ραντεβού κάπως έτσι

… και μετά κάποια μέρα χτυπάει το τηλέφωνό μου…

–          Έλα Στίβ η Γκιούλ είμαι, τι κάνεις;

–          Μια χαρά Γκιούλ, εσύ πως τα πας;

–          Να ήθελα να σου πω, τελικά έκανα τα χαρτιά μου και με πήραν, εννοώ για αυτή την θέση που με είχες ενημερώσει πριν κάποιο καιρό, πήρα να σε ευχαριστήσω ρε συ που μου έστειλες την προκήρυξη, να ξέρεις ότι δεν θα το έκαναν όλοι, ευτυχώς δηλαδή γιατί ήμουν εντελώς στην αφραγκιά, εσύ πως τα πας; δεν είδα δυστυχώς το όνομά σου στις λίστες.

–          Ναι δε με πήραν, μαλακία, αλλά δε πειράζει, κάτι τσουλάει από φράγκα τελευταία, δουλίτσες από δω και από κει, δεν είναι να ζητάς και πολλά αυτό τον καιρό..

Και τότε εσύ μου προτείνεις, γιατί να μη πάμε σε έναν θερινό, θέλεις να με δεις άλλωστε γιατί νοιώθεις κάπου και μια ευγνωμοσύνη, μου λες σου χρωστάω, δεν χρωστάς τίποτε απαντάω και σκέφτομαι ότι δεν είμαι σίγουρος αν γουστάρω και πολύ να βγω μαζί σου, είμαι βαρύ πεπόνι, δηλαδή μια χαρά κορίτσι είσαι αλλά μάλλον δε μου κάνεις και πολύ κλικ, άσε που από όσο ξέρω γούσταρες και ένα φίλο μου, παρόλα αυτά δεν έχω και τίποτε πιο αξιόλογο να κάνω οπότε δέχομαι με ένα «άντε καλά». Τα ραντεβού δεν είναι το φόρτε μου, αλλά βλέπουμε, θα περάσω να σε πάρω κατά τις 9 σε ακούω, το έργο ξεκινά στις 9:30, επόμενη ερώτηση τι θα δούμε, παρόλο που εσύ φαίνεται να θέλεις μια κωμωδία ή μια περιπέτεια με τον Βαν Ντάμ εγώ σου επιβάλω να δούμε μια συναισθηματική σούπα με μια μυξοπαρθένα βίγκαρ λυκάνθρωπο και ένα ξενέρωτο ψόφιο γκόμενο που είναι λέω μεγάλη επιτυχία στους σινεμάδες, δε χάνεις το μπρίο σου βέβαια, στην φωνή σου εικάζω όμως μια σκέψη έτσι όπως τελειώνουν οι λέξεις σαν «δε γαμείς πάμε έξω και ας δούμε και ντοκιμαντέρ για τους Πυξ Λαξ..» Σκας με αυτοκίνητο στην ώρα σου, έλα Στιβ κατέβα θα αργήσουμε, τώρα τώρα κατεβαίνω, παρόλο που λέω ότι δε με νοιάζει κοιτάζομαι στον καθρέφτη μια τελευταία φορά για να δω πόσο γοητευτικός φαντάζω, αν και είμαι ένας θεός, πνίγω σκέψεις του τύπου «τελικά αρέσω;» ή «ασχολείται τελικά καμία σοβαρά μαζί μου;» και αφήνω έναν βαθύ αναστεναγμό. Μόλις σε βλέπω όμως το χαμόγελο σκάει στα χείλη μου σαν από φυσικό αντανακλαστικό, ουάου είσαι πολύ όμορφος Στιβ, θενκς ρε Γκιουλ απαντάω, με ένα προσεκτικό «ρε» ανάμεσα ως ένα πρώτο ανάχωμα ζώνης φιλίας, αν είναι να παίξω θα παίξω συντηρητικό παιχνίδι, άμυνα και βλέπουμε τι κάνουμε ανάλογα και με τις κινήσεις της αντιπάλου, άλλωστε δε με νοιάζει που δεν έχω βγει με καμία τόσο καιρό, παρόλο που είχα μάλλον προτάσεις, γιατί πείθω τον εαυτό μου λέγοντας ότι δε μου αρέσει καμία ή δε βρέθηκε η κατάλληλη και άλλες τέτοιες πίπες…

Γρήγορα καταλαβαίνω ότι -ακόμη και για εμένα- το έργο είναι εντελώς φέσι, μια πλαδαρή ανοησία χωρίς πλοκή και δράση αλλά με εφηβικούς και ξεψυχισμένους ψευτοτραγικούς συναισθηματισμούς και αισχρές μυξιές της μαλακισμένης της λυκανθρώπου. Αλλά και ο ψόφιος γκόμενος δεν πάει πίσω, στην μισή ταινία σκέφτεται αν και ίσως και άμα και μήπως και μπορεί και τι θα γινόταν, και γενικά μας τα έχει κάνει τσουρέκια. Όταν όμως σε ρωτάω χωρίς να εκφραστώ εσκεμμένα εγώ πρώτος, εσύ σαστίζεις και παρόλο που το πιθανότερο είναι να έχεις κάνει τις ίδιες αντίστοιχες σκέψεις, λες κάτι σαν «είχε ενδιαφέρον» ή «ήταν αρκετά συγκινητική σε μερικά σημεία» ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων, που παρόλο αισχρό ψέμα, φαίνεται η ηρωική σου προσπάθεια να εκμεταλλευτείς τις συνθήκες για να κάνεις κλίμα ρομαντικής ατμόσφαιρας για να μου την πέσεις ίσως αργότερα, παρόλο που η βραδιά δε φαίνεται να προχωράει και πολύ καλά, μάλλον κατά διαόλου θα έλεγα, οδηγώντας τα πράγματα προς το μοιραίο «να μείνουμε φίλοι» που χάσκει από πάνω σου σαν σκοτεινό σύννεφο. Παρόλα αυτά φαίνεται κάτι να χτυπάει μέσα μου καθώς τα μάτια σου μου χαμογελούν τρυφερά και με μια διαπεραστική ειλικρίνεια σαν να λένε «το μόνο που με νοιάζει είναι που είμαστε εδώ μαζί». Αυτό το «μαζί» που πλανιέται στον αέρα, ωραίο πράγμα άλλωστε το πούστικο, με αγγίζει, και με κάνει να δεχθώ την επόμενη πρότασή σου. Λοιπόν κερνάω φοβερό παγωτάκι που δοκίμασα προχθές και μου άρεσε πολύ, θα καραγουστάρεις.. πάντα ψήνομαι για παγωτό αλλά λέω να το σκεφτώ λίγο και καλά, να κάνω τον δύσκολο, ρίχνω και λίγο «αχ αμαρτία ρε συ θα παχύνω ξέρεις προσέχω..» και άλλα τέτοια, έτσι για να έχω εγώ το τελικό οκ και να έχω βάλει και την άλλη να περιμένει, πάντα το περίμενε είναι ένα μέσο εξουσίας, έτσι για να έχουμε και τον έλεγχο της κατάστασης.

Τα πράγματα πάνε πάντως στο μετέπειτα τέλεια, το παγωτό φανταστικό και εσύ που έχεις αποβάλει την νευρικότητά σου και ξεκινάς να μιλάς άνετα, ρίχνεις φοβερές ατάκες, έχεις φοβερό χιούμορ και ευρυματικότητα, και τι δεν σχολιάζουμε, σχεδόν βρίσκεσαι σε έναν δημιουργικό οίστρο, σε έναν πυρετό ποιητικό και λογοτεχνικό -και χαίρομαι που σου το εμπνέω αλήθεια εγώ αυτό- που ανοίγεις ρωγμές και τρύπες στις άμυνες που έχω σηκώσει κερδίζοντας εντυπώσεις και πόντους, ενώσω δημιουργείς καταστάσεις ολοένα για να πετάξεις την χιουμοριστική σου ατάκα, προσεκτικά στοχευμένη και εστιασμένη σε αυτό που θα επιθυμούσες να μου δηλώσεις καθαρά με όλο σου το είναι (αν μπορούσες): «θα είναι τέλεια να είμαστε μαζί» ή «σε ποθώ τόσο..» με αυτοπεποίθηση του τύπου «θα σε κερδίσω οπωσδήποτε». Αλλά αυτά δε μπορείς να τα πεις, δεν παίζεται έτσι το παιχνίδι, η αναμονή είναι άλλωστε η σημαντικότερη ίσως δοκιμασία, αν σε καταλάβουν οι ορμές πριν την κατάλληλη ώρα, χαιρέτα τα, ξέρεις ότι το έχεις χάσει το παιχνίδι. Αν και γενικά είχες παλιότερα κάποια τεχνική στο φλερτ, ήσουν τελειώς άμπαλη συναισθηματικά, περιμένοντας αρκετά από τους άνδρες, έφαγες και πολλές χλαπάτσες, ευτυχώς είχες καλό μεταβολισμό, τελικά έχεις αρχίσει να παίζεις καλή μπάλα μου φαίνεται, μωρέ μπράβο…

Ε και μετά ποτάκι, μοχίτο σε μπιτς μπάρ, όχι και πολύ μακριά από την πόλη. Με παρέσυρες σου λέω δίνοντας σου ταυτόχρονα εξω-λεκτικά και μια επιβράβευση, δεν είναι σωστό όμως -το φέρνω στο ίσο του- αύριο έχω δουλειά, δε ξενερώνω την κατάσταση ωστόσο. Είναι πολύ ωραία. Αυτό μου εμπνέει ένα πρωτόγνωρο αλλά και πρωτόγονο αίσθημα ελευθερίας. Όταν θέλεις να τα έχεις συνεχώς όλα κάτω από έλεγχο είναι μεθυστικό μερικές φορές να τον χάνεις για λίγο, να έρχεσαι στο κέφι με ένα ποτάκι και να γελάς, ή να νιώθεις ότι την επόμενη στιγμή θα μπορούσες να βρεθείς σε μια παραλία για βραδινό μπανάκι, θα μπορούσες να έχεις δυνατότητες που δεν τις είχες φανταστεί. Παρόλα αυτά κάθομαι φρόνιμος και περιμένω την πρώτη κίνηση όπως και γίνεται συνήθως με το φύλο μου, γιατί οι γυναίκες είναι κυνηγοί άλλωστε και οι άνδρες τα θηράματα πώς να το κάνουμε. Είναι και το μαλακισμένο ζώδιό μου, ναι δεν εμπιστεύομαι εύκολα, δεν εμπιστεύομαι καθόλου εύκολα, σίγουρα θα σου βγάλω το ζουμί αν τελικά βρεθούμε να είμαστε μαζί. Ανασφάλειες θα έλεγε κανείς, το ξέρω. Σε λίγο όμως βρισκόμαστε αρκετά αγκαλιά, χωρίς να έχει πέσει πρώτο φιλί λίγο πιο κάτω στην αμμουδιά μόνοι μας, έχει έναν φοβερό ουρανό χωρίς φεγγάρι και όσο αφήνουν τα φώτα των ανθρώπων φαίνονται τα άστρα. Έχω ψηθεί να φιληθούμε και ο χρόνος περνάει, όσο περνάει η ξενέρα μπορεί να με καταλάβει από στιγμή σε στιγμή το ξέρω, έτσι γίνεται πολλές φορές στο φύλο μου, το έχω ακούσει και από άλλους φίλους, που την γουστάρουν την άλλη δέκα χρόνια και λιώνουν να τους πάρει τηλέφωνο να βγουν, έτσι που έχουν λιώσει τα κορμάκια τους στην αγαμία, αλλά ξενερώνουν τελικά και απρόσμενα γιατί τα κορδόνια των παπουτσιών της τύπισσας λέει δεν ταίριαζαν με το παντελόνι, ή οποιαδήποτε άλλη μαλακία τους έρθει στο κεφάλι για να δικαιολογήσουν ότι στην τελική χέζονται πάνω τους, είμαστε τρελοί εμείς οι άνδρες τελικά. Όπως λέει όμως ένας φίλος Καρολιστής είναι γιατί έχουμε υποστεί αλλοτρίωση σε μια αιδοιοκρατική κοινωνία που οι γυναίκες έχουν όλη την εξουσία. Ok whatever..

Λοιπόν στο θέμα μας, έχω ψηθεί να με φιλήσεις και αρχίζω να ανησυχώ, μα τι κωλώστρα που είναι η τύπισσα γιατί δεν κάνει κίνηση; Θα έφτανα ως εδώ αν δεν σε  γούσταρα βρε κοπέλα μου;  Θα σου έλεγα καληνύχτα. Καταλαβαίνω άλλωστε ότι και εσύ μάλλον θα ψάχνεις για την κατάλληλη συγκυρία, οπότε λέω να ρίξω έναν κλασικό καταλύτη σε τέτοιες περιστάσεις μπας και γίνει επιτέλους και καμιά χημική ένωση, που έχω και καιρό, λέμε τώρα. Για δες σου λέω, έπεσε ένα αστέρι, ένα πεφταστέρι, όντως είχε πέσει ένα μαλακισμένο πεφταστέρι εκείνη τη στιγμή, που περίμενα τόση ώρα για να μην -σαν μοσχάρι- μου αρχίσεις τα που; και που; Ξέρεις τι λένε ότι μπορείς να κάνεις μια ευχή κτλ, και τότε μου γυρίζεις το πρόσωπο και με φιλάς, το φιλί μας υγρό και αργό και αισθαντικό, φαίνεται να απελευθερώνει ένα ηλεκτρικό φορτίο στα σώματά μας που έρχεται να μας επιβραβεύσει επιτέλους δικαιώνοντας και όλη αυτήν την αναμονή, τώρα να πέσουν τα πυροτεχνήματα παρακαλώ, τώρα που τα χαρτιά άνοιξαν και είναι όλα άσσοι, ένα καινούριο μονοπάτι αχνόφεγγε για το μέλλον, ένας ανεπαίσθητος αναστεναγμός δραπέτευσε χωρίς κανείς να τον αντιληφθεί από το στήθος μου, ξανά στο παιχνίδι λοιπόν και μαζί σου Γκιούλ, μία από τις πιο ωραίες γκόμενες, αν όχι η πιο ωραία, ελπίζω να πάει καλά, και την επόμενη μέρα ξαναβγήκαμε ραντεβού και μου έκανες για πρώτη φορά έρωτα, ήσουν θαυμάσια ερωμένη, και καθώς ήμασταν αποκαμωμένοι και κουρασμένοι από όλο αυτό το πάθος που στράγγιξε τα κορμιά μας, και πριν πάρεις να αποκοιμηθείς, έσκυψες αργά στον κόρφο μου και μου ψιθύρισες «να ξέρεις ότι δεν θα κουραστώ ποτέ να σου κάνω έρωτα Στιβ, είμαι η πιο τυχερή γυναίκα που είσαι το αγόρι μου» και με φίλησες γλυκά.

Ω τι όμορφα που ήταν… Οι επόμενες βδομάδες πέρασαν σαν σε όνειρο, σαν σε χολιγουντιανή ταινία…

 Και κρίμα που μετά από κάποιους μήνες σε πλήγωσα και σε άφησα μόνη σου, όμως έτσι είμαστε οι άνδρες, αδηφάγα όντα, αλλά και οι γυναίκες έτσι πρέπει να είναι, να πέφτουν και να σηκώνονται, να πέφτουν και να σηκώνονται και πάλι από την αρχή… ήσουν καλή κοπέλα και σε γάμησα το ξέρω, κρίμα, αλλά όλο τα καλά παιδιά τον πίνουν στην τελική, δεν το ήξερες; Παρόλο που πάντα μου φέρθηκες τρυφερά, παρόλο που ποτέ δε μου κλόνισες την εμπιστοσύνη που μετά από πολύ κόπο μου κέρδισες, έπρεπε να σε αφήσω, έπρεπε να φύγω πρώτος, έπρεπε να μη σε χρειάζομαι… σκατά, μπορούσε να γίνει και πιο όμορφα.. who fucks, get over it…  και εγώ συνέχισα (σαν ο δυνατός και καλά) γιατί έπρεπε γρήγορα να βρω την κατάλληλη, τα χρόνια περνούσαν και ήθελα να κάνω και οικογένεια και παιδιά…  και όταν μετά από καιρό μια φίλη σου σε ρώτησε προσπαθώντας να σου αποδείξει ότι δεν αξίζω έτσι που σου φέρθηκα, και ότι «άξιζε ρε κολλητή τόσος πολύς πόνος όσο και τέλειες να ήταν οι στιγμές μεταξύ σας;» εσύ χαμογέλασες και σκέφτηκες από μέσα σου «ακόμη και αν ήξερα ότι θα μου προκαλούσε τόσο αβάσταχτο ψυχικό πόνο, ακόμη και αν θα δυσκολευτώ να βρω κάποιον για να νιώσω τόσο όμορφα ξανά, πάλι θα το έκανα, θα το έκανα στην αιωνιότητα, έστω για δυο στιγμές θα του χάριζα ολόκληρο το βασίλειό μου». Για εμένα πλέον τα συναισθήματά σου δε μου έλεγαν πλέον και τίποτε…  (…)

Όχι, στάσου, σαν αφηγητής δηλώνω ότι τα πράγματα δεν συμβήκανε -ούτε και μπορούν να συμβούν- ακριβώς έτσι, αλλά ίσως σε ένα παράλληλο σύμπαν σε έναν άλλο μακρινό κόσμο και να έχουν ήδη συμβεί, σε μια άλλη παράλληλη διάσταση όπως αυτά τα παράλληλα σύμπαντα που γίνονται από εμάς χωματερές προσδοκιών ή καταλήγουν να σαπίζουν οι σπόροι από αθάνατα δένδρα που ποτέ δεν φύτρωσαν ή τέλος από κιθάρες που ξεκουρδίζονται και σκεβρώνουν χωρίς να βρουν την τύχη να τις αγγίξει ποτέ τρυφερά ένα χέρι μουσικού για να δονηθούν και να ανθίσουν με τόσες πανέμορφες χρωματιστές νότες που θα μπορούσαν να παίξουν….

Ευτυχώς εξακολουθεί να υπάρχει η μπύρα…

 

ΥΣ: Μην χάσετε στο επόμενο, αποσπάσματα από τα μπεστ σέλερ:

«Ελπίδα», η ιστορία της γενναίας υπαλλήλου στην χρεοκοπημένη εταιρία «ΣΕΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ.ΑΕ» που πεθαίνει τελευταία πέφτοντας από τον 17ο όροφο…   και

«Πώς να αφοπλίσετε μια ειρωνική βόμβα σε τρία απλά βήματα»

 

Advertisements