί που έμενες;

«έτσι σε θέλω αποφασιστικό, γενναίο, μπράβο, την έλιωσες, προχώρα»

– Άστο, κρίμα, ούτε αύριο μπορώ, έχουμε κανονίσει με κάποιες φίλες

– Να τις πάρεις και να το ακυρώσεις, να τις πεις ότι θα βγεις με τον Μάκη, ναι με τον Μάκη, εντάξει; Να τις πεις ότι ο Μάκης με σκεφτόταν, ο Μάκης, καταλαβαίνετε ρε κολλητές; είναι και γαμώ, δεν περίμενα το τηλεφώνημά του αλλά με πήρε χθες το απόγευμα και μου είπε να βγούμε, ελπίζω να με καταλαβαίνετε και να με δικαιολογείτε οκ; Κατάλαβες Σούλα πως θα το χειριστείς;

– Άκουσε Μάκη, μήπως το πας πολύ γρήγορα και πολύ άτσαλα; Θέλω να πω ότι είσαι συμπαθητικό παιδί αλλά..

– Δηλαδή; Για πες μου τι εννοείς;

– Ε να, θα μπορούσες να επιμείνεις, ευγενικά, αλλά εσύ περνάς το όριο ρε συ, έχεις κάνει οφσάιτ βρε αγόρι μου

– Και τι σχέση έχει αυτό ρε Σούλα το θέμα είναι ότι «δεν είδα μόνο ένα υπέροχο ερωτικό πλάσμα, ένα όχι μόνο πανέμορφο αλλά και καλόκαρδο κορίτσι, η εσωτερική μου ζωή έπιασε και άλλους κραδασμούς, η καρδιά χτύπησε σε άλλες συχνότητες. Το «νοιάζομαι» σε υπερθετικό βαθμό, το χιούμορ στις αντιξοότητες, το θα είμαι εδώ για εσένα. Σε ένα χώρο μυστικό, σε ένα χώρο ιδιωτικό, εισέρχονται οι λέξεις μου και όταν συναντούν το βλέμμα σου εξαερώνονται και γίνονται δροσιά στον αέρα, μυρωδιά πασχαλιάς και θρόισμα φύλλων -διαβάζω αγχωμένα από το κείμενο που έχω μπροστά στον υπολογιστή μου- για εσένα Σούλα γίνομαι και ποιητής άμα λάχει…

….αμήχανη σιωπή…. ακούγονται μόνο οι αναπνοές…

– λοιπόν τι λες θα βγούμε τελικά ή θα τα σπάσω όλα; (Αμίμητος και μοναδικός παίρνω το θάρρος να ρωτήσω, να απαιτήσω σαν σωστό αρσενικό…)

– Όχι θα έρθω από το σπίτι σου καλύτερα, με έχεις ανάψει, με έχεις πραγματικά ανάψει τρελά τώρα, με τα λόγια σου, τα ποιητικά, τα θεόπνευστα, οι λέξεις σου που φυτρώνουν σαν μανιτάρια στα απάτητα δάση μου, που ρέουν σαν δροσερά ρυάκια στις κοιλάδες μου, που με καλούν, δε μπορώ να μη ακούσω το μαγικό κάλεσμά τους, τις μελωδίες τους, είναι πειρατές που μου κουρσεύουν το μυαλό και το κορμί μου σφαδάζει κάτω από τον ζυγό τους

– Αλήθεια; γουστάρω

– Μπάα όχι, πλάκα κάνω, άντε γεια τώρα. κλατκ, τουτ, τουτ, τουτ…

(…)

Ωχ, τι έγινε ρε παίδες; πως; δεν έχει happy end; τι έτσι άδοξα τελειώνει αυτή η ιστορία; ε καλά είναι τέλος τώρα αυτό; αυτά μόνο στην πραγματικότητα γίνονται, ποτέ στα διηγήματα και στις ταινίες, απαράδεκτο, ντροπή, εδώ οι άνθρωποι ήρθαν να διασκεδάσουν και να ξεχαστούν, α να χαθείτε αχρείοι, άθλιοι, που νομίζετε ότι μπορείτε να είστε και σεναριογράφοι…

 

ΥΣ. : «α την βλαμμένη… και πολύς ήσουν για αυτή ρε, ποια νομίζει ότι είναι για να ειρωνευτεί τον Μάκη; μη μασάς ρε, άι στο καλό ρε το παλιόπαιδο, έλα μη σε παίρνει από κάτω, ξεκόλλα, εσύ ήσουν δυνατός ήσουν γενναίος ήσουν αγέρωχος, το πολέμησες, τι φταις εσύ που αυτή δεν έχει καλό γούστο στους γκόμενους; όχι μη σκέφτεσαι έτσι, δεν κάνει καλό, όχι δεν είσαι λούζερ και ούτε τρελός χυλοπιτοφάγος, καληνυχτάκιας, είσαι και γαμώ τα παιδιά, θα φανεί στο μέλλον, θα αναγνωριστείς… έλα ησύχασε.. δεν έχεις όρεξη για έξω; δε θέλω τέτοια, θες να παίξουμε λίγο pro; θες ταινία, θες πορν;… έλα πες μου τι θέλεις; ε ρε πούστη μου! τι τραβάω και εγώ η συνείδησή σου ώρες ώρες, με σένα το μαμούχαλο που έμπλεξα, να σου κάνω baby sitting ολόκληρο άνδρα βραδιάτικα… get a grip

 

Advertisements